VII SA/Wa 2912/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.), Protokolant ref. staż. Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi H. C., W. C., Z. C. i W. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowa stwierdzenia nieważności skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca [...]r. nr [...] po ponownym rozpatrzeniu wniosku H. C., W. C., W. C., Z. C. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast w [...] z dnia [...] sierpnie 1978 r. znak : [...] udzielającej Zakładowi Energetycznemu Okręgu Centralnego - Zakład Energetyczny [...] Teren pozwolenia na budowę linii elektroenergetycznej napowietrznej 110 kV w relacji [...] - [...],[...] - [...], w części dotyczącej działek o nr ew. [...]i [...]położonych w [...] przy ul. [...]oraz w pozostałej części umorzył postępowanie administracyjne. We wniosku o stwierdzenie nieważności wnioskodawcy wskazali, że kontrolowana decyzja z dnia [...]sierpnia 1978 r. dotknięta jest wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na istotnym odstępstwie od pierwotnej lokalizacji w trakcie realizacji inwestycji. Organ, w wyniku dokonania analizy zgromadzonego materiału dowodowego, stwierdził, że decyzja Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w [...] z dnia [...] sierpnia 1978 r. o pozwoleniu na budowo linii elektroenergetycznej napowietrznej 110 kV poprzedzona została decyzją Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w [...] z dnia [...] stycznia 1£78 r. zatwierdzającą plan realizacyjny przebiegu linii elektroenergetycznej napowietrznej 110 kV [...] dla zadania elektryfikacji trakcji [...]. Wymóg taki wynika wyraźnie z § 21 ust. 1 wówczas obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975 r. Nr 8, poz. 48) który stanowił, iż do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor obowiązany był dołączyć plan realizacyjny i odpis dokumentu stwierdzającego prawo inwestora do dysponowania nieruchomością przewidzianą pod inwestycję. Organ wyjaśnił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 kwietna 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 272/11 oddalił skargę W. C., W. C. oraz Z. C. wniesioną na decyzję Głównego Inspektora Nadzór j Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w [...] z dnia [...] stycznia 1978 r. w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr [...] i [...], a w pozostałym zakresie umarzającą wszczęte postępowanie. Dalej organ wskazał, że inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 1978 r. o czasowym zajęciu nieruchomości położonych w [...] na odcinku [...] - [...] w celu budowy linii energetyczne oraz decyzję Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] maja 1978 r., Naczelnika Gminy w [...] z dnia [...] lutego 1978 r., Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] marca 1£78 r., Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 1978 r. oraz Naczelnika Gminy w [...] o czasowym zajęciu nieruchomości w celu budowy linii energetycznej, wydane w trybie art. 35 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 10, poz. 64 z 1974 r.). Inwestor zatem spełnił wszystkie wymogi niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę. Następnie organ wyjaśnił, że odstąpienie w trakcie realizacji od warunków decyzji o pozwoleniu na budowę pozostaje bez wpływu na ocenę tej decyzji z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Przeprojektowanie przebiegu linii elektroenergetycznej (które nie znalazło odzwierciedlenia w dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowaną decyzją) miało na celu ominięcie budynku mieszkalnego wzniesionego przez W. C. na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] stycznia 1977r. Kontrola zgodności wykonania inwestycji z warunkami zawartymi w decyzji o pozwoleniu na budowę należy do właściwości organów nadzoru budowlanego. Organ podkreślił nadto, że realizując wytyczne zawarte w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r., podejmował wszelkie możliwe czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zgromadzenia całości materiału dowodowego, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Stwierdził, iż jedynym załącznikiem do pozwolenia na budowę określającym usytuowanie słupa energetycznego na działkach skarżących jest załączona do akt sprawy mapa - sytuacja trasy linii - sporządzona w skali 1:25 000, nie pozwalająca jednak na dokładne określenie miejsca położenia ww. obiektu budowlanego. Przechodząc do oceny kontrolowanej decyzji organ wyjaśnił istotę i charakter postępowania o stwierdzenie nieważności i w konsekwencji nie znalazł podstaw do uznania, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 1978 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), bądź też, że jest dotknięta innym rodzajem kwalifikowanej wadliwości wymienionej w art. 156 § 1 k.p.a. Dalej organ, odwołując się do orzecznictwa sądowo - administracyjnego, wskazał, że w postępowaniu nieważnościowym prowadzonym w stosunku do decyzji wydanej w sprawie inwestycji liniowej, mówiąc o obowiązkach organu nadzorczego, należy rozróżnić granice kontroli decyzji w ramach przesłanek z arl. 156 § 1 k.p.a. od granic wyznaczonych trasą przebiegu inwestycji przez poszczególne nieruchomości, należące do różnych właścicieli