VII SA/Wa 2890/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla ( spr.), , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2016 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdów publicznych oddala skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] maja 2015 r., na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015r. poz. 460 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpoznaniu wniosku E. K. z dnia [...] kwietnia 2015r. (uzupełnionego [...] maja 2015r.), o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdów publicznych z drogi dojazdowej, usytuowanej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] [...] (odcinek drogi ekspresowej [...]), do działek o nr ew.: [...],[...] i [...] położonych w [...] (gm. [...]) - nie udzielił zezwolenia na lokalizację zjazdów publicznych z drogi dojazdowej, usytuowanej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] [...], do działek o nr ew: [...],[...] i [...] położonych w m. [...] (gm. [...]). W uzasadnieniu organ podał, że działki nr ew.: [...],[...] i [...] (rolne) zlokalizowane są przy ww. drodze dojazdowej i nie posiadają alternatywnego dostępu do sieci dróg publicznych. Droga dojazdowa (serwisowa) znajduje się w pasie drogowym, stanowiąc dodatkową jezdnię obok jezdni głównej (trasy głównej), oddzieloną od niej pasem dzielącym. Zadaniem drogi serwisowej jako drogi technicznej jest przede wszystkim umożliwienie zarządcy drogi dojazdu do urządzeń obsługujących trasę główną, jednocześnie dodatkowa jezdnia obsługuje ruch lokalny i usuwa z trasy szybkiego ruchu sprzęt rolniczy wykorzystywany do prac przy polach przylegających do drogi serwisowej. Jezdnia dodatkowa obsługująca tego rodzaju ruch lokalny powstała po to, by zapewnić odpowiednią przepustowość trasy głównej. W omawianym przypadku inwestorka na ww. działkach planuje budowę hali biurowo - magazynowej oraz prowadzenie działalności gospodarczej. Chce skomunikowania tej nieruchomości z siecią dróg publicznych poprzez zjazdy publiczne z drogi dojazdowej do obsługi planowanej działalności komercyjnej. W ocenie organu istniejąca droga dojazdowa, zaprojektowana została z myślą o obsłudze terenów rolnych, a jej parametry techniczne uniemożliwiają skumulowanie dodatkowego ruchu pojazdów planowanej zabudowy magazynowej. Wnioskowana obsługa komunikacyjna działek inwestorki z wykorzystaniem istniejącej drogi dojazdowej jest niedopuszczalna. Nadto organ wskazał, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] dla ww. nieruchomości (teren oznaczony symbolem 7G) wskazana jest obsługa komunikacyjna poprzez drogi lokalne. Obszar przeznaczony na cele nieprodukcyjne działalności gospodarczej winien zostać skomunikowany z drogą krajową nr [...] poprzez odpowiednią przebudowę i dostosowanie przedmiotowej drogi dojazdowej, aby zapewnić prawidłową obsługę komunikacyjną terenów objętych omawianym miejscowym planem. Kwestia zapewnienia dojazdu do tych terenów i jego realizacja leży po stronie władz samorządowych. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. Zadania własne obejmują sprawy: gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego. Dodatkowo organ wskazał, że przedmiotowa nieruchomość wchodzi w kolizję z projektowaną rozbudową drogi krajowej [...] (m. in. planowana lokalizacja zbiornika retencyjnego na przedmiotowej nieruchomości). Wobec planowanego przejęcia terenów przyległych do DK nr [...]na rzecz Skarbu Państwa, nie można zezwolić na podrażanie nieruchomości, która będzie potem przedmiotem wykupu. E. K. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2015 r. Zarzuciła naruszenie art. 6, 7, 77 § 1 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez: - brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela, a także brak wszechstronnego i wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, - niewskazanie podstawy prawnej pojęcia drogi dojazdowej (serwisowej) oraz podstawy prawnej argumentu o "podrażaniu" nieruchomości, a także podstawy prawnej blokowania jej inwestycji z powołaniem na bliżej nieokreślone plany przejęcia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa - niewystarczające uzasadnienie decyzji w zakresie faktycznym i prawnym oraz brak wyjaśnienia stanowiska o nieodpowiednich parametrach technicznych drogi serwisowej. - ponadto naruszenie art. 89 