VII SA/Wa 2896/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Nawrot Sędziowie: sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska asesor WSA Michał Podsiadło (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 września 2024 r. znak: KOA/2834/Ar/24 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Zaskarżoną decyzją z 24 września 2024 r. znak: KOA/2834/Ar/24, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uchyliło decyzję Wójta Gminy D. z [...] maja 2024 r. nr [...] i odmówiło ustalenia warunków zabudowy. 2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach. 2.1. Wnioskiem z [...] października 2023 r. P. Sp. z o.o. (dalej: inwestor, strona skarżąca) wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz zagospodarowaniem terenu na obszarze części działki ewid. nr [...] w obrębie [...] J., położonej w miejscowości J. w gminie D. 2.2. Decyzją z [...] maja 2024 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 4 pkt 5, 6, 8, 11 i 16, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, 4, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977, ze zm.; dalej: u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.), Wójt Gminy D. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej wraz z niezbędną infrastruktura techniczną oraz zagospodarowaniem terenu na obszarze części działki ewid. nr [...] w obrębie [...] J., położonej w miejscowości J., gm. D., w granicach określonych na załączniku graficznym do tej decyzji. 2.3. Odwołanie od tej decyzji wniosła M. G., domagając się jej uchylenia. Podniosła, że na skutek ww. inwestycji należąca do niej nieruchomość straci na atrakcyjności, a odwołująca się będzie odczuwała uciążliwość wynikającą z sąsiedztwa z tą inwestycją. 2.3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: SKO, Kolegium) uchyliło ww. decyzję organu I instancji i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji, powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. 2.3.1. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wyjaśniło, że w świetle art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. W ocenie Kolegium, przez, "teren" o którym mowa w art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment działki ewidencyjnej, na którym inwestor planuje realizację inwestycji. Objęcie decyzją o warunkach zabudowy części działki ewidencyjnej w świetle art. 59 ust. 1 u.p.z.p. nie jest wprawdzie co do zasady niemożliwe, ale musi wynikać ze szczególnych uwarunkowań np. normatywnych (część działki objęta ustaleniami planu miejscowego czy decyzją wydaną w trybie tzw. specustaw). Innymi słowy, ustalenie warunków zabudowy dla części działki może nastąpić wyjątkowo i organ orzekający w przedmiocie warunków zabudowy powinien uzasadnić takie rozwiązanie. Zdaniem Kolegium, z akt sprawy nie wynika jednakże co miałoby uzasadniać ten wyjątek. W przedmiotowej sprawie uznać należy, iż nie wystąpił wyjątek uzasadniający wydanie decyzji jedynie co do części działki. Dlatego też w ocenie SKO, należało odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy. 2.3.2. Dodatkowo podniesiono, że zgodnie z art. 8 § 2 k.p.a. organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie taktycznym i prawnym. Wyjaśniono przy tym, że SKO w sprawach KOA/2369/Ar/24 i KOA/3225/Ar/24 nie uwzględnił odwołań tego samego inwestora od decyzji odmawiających ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na farmy fotowoltaicznej na części działki. 2.3.3. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących utraty wartości działki skarżącej oraz uciążliwości planowanej inwestycji, SKO wyjaśniło, że na etapie ustalania warunków zabudowy rozstrzygane jest przeznaczenie danego terenu pod konkretną inwestycję. Fakt zaś, że określona inwestycja jest w danym miejscu dopuszczalna nie przesądza, że zostanie ona zrealizowana. Konieczne jest bowiem spełnienie szeregu innych warunków, takich jak warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czy też wynikających z. prawa wodnego, bądź przepisów ochrony środowiska i ochrony przeciwpożarowej. Spełnienie tych warunków jest jednak badane dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Podniesione zarzuty zatem podlegają ocenie i szczegółowemu badaniu na etapie postępowania o udzielenia pozwolenia na budowę. 3. Pismem z 25 października 2024 r. inwestor skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję SKO, zarzucając jej wydanie z naruszeniem: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez nie wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego i błędne uznanie, że: – pojęcie "teren" i "działka" wskazane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy traktować jako pojęcia tożsame oraz można je stosować zamiennie w sytuacji, gdy ustawodawca wprowadził rozróżnienie tych pojęć i potwierdził w nowelizacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu, która weszła w życie dnia 3 stycznia 2022 r., że prawidłowa jest interpretacja prowadząca do uznania, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy może odnosić się również do wyodrębnionej części działki przedstawionej na załączniku graficznym, – w niniejszej sprawie należy odmówić ustalenia warunków zabudowy w sytuacji, gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy określone w art. 61 ust. 1 w zw. z ust. 3 u.p.z.p., w tym decyzja nie naruszała przepisów odrębnych, a projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy uzyskał wszelkie wymagane uzgodnienia; 2) art. 8 k.p.a. polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść skarżącej wbrew