i tym, kto złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Jeżeli postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte na żądanie strony, to zakres wszczęcia tego postępowania musi odpowiadać interesowi prawnemu wnioskodawcy, czyli decyzja wydana w tym postępowaniu może dotyczyć kwestionowanej decyzji tylko w tej części, w której odnosi się ona do interesu prawnego składającego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, bez względu na granice zgłoszonego żądania strony. Organ podkreślił, że wniosek o stwierdzenie nieważności został złożony jedynie przez H. i W. C. oraz W. i Z. C., dlatego przeprowadził postępowanie nieważnościowe w takim zakresie, w jakim wnioskodawca miał interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. w związku z art. 157 | 2 k.p.a. Interes prawny wnioskodawcy (strony) w tym przypadku był ograniczony i wynikał z prawa własności gruntu. H. C., W. C., W. C. i Z. C. wnieśli odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. W odwołaniu wskazali, że kontrolowana decyzja z dnia [...] sierpnia 1978 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, oraz że jest niewykonalna. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił argumentację organu pierwszej instancji i uznał, że brak jest podstaw do uznania, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 1978 r. w części dotyczącej działek o nr ew. [...],[...], jest dotknięta którąkolwiek z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego organ wojewódzki prawidłowo ograniczył ramy postępowania do weryfikacji decyzji w zakresie udzielonego Dozwolenia na budowę na działkach o nr ewid. [...]i [...], a w pozostałej części umorzył postępowanie. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił że analiza szczątkowego materiału dowodowego, nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że decyzja Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskch w [...] z dnia [...] sierpnia 1978 r., w części dotyczącej działek nr ewid. [...][...]jest dotknięta wadą kwalifikowaną z art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do stwierdzenia, że kontrolowana decyzja rażąco naruszała przepis art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (według stanu na dzień [...] sierpnia 1978 r.) oraz przepis § 21 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (według stanu na dzień 7 sierpnia 1978 r.). Organ odwoławczy podkreślił, że na podstawie decyzji wywłaszczeniowych wydanych w trybie art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, inwestor był uprawniony do realizacji przedsięwzięcia na wywłaszczonej nieruchomości niezależnie od tego, czy jej właściciel lub użytkownik wieczysty wyraził na to zgodę, czy też nie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że okoliczność, iż toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej z dnia 20 lutego 1978 r. nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 1978 r., z uwagi na fakt, że postępowanie nadzorcze jest ograniczone wyłącznie do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej może stanowić przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego, bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostaje również zarzut oparcia się wyłącznie na kserokopii decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 1978 r., albowiem wynikało to z braku możliwości zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pomimo podejmowanych w tym celu działań. Organ podkreślił, że z uwagi na skalę w jakiej został sporządzony plan realizacyjny omawianej inwestycji nie było możliwe jednoznaczne stwierdzenie, że decyzja o pozwoleniu na budowę w części dotyczącej działek nr ewid. [...] i [...]położonych przy ul. [...] w [...], była niewykonalna w dniu jej wydania z uwagi na kolizję z budynkiem skarżących. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego v\ Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli H. C., W. C., W. C., Z. C. W skardze podniesiono następujące zarzuty: 1. naruszenia art. 156 § pkt 2 i 5 k.p.a. przez błędną wykładnię tego przepisu i wadliwe uznanie, iż nie nastąpiło przy wydaniu kwestionowanej decyzji rażącego naruszenia prawa, 2. naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. przez niewykonanie przez organ administracyjny (Wojewodę [...]) wytycznych wynikających z decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r., a następnie nieprzestrzeganie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego własnych wytycznych wydanych w niniejszej sprawie, 3. naruszenia art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz zaniechanie odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżony decyzji do zarzutów, argumentów i zastrzeżeń zawartych w odwołaniu od decyzji Wojewody. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że w organ nie zastosował się do własnych wytycznych zawartych w decyzji z dnia [...] lipca Ź1012 r. i nie wyjaśnił, czy kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę była wykonalna. W ocenie skarżących organ nie wziął pod uwagę faktu, że wcześniej została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę domu mieszkalnego kolidującego z linią energetyczną (słupem kratowym), w konsekwencji uznać należy, że opisana kolizja powoduje, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 1978 r. była niewykonalna. Skarżący zarzucili także, że kontrolowana decyzja oraz decyzje o czasowym zajęciu nieruchomości pod inwestycję nie zostały doręczone W. i H. małżonkom C., mimo iż w dniu jej wydania byli już właścicielami działki. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uch/lenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z>3 zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm. (dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nadzwyczajnym, prowadzonym w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwil jej wydania/skutek ex tunc/ (por. J. Borkowski, B. Adamiak - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck Warszawa 1996, s. 699). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpatrzenie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA 1987/1/35). We wniosku o stwierdzenie nieważności skarżący podnosili, że kontrolowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Biorąc powyższe pod uwagę, jak również zarzuty wskazane w skardze, pierwszoplanowe znaczenie ma ocena kontrolowanej decyzji z punktu widzenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p a. Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r. III ARN 13/94, OSN 1994/3/36). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisami prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Zaznaczyć przy tym należy, iż w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który ma być stosowany w bezpośrednim rozumieniu. Sankcja w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie jest zatem możliwa do zastosowania, gdy decyzja wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze (zob. glosa B. Adamiak do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2006 r. I FSK 439/05, OSP 2007/9/100). Pamiętać tez należy, iż o rażącym naruszeniu prawa można mówić w przypadku norm prawnych nie budzących wątpliwości interpretacyjnych. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 1988 r., II SA 981/88, ONSA 1988/21/96 z dnia 21 października 1992 r. sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993/1/23; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1994 r" sygn. akt IIIARN 15/94, OS NAP 1994/3/36). Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważno? ci decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie, jaki konkretny przepis został naruszony wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Nadto bezwzględnym obowiązkiem organu jest wykazanie, dlaczego konkretne naruszenie prawa ocenił jako rażące. Odnosząc powyższe do niniejszego postępowania stwierdzić należy, że organ niewadliwie ocenił, że kontrolowana decyzja z dnia 7 sierpnia 1978 r. nie jest dotknięta kwalifikowaną wadliwością, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ wnikliwie przeprowadził postępowanie oraz szczegółowo odniósł się do zarzutów skarżących zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności oraz odwołaniu. Tym samym, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania, ż3 decyzja z dnia [...] sierpnia 1978 r. o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji, inwestor dysponował decyzjami: Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 1978 r., Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] maja 1978 r., Naczelnika Gminy w [...] z dnia [...] lutego 1978 r., Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] marca 1£78 r., Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]marca 1978 r. oraz Naczelnika Gminy w [...] o czasowym zajęciu nieruchomości w celu budowy linii energetycznej, wydanymi na podstawie art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Powyższe decyzje skutkowały ograniczeniem prawa własności w stosunku do objętych nimi nieruchomości i dawały uprawnienie inwestorowi do dysponowania tymi nieruchomościami na cele budowlane w rozumieniu art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Stosownie do § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączył decyzje o czasowym zajęciu nieruchomości oraz plan realizacyjny, zatwierdzony decyzją z dnia [...] stycznia 1978 r. Decyzja ta, co istotne, była przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności, a następnie przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 272/11 oddalił skargę na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Skarżący upatrywali wydanie kontrolowanej decyzji z rażącym naruszeniem prawa w istotnym odstępstwie od zatwierdzonego projektu, jednak wskazana okoliczność pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowość decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ dokonuje kontroli decyzji pod kątem przęsła lek jej nieważności biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny z momentu wydania kwestionowanej decyzji. Odstępstwa od zatwierdzonego projektu wiążą się z etapem realizacji inwestycji i nie mogą z mocą wsteczną oddziaływać na decyzję o pozwoleniu na budowę, która jest wydawana przed rozpoczęciem realizacji projektowanej inwestycji. Poczynione przez organy obu instancji ustalenia w tym zakresie są prawidłowe i nie dają podstaw do uznania, aby decyzja z dnia [...] sierpnia 1978 r. o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut nie zastosowania