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie rozprawy, brak dokonania oględzin w terenie, naruszenie art. 6 i 8 k.p.a. W uzasadnieniu wskazano, że organ dokonał nieprawidłowych ustaleń faktycznych uznając, że parametry techniczne istniejącej drogi dojazdowej uniemożliwiają skumulowanie dodatkowego ruchu pojazdów planowanej zabudowy magazynowej. Tymczasem planowane natężenie ruchu wnioskodawczyni określiła jako 10 pojazdów na dobę dla samochodów osobowych oraz 5 pojazdów na dobę dla samochodów dostawczych. Brak było podstaw prawnych do uznania, iż droga serwisowa nie może służyć obsłudze ruchu lokalnego w sposób wnioskowany przez wnioskodawczynię. Argument, iż nieruchomość wchodzi w kolizję z projektowaną rozbudową drogi krajowej [...] (m. in. planowana lokalizacja zbiornika retencyjnego na przedmiotowej nieruchomości) był kuriozalny. Nie dokonano bowiem nawet wyboru konkretnego wariantu przebiegu projektowanej przebudowy DK [...]. Brak jest decyzji środowiskowej w tym zakresie. GDDKiA bezprawnie blokuje zgodną z prawem inwestycję odwołując się do pozaprawnych argumentów. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych I Autostrad decyzją z dnia [...] października 2015r. na podstawie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku E. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2015 r. odmawiającą wydania zezwolenia na lokalizację trzech zjazdów publicznych z dodatkowej jezdni usytuowanej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] (odcinek drogi ekspresowej [...]) do działek nr [...], nr [...] i nr [...]położonych w m. [...], gm. [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] września 2015 r. odbyły się oględziny w terenie przy udziale pracowników Generalnej Dyrekcji Dróg krajowych i Autostrad oraz strony postępowania i jej pełnomocnika. Zarządzeniem Nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych (z późniejszymi zmianami) dla rozpatrywanego odcinka drogi krajowej nr [...] została ustalona klasa [...] (droga ekspresowa). W myśl przepisu § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.), stosowanie zjazdów na drodze klasy [...] jest zabronione, w celu obsługi terenów rolnych przyległych do tej drogi została zaprojektowana i wybudowana w jej pasie drogowym dodatkowa jezdnia. W ocenie organu udzielenie zezwolenia na wnioskowane trzy zjazdy publiczne zapewniające dojazd do mającej powstać zabudowy magazynowej, przyczyniłoby się nie tylko do znacznego wzrostu natężenia ruchu na tej jezdni, ale doprowadziłoby do utraty zdolności przenoszenia przez nawierzchnię obciążeń od ruchu drogowego, nastąpiłoby przekroczenie stanu granicznego nośności nawierzchni, objawiające się jej ugięciami i pęknięciami, a tym samym spowodowałoby strukturalną degradację nawierzchni przed upływem przewidywanego okresu jej eksploatacji. Mogłyby to być źródłem kolizji i wypadków drogowych. Naczelną zasadą, jaką kieruje się zarządca drogi przy wydawaniu decyzji w sprawie lokalizacji zjazdu, jest zasada bezpieczeństwa ruchu drogowego, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Niezależnie od powyższego organ wskazał na fakt, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w dniu [...] marca 2015 r. złożył do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...]. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest niezbędna do uzyskania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedmiotowego odcinka drogi ekspresowej, która wydana zostanie na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687 ze zm.). Zgodnie z Programem Budowy Dróg Krajowych na lata 2014-2023 (z perspektywą do 2025 r.), przyjętym Uchwałą Rady Ministrów z dnia [...] sierpnia 2015 r., realizacja przedmiotowej inwestycji, tj. drogi [...][...] odc. [...] ([...]) przewidziana jest na lata 2018-2020. Wariantem rekomendowanym przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad jest wariant I zakładający rozbudowę drogi ekspresowej na odcinku od km ok. 300+000 (połączenie z ekspresową obwodnicą [...], za istniejącym węzłem drogowym "[...]) do km ok. 34+650, gdzie następuje dowiązanie do projektowanego niezależnie węzła [...] W przedmiotowym wariancie nieruchomość wnioskodawcy, koliduje z rozbudową drogi ekspresowej do dwóch jezdni po trzy pasy w każdym kierunku, drogą dojazdową [...], a przede wszystkim z projektowanym zbiornikiem retencyjnym. Biorąc pod uwagę ważny interes społeczny związany z budową przedmiotowego odcinka drogi ekspresowej [...], zarządca drogi wniósł - o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Mając na względzie art. 9 k.p.a., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, że strona powinna mieć świadomość, że jeżeli dojdzie do budowy drogi ekspresowej [...], to cała nieruchomość lub jej część może zostać wykupiona. Dlatego też wnioskodawczyni powinna rozważyć opłacalność inwestycji. E. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...].10.2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...].05.2015 r. Zaskarżonej decyzji tej zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego - art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy stan faktyczny nie uzasadnia odmowy wydania zezwolenia ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, w tym ze względów bezpieczeństwa w ruchu drogowym, 2. naruszenie prawa materialnego - art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w zw. z § 9 ust .1 w zw. z § 113 ust. 7 w zw. z § 78 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz art. 107 § 1 k.p.a. - poprzez pominięcie powołanych przepisów rozporządzenia, 3. naruszenie przepisów postępowania - art. 7, 77 § 1, 80, 84 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, kompromisu pomiędzy interesem publicznym a słusznym interesem obywatela, nieprzeprowadzenie analizy aktualnego natężenia ruchu i jego wzmożenia w związku z wnioskowanymi zjazdami, nieustalenie klasy drogi, z której miałyby prowadzić zjazdy wnioskowane przez skarżącą, 4. naruszenie przepisów postępowania - art. 6 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a, poprzez powołanie się na argumenty nie mające podstaw prawnych, co godzi w zaufanie do władzy publicznej. Skarżąca domagała się uchylenia decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2015 r., oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2015 r. W uzasadnieniu skargi podała, że art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych określa przesłanki wydania decyzji odmownej. Decyzja wydana na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy ma charakter uznaniowy, organ "może" odmówić zezwolenia "ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne". Organ pominął szereg przepisów rozporządzenia, nie analizował stanu faktycznego pod kątem warunków technicznych, przewidzianych § 77 rozporządzenia, zgodnie z którym zjazd z drogi powinien być dostosowany w szczególności do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze oraz wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony. Nadto organ nie zbadał stanu faktycznego w kontekście wymogów przewidzianych w § 113 ust. 7 rozporządzenia. Wzrost natężenia ruchu wynikający z planowanej inwestycji sam w sobie nie stanowi zagrożenia. Dopiero jego rzekomy skutek miałby pośrednio wpływać na poziom bezpieczeństwa komunikacyjnego - ze względu na degradację nawierzchni. Przedmiotowa droga projektowana była z myślą o obsłudze terenów rolnych, ma co do zasady służyć komunikacji ciężkich maszyn rolniczych. Nie można przyjąć, aby natężenie ruchu wskazane przez skarżącą miało spowodować wzrost degradacji asfaltowej nawierzchni. Twierdzenie organu o znacznym wzroście natężenia ruchu nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Organ zaniechał analizy stanu faktycznego pod kątem § 77 rozporządzenia, który odnosi się między innymi do wymiarów gabarytowych pojazdów. Organ nie był w stanie ustalić, do jakiej kategorii należy zaliczyć przedmiotową drogę. Biorąc pod uwagę, że jest to droga dojazdowa (serwisowa), jej charakter wymyka się obowiązującym przepisom. Sam bowiem zauważa, że brak jest legalnej definicji tej drogi. Organ był związany ustaleniami m.p.z.p., który w odniesieniu do przedmiotowego terenu przewiduje przeznaczenie działek skarżącej na cele nieprodukcyjnej działalności gospodarczej. Brak jest podstaw do odmowy zezwolenia na zjazd na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, albowiem organ nie wykazał, aby jakiekolwiek warunki techniczne stały temu na przeszkodzie. Rozbudowa drogi krajowej w kształcie planowanym przez GDDKiA pozostaje wysoce niepewna. Inwestycja skarżącej jest faktycznie blokowana bez żadnych podstaw prawnych. Niesprecyzowany interes publiczny wziął górę nad konkretnym interesem obywatela. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Jest to kontrola legalności rozstrzygnięcia z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że decyzje wydawane na podstawie art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.) są decyzjami uznaniowymi, podejmowanymi przez zarządcę drogi w ramach przyznanego mu luzu decyzyjnego - zarządca drogi może, ale nie musi wyrazić zgody na lokalizację zjazdu. Uznanie nie może być jednak dowolnością. Rozstrzygając w sprawie lokalizacji zjazdu, organ powinien bowiem kierować się przepisami technicznymi sprecyzowanymi w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430 ze zm.) oraz przepisami kodeksu postępowania administracyjnego to jest art. 7, 8, 77 czy 107. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale i nie obliguje do spełnienia żądania obywatela (wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt I SA 945/00). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organ, na podstawie całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie ustalił istotne dla sprawy okoliczności, a następnie rozpatrzył stan faktyczny pod kątem przepisów ww. ustawy o drogach publicznych oraz powołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, po czym odmówił wydania zezwolenia na lokalizację trzech zjazdów publicznych z dodatkowej jezdni usytuowanej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] (odcinek drogi ekspresowej [...]) do działek nr [...], nr [...]i nr [...]położonych w m. [...], gm. [...]. Przesłanki odmowy wydania zezwolenia na lokalizację przedmiotowych zjazdów publicznych zostały przekonująco przedstawione w zaskarżonej decyzji. Działki objęte wnioskiem - nr ew.: [...],[...]i [...] położone w [...] gm. [...] usytuowane są przy drodze dojazdowej (serwisowej) znajdującej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] [...] (odcinek drogi ekspresowej [...]). Nie posiadają one alternatywnego dostępu do sieci dróg publicznych. Pojęcie "dodatkowa jezdnia" jest unormowane w przepisie § 8a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430 ze zm.). Droga dojazdowa co do zasady służy do obsługi lokalnego ruchu drogowego (dojazd do budynków mieszkalnych i pól). Niewątpliwie użytkowanie drogi w sposób nieodpowiedni, niewspółmiernie intensywny do rodzaju nawierzchni, jaką posiada jezdnia, skutkuje powstaniem zniszczeń, zwłaszcza kolein, czyli pofałdowań wzdłużnych osi drogi. Koleiny zaś stwarzają niebezpieczeństwo w ruchu. Częste przejazdy ciężkich pojazdów mogą wpłynąć negatywnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego na wspomnianej drodze, a ochrona życia i zdrowia uczestników ruchu jest priorytetem dla zarządcy drogi, który, jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, powinien w tym zakresie działać prewencyjnie (wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 476/08). Okoliczność, że działki wnioskodawczyni przylegają do drogi zbiorczej usytuowanej w pasie drogowym drogi ekspresowej [...], nie oznacza automatycznie konieczności wybudowania do nich zjazdu. Budowa zjazdu musi być bowiem dopuszczalna nie tylko z punktu widzenia rygorów przewidzianych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego i nie może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, ale ponadto nie może naruszać wymogów związanych z klasą drogi. Organ w zaskarżonej decyzji wskazał, że dodatkowa jezdnia, usytuowana wzdłuż ww. drogi ekspresowej została zaprojektowana jako droga zapewniająca obsługę komunikacyjną terenów rolnych. Charakter tej drogi organ dokładnie rozpoznał dokonując stosownych oględzin. Wynika także z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach k. 59 - 61 i k. 107-112. Droga ta nie posiada odpowiedniej szerokości, utwardzonego pobocza tak aby istniała możliwość swobodnego wyminięcia się samochodów. Organ słusznie wskazał, że udzielenie zezwolenia na żądane zjazdy publiczne zapewniające dojazd do planowanego obiektu magazynowego, w którym byłaby prowadzona działalność gospodarcza, przyczyniłoby się do wzrostu natężenia ruchu na tej jezdni, ale również do zmiany jej struktury rodzajowej na rzecz pojazdów ciężkich. Mogłoby to doprowadzić do przekroczenie stanu nośności nawierzchni, jej degradacji przed upływem przewidywanego okresu jej