zasadzie in dubio pro libertate oraz Dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz.U. UE.L.2018.328.82 z dnia 21.12.2018 r. z późn. zm.), co stanowi przejaw braku kierowania się przez organ administracyjny zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania i podważa tym samym zasadę dot. pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; 3) art. 6 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania, a w konsekwencji uniemożliwienie skarżącej realizacji inwestycji ze względu na pozaprawne kryteria; 4) art. 107 § 3 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku racjonalnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy – w tym odmowy ustalenia warunków zabudowy – oraz sprzecznego z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli, w oparciu o dowolne, pozaprawne kryteria, a tym samym powstania wątpliwości co do zasadności i logiki rozstrzygnięcia, 5) art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i uchylenie przez decyzji Wójta Gminy D. oraz odmowę ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji, podczas gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy określone w tych przepisach, w tym decyzja nie naruszała przepisów odrębnych, a projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy uzyskał wszelkie wymagane uzgodnienia; 6) art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1 oraz art. 54 pkt 3 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy odnosić się może tylko i wyłącznie do całej działki o określonym numerze ewidencyjnym, a nie do jej części określonej przez Inwestora we wniosku; 7) art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odmowę wydania wnioskodawcy działającemu jak właściciel (dzierżawcy) warunków zabudowy dla wyodrębnionego terenu, co doprowadziło do naruszenia prawa własności; 8) art. 6 k.p.a. i art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pominięcie w swoich rozważaniach ww. dyrektywy 2018/2001, jak również ustawy o odnawialnych źródłach energii. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. 4. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. 5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. 6. Przedmiotem zaskarżonej decyzji było ustalenie warunków zabudowy i szczegółowego zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej wraz z niezbędną infrastruktura techniczną oraz zagospodarowaniem terenu na obszarze części działki ewid. nr [...] w obrębie [...] J., położonej w miejscowości J., gm. D. 6.1. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał, że Kolegium błędnie odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji z tego powodu, że inwestor nie objął swoim wnioskiem całości działki (działek) ewidencyjnych. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym (zob. wyrok z 18 czerwca 2024 r. sygn. akt II OSK 945/23), Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd ukształtowany w orzecznictwie sądów administracyjnych na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów (kiedy obowiązywał § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w poprzednim brzmieniu, zgodnie z którym dopuszczalne było wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji (por. np. wyrok NSA z 13 lutego 2024 r. sygn. akt II OSK 2419/22, z 13 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 964/23, z 14 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 1751/22, z 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1693/19). Wówczas to rzeczywiście, ustalenie warunków zabudowy mogło dotyczyć całości działki ewidencyjnej, poza nadzwyczajnymi przypadkami, jak np. sytuacja, w której część tej działki objęta byłaby obowiązywaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 6.2. Stan prawny jednak uległ z dniem 3 stycznia 2022 r. zasadniczej zmianie na mocy nowelizacji u.p.z.p. ustawą z 17 września 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1986) – dalej: "ustawa z 17 września 2021 r.". Wniosek o wydanie warunków zabudowy w niniejszej sprawie został zaś złożony 30 października 2023 r. kiedy to obowiązywały już nowe przepisy, które nie nasuwają już wątpliwości interpretacyjnych odnośnie rozumienia terenu inwestycji. Zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Przepis ten zastąpił uprzednio obowiązujący § 3 rozporządzenia, który wymagał, aby analiza funkcji oraz cech zabudowy została przeprowadzona w obszarze wyznaczonym wokół działki budowlanej, nie zaś terenu. Dalej zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1a u.p.z.p. wniosek o wydanie decyzji o lokalizacji (odpowiednio warunków zabudowy) powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem. 6.3. Dodatkowo, w uzasadnieniu do projektu ustawy z 17 września 2021 r (druk sejmowy nr 1534) w zakresie zmian w art. 52 u.p.z.p. podkreślono, że nie jest zasadny wymóg oznaczania terenu inwestycji wyłącznie na kopii mapy – może to nastąpić w dowolny sposób (choćby w przypadku, gdy teren inwestycji obejmuje całą działkę ewidencyjną). Oznacza to, że teren inwestycyjny może obejmować kilka działek lub część jednej tylko lub np. część jednej oraz drugiej w całości. Istotne jest wykreślenie tych granic w jasny i precyzyjny sposób. Natomiast przy wprowadzeniu art. 61 ust. 5a u.p.z.p. podkreślono, że w przepisie tym został sprecyzowany sposób ustalenia obszaru analizowanego, który nie odnosi się do działki, ale do terenu inwestycji. Autor projektu zmian podkreślił zatem, że inicjatywa zmiany ustawodawczej była podyktowana koniecznością sprecyzowania przepisów, nie zaś ich zmiany. Nowelizacja zatem zlikwidowała zidentyfikowany stan niespójności występujący w uprzednim stanie prawnym, polegający na odmiennym określeniu tego samego treściowo pojęcia w akcie podustawowym (§ 3 rozporządzenia – "działka budowlana") oraz ustawowym (art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. – "granice terenu objętego wnioskiem"). Wykładnia ta zaś polega na tym, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie musi stanowić całej działki ewidencyjnej. Terenem objętym wnioskiem może być wyznaczony graficznie mniejszy obszar, w zależności od potrzeb inwestora oraz konkretnego stanu faktycznego. 