się do wytycznych Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawartych w decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. Oba organy dokonały, zgodnie z powołanymi wytycznymi, wyjaśnienia kwestii wykonalności kontrolowanej decyzji z dnia [...] sierpnia 1973 r. Wbrew twierdzeniom skarżących, organ podjął także działania mające na celu zgromadzenie pełnego materiału dowodowego, co z uwagi na znaczny upływ czasu od daty wydania kwestionowanej decyzji nie w pełni było możliwe. Wskazać należy, że w dniu 24 stycznia 1977 r. została wydana w stosunku do W. C. decyzja o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego na nieruchomości, i ze znajdującego się w aktach sprawy pisma z dnia 8 maja 1979 r. wynika, że w związku z przystąpieniem do budowy trasy linii napowietrznej okazało się, że słup kratowy nr 37, który miał być posadowiony na działeś wnioskodawcy koliduje z wybudowanym w międzyczasie przez W. C. budynkiem w stanie surowym. Z powołanego pisma wynika również, że zlecono przeprojektowanie linii na tym odcinku, w ten sposób, aby budynek pozostał nienaruszony i aby interesy i bezpieczeństwo mieszkańców były zapewnione. Z W ocenie Sądu kwestionowana przez skarżących decyzja z dnia [...] sierpnia 1978 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie jest również dotknięta wadą z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. że była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrok j z dnia 13 lutego 1986 r., III SA 1146/85, ONSA 1986, nr 1, poz. 12, s. 73-74, wskazał, że "trwała niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków i uprawnień zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze". Podobnie w niepublikowanym wyroku z dnia 8 lutego 1985 i., I SA 1090/84, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "Decyzja jest niewykonalna n rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest faktycznie niemożliwa do wykonania np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej"; por. też wyrok NSA z dnia 29 września 2010 r., II GSK 686/09, LEX nr 746103: "Niewykonalność decyzji jako przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. oznacza, iż rozstrzygnięcie z przyczyn prawnych bądź faktycznych nie może zostać wykonane, przy czym niewykonalność ta musi istnieć już w dacie jego wydania, zaś przeszkody powodujące niewykonalność trwają cały czas aż do czasu stwierdzenia jej nieważności". Decyzja trwale niewykonalna to przy tym taka decyzja, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 1999 r., IV SA 970/97, LEX nr 47901). Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy oraz biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy nie można stwierdzić, aby w momencie wydania decyzji [...] sierpnia 1978 r. była ona niewykonalna, i aby ewentualna jej niewykonalność miała charakter trwały. Okoliczność ewentualnej konieczności przesunięcia słupa elektroenergetycznego w stosunku do projektu budowlanego z uwagi na kolizję z wybudowanym budynkiem mieszkalnym skarżącego nie stanowi o wadliwości decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Podkreślić nadto należy, że nie stanowią przeszkody powodującej niewykonalność decyzji trudność techniczne, o których ewentualnie można by mówić w niniejszej sprawie. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje zarzut niedoręczenia skarżącym W. i H. małżonkom C. decyzji z dnia [...] sierpnia 1978 r. oraz decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości, albowiem nie mieści się on w pojęciu skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.). Nie chodzi bowiem o omyłkę w doręczeniu decyzji, lecz o rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach osoby niebędącej stroną (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2007 r., I OSK 350/06, LEX nr 291195). Ww. zarzuty skarżących mogą stanowić co najwyżej podstawę wznowienia postępowań administracyjnych zakończonych poszczególnymi decyzjami. Kontrolowana decyzja z dnia [...] sierpnia 1978 r. o pozwoleniu na budowę, nie jest dotknięta także żądną inną kwalifikowaną wadą wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Wskazana decyzja została wydana przez właściwy organ, na podstawie obowiązujących w dniu jej wydania przepisów prawa, nie dotyczyła sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie wywołałaby czynu zagrożonego karą w razie jej wykonania, nie zawierała wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. W ocenie Sądu, słuszne są wywody organu odwoławczego, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1978 r. o pozwoleniu na budowę inwestycji liniowej należało przeprowadzić jedynie w zakresie w jakim wnioskodawcy mieli interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. Interes prawny wnioskodawców wynika z przysługującego im prawa własności do poszczególnym działek oznaczonych nr ew. [...], których właścicielami są H. i W. małżonkowie C. oraz nr ew. [...], której właścicielami są W. i Z. małżonkowie C.. Prowadzenie postępowania o stwierdzenie nieważności ww. decyzji w części nieodnoszącej się do ww. działek jest bezprzedmiotowe, albowiem nie dotyczy interesu prawnego wnioskodawców, zatem w tej części winno zostać umorzone, zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270).