eksploatacji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. nakładającego na organ obowiązek wyważania interesu społecznego i interesu strony, to nieuwzględnienie interesu strony w decyzji uznaniowej jest dopuszczalne, o ile nie dochodzi do naruszenia reguł wynikających z art. 7 k.p.a. Zdaniem Sądu, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w zaskarżonej decyzji słusznie wskazał, iż interesem społecznym jest zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, dokonał wyważenia sprzecznych interesów - strony i interesu społecznego, podając jako przesłanki nieuwzględnienia interesu strony wskazane okoliczności faktyczne i prawne. W konsekwencji przepis art. 7 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. nie został naruszony. Organ zgromadził wszystkie niezbędne dokumenty, takie jak: kopię mapy zasadniczej w skali 1:1000 (karta nr 115-117), kopię dokumentów potwierdzających tytuł prawny do nieruchomości, protokół oględzin w terenie (karta. 56), mapy ze strony [...], wniosek złożony do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla rozbudowy drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej (karta 43-46). W odniesieniu do zarzutu braku badań czy ekspertyz, co do aktualnego czy potencjalnego natężenia ruchu, to na dodatkowej jezdni drogi głównej zarządca drogi nie przeprowadza Generalnego Pomiaru Ruchu, co jest logiczne z uwagi na funkcję tej drogi i jej lokalny charakter. Zarząd dróg jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo dróg publicznych, a zatem posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji związanych z bezpieczeństwem na drogach. Zarządca drogi obowiązany jest działać prewencyjnie, w celu eliminacji potencjalnych skutków. Skoro przepisy nie precyzują dokładnych warunków, jakie muszą być spełnione, aby zezwolenie na lokalizację zjazdu mogło być wydane, to oznacza, że decyzja taka jest decyzją uznaniową. Z art. 29 ust. 4 ustawy, wynika że uznanie organu podlega ograniczeniom wynikającym z warunków technicznych jakie spełniać powinna droga określonej kategorii. Warunki te, o czym stanowi § 1 rozporządzenia m.in. mają zapewnić: 1) spełnienie wymagań podstawowych dotyczących: a) bezpieczeństwa użytkowania, b) nośności i stateczności konstrukcji, c) bezpieczeństwa z uwagi na możliwość wystąpienia pożaru lub innego miejscowego zagrożenia, d) ochrony środowiska ze szczególnym uwzględnieniem ochrony przed nadmiernym hałasem, wibracjami, zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleb, 2) odpowiednie warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem drogi publicznej, 3) niezbędne warunki do korzystania z drogi publicznej przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich. Zdaniem Sądu sprzeczność planowanego zjazdu z tymi wymogami uprawniała organ do odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu. Organ dochował obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Biorąc pod uwagę ważny interes społeczny związany z projektowaną budową przedmiotowego odcinka drogi ekspresowej [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wykazał, iż w dniu [...] marca 2015 r. (zatem przed wnioskiem skarżącej) wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...]. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest niezbędna do uzyskania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedmiotowego odcinka drogi ekspresowej, która wydana zostanie na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687 ze zm.). Zgodnie z Programem Budowy Dróg Krajowych na lata 2014-2023 (z perspektywą do 2025 r.), przyjętym Uchwałą Rady Ministrów z dnia [...] sierpnia 2015 r., realizacja przedmiotowej inwestycji, tj. drogi [...][...] odc. [...] ([...]) przewidziana jest na lata 2018-2020. Wariantem rekomendowanym przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad jest wariant I zakładający rozbudowę drogi ekspresowej na odcinku od km ok. 300+000 (połączenie z ekspresową obwodnicą [...], za istniejącym węzłem drogowym [...]) do km ok. 34+650, gdzie następuje dowiązanie do projektowanego niezależnie węzła [...] Zatem ww. zamiar inwestycyjny Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad nie jest teoretyczny i abstrakcyjny, lecz uzyskały walor konkretności i jest na etapie przygotowania inwestycji pod względem wymogów środowiska. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)