6.4. Wydając zaskarżoną decyzję, Kolegium nie miało zatem racji twierdząc, że warunki zabudowy mogą być ustalone wyłącznie dla całej działki ewidencyjnej. W związku z tym, wbrew stanowisku SKO, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. nie stoi na przeszkodzie temu, aby ustalić warunki zabudowy dla części działki ewidencyjnej Z żadnego z przepisów u.p.z.p. nie wynika, że w skład terenu, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie może wchodzić część działki ewidencyjnej. Wniosków przeciwnych nie można wyprowadzać również z definicji działki budowlanej zawartej w art. 2 pkt 12 u.p.z.p. Definicja ta kładzie bowiem nacisk na względy funkcjonalne, tj. w definicji tej w istocie chodzi o to, aby teren inwestycji posiadał wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniające wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Tymczasem jest oczywiste, zwłaszcza w przypadku działek o większych rozmiarach, że te warunki funkcjonalne mogą być spełnione również w przypadku ograniczenia terenu inwestycji do części działki ewidencyjnej. Ponadto, skoro ustawodawca posługuje się na gruncie u.p.z.p. pojęciami "teren" i "działka", to zgodnie z powszechnie przyjmowanymi regułami wykładni, bez uzasadnionych powodów różnym zwrotom użytym w tej samej ustawie nie należy przypisywać tożsamego znaczenia (por. np. J. Wróblewski, Rozumienie prawa i jego wykładnia, Wrocław 1990, s. 79-80). Tym samym, mając na uwadze również zasadę wolności zabudowy (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 21 i art. 64 Konstytucji RP), należy przyjąć, że możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej i teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji (zob. np. wyrok NSA z 13 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 2419/22; wyrok NSA z 14 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 1751/22 oraz wyrok NSA z 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1634/16 ). W konsekwencji odmowa ustalenia warunków zabudowy z tego powodu była nieuprawniona. 6.5. Sąd podkreśla, że ustalenie warunków zabudowy dla części działki (tj. dla "terenu") samo w sobie nie prowadzi do nadmiernej zabudowy. Z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w brzmieniu obowiązującym od 3.01.2022 r.) wynika bowiem, że gdy sprawa dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla terenu obejmującego część działki ewidencyjnej, to wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy ustala się w odniesieniu do powierzchni terenu objętego wnioskiem – nie zaś do powierzchni całej działki ewidencyjnej. Zatem jeśli inwestor dobrowolnie ogranicza zakres wniosku do części działki ewidencyjnej, to godzi się z tym, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy będzie nawiązywał do wskazanej przez niego części działki, a nie do całej powierzchni działki ewidencyjnej. 6.6. Sąd nie podzielił również stanowiska Kolegium, że za wydaniem zaskarżonej decyzji przemawiał art. 8 § 2 k.p.a. Decyzje administracyjne, na które powołało się SKO (wydane w sprawach o znakach: KOA/2369/Ar/24 oraz KOA/3225/Ar/24) zostały bowiem uchylone wyrokami WSA w Warszawie wydanymi w sprawach VII SA/Wa 2373/24 oraz VII SA/Wa 2583/24. Tymczasem przez utrwaloną praktykę – w rozumieniu ww. przepisu – należy rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych (zob. wyrok NSA z 5 marca 2024 r., I OSK 2195/22, LEX nr 3705418). Zatem fakt nieprawidłowego rozpoznania przez SKO dwóch innych spraw tego samego inwestora nie upoważniał tego organu do dalszego trwania w błędzie co do wykładni przepisów u.p.z.p., wytkniętym w niniejszym orzeczeniu oraz w wyrokach WSA w Warszawie wydanych w wymienionych wyżej sprawach. Co więcej, również Naczelny Sąd Administracyjny – w innej ze spraw tego samego inwestora – potwierdził nieprawidłowość stanowiska analogicznego do tego, które prezentowało w niniejszej sprawie SKO (zob. wyrok z 30 października 2024 r. sygn. akt II OSK 1855/23). 6.7. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że wydając zaskarżoną decyzję SKO naruszyło art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też ponownie rozpoznając sprawę, Kolegium będzie zobowiązane zastosować aktualne brzmienie przepisów w znaczeniu wyłożonym w niniejszym wyroku i uznać dopuszczalność ustalenia warunków zabudowy dla terenu, który nie pokrywa się w 100% z obszarem działki ewidencyjnej, lecz może obejmować również jej część. Kolegium rozpozna sprawę bez zbędnej zwłoki i wyda decyzję, której uzasadnienie prawne będzie odwoływało się aktualnych przepisów prawa i – w razie potrzeby – aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych. 7. Biorąc to wszystko pod uwagę, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, działając na zasadzie art. 145 § 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a., a na zasądzoną kwotę złożyła się równowartość wpisu sądowego od skargi (500 zł). Z tych przyczyn, Sąd orzekł, jak w sentencji.