VII SA/Wa 2919/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w P. na postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] września 2018 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej na rzecz skarżącej P. S.A. z siedzibą w P. kwotę 2217 zł (dwa tysiące dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi P. S.A. z siedzibą w P. ("skarżąca") jest postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej ("Komendant Główny") z [...] września 2018 r., znak [...], utrzymujące w mocy postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej ("Komendant Wojewódzki") z [...] czerwca 2018 r., znak [...] w przedmiocie nałożenia na skarżącą grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu skarżonego postanowienia organ wskazał na następujący przebieg postepowania: Komendant Wojewódzki przeprowadził 6 czerwca 2014 r. czynności kontrolno-rozpoznawcze w zakładzie o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej – [...] k. P.("zakład"), w czasie których stwierdził uchybienia naruszające przepisy z zakresu zapobiegania poważnym awariom przemysłowym. W związku z tym decyzją nr [...] z [...] lipca 2014 r. nakazał prowadzącemu zakład Przedsiębiorstwu Eksploatacji Rurociągów Naftowych "[...]" S.A. z siedzibą w P. zapewnić możliwość prowadzenia działań gaśniczych zgodnie z założeniami wynikającymi z reprezentatywnego zdarzenia awaryjnego RZA VII w sposób umożliwiający dostarczenie i podanie wystarczającej ilości wody do zbiornika o pojemności 100.000 m3 oraz parku zbiorników o pojemności 50.000 m3 , umiejscowionych w południowo-zachodniej części bazy P. "[...]" S.A. Termin realizacji obowiązku określono do 31 grudnia 2014 r. Pełnomocnik skarżącej złożył odwołanie od ww. decyzji, wskazując na brak faktycznej możliwości wykonania obowiązku. Decyzją z [...] sierpnia 2014 r., znak [...] Komendant Wojewódzki przychylił się do argumentacji skarżącej i zmienił termin wykonania obowiązku, wydłużając go do 30 czerwca 2015 r. Następnie Komendant Wojewódzki odrzucił przedłożony pismem z 2 października 2014 r., znak [...] Program zapobiegania awariom dla zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej – Bazy P ."[...]" S.A. w [...], nie zawierał bowiem szczegółowych informacji na temat systemowego rozwiązania problemu dostarczania wody w zakładzie do miejsca awarii, przerzucając w głównej mierze ciężar tego zadania na siły i środki Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego. Dalej, Dyrektor Biura Bezpieczeństwa i Prewencji Przedsiębiorstwa P. S.A. w piśmie z 17 marca 2015 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego o uchylenie decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2014 r. w części dotyczącej terminu jej realizacji. Komendant Wojewódzki ponownie przychylił się do żądania skarżącej i decyzją z [...] kwietnia 2015 r. ustalił termin wykonania obowiązku na 30 października 2015 r. Przy piśmie z 30 września 2015 r., znak [...] skarżąca poinformowała Komendanta Wojewódzkiego, iż w jej ocenie zrealizowała obowiązek określony w decyzji. Pismem z 2 października 2015 r., znak [...] Zastępca Komendanta Głównego poinformował skarżącą, że nie przychyla się do zaproponowanego przez P. S.A. sposobu i trybu dysponowania sił P. S.A. do działań na terenie kraju. Komendant Wojewódzki w piśmie z 28 października 2015 r., znak [...] poinformował skarżącą o odmowie uznania obowiązku za zrealizowany. Skarżąca pismem z 22 grudnia 2015 r., znak [...] ponownie zwróciła się do Komendanta Wojewódzkiego o uznanie nałożonego obowiązku za zrealizowany, jednak organ pismem z 1 lutego 2016 r. znak [...] ponownie poinformował skarżącą o odmowie uznania obowiązku za zrealizowany. Wnioskiem z 31 maja 2016 r. znak [...] skarżąca zwróciła się o zaopiniowanie zmienionego Raportu o Bezpieczeństwie. Komendant Wojewódzki "postanowieniem" z [...] sierpnia 2016 r., znak [...] odmówił jego zatwierdzenia. W uzasadnieniu wskazał m.in. na to, że skarżąca nie odniosła się do kwestii skutecznego zaopatrzenia w wodę w przypadku pożaru zbiorników o pojemności 100 tys. m3, co w konsekwencji świadczyło o braku realizacji obowiązku ujętego w decyzji. Skarżąca nie wniosła odwołania od tej decyzji. 18 października 2016 r. na terenie zakładu przeprowadzono ćwiczenia manewrowe pod kryptonimem "[...]", przy współudziale Zakładowej Straży Pożarnej P. "[...]", w trakcie których zweryfikowano przyjęte przez skarżącą rozwiązania organizacyjne dotyczące dostarczania wody i środka pianotwórczego na terenie Bazy na potrzeby działań ratowniczo-gaśniczych przy pomocy sprzętu ZSP oraz PSP. Zgodnie z założeniami opartymi na najbardziej niekorzystnym wariancie reprezentatywnego zdarzenia awaryjnego RZA VII oraz przyjętą technologią gaszenia (firmy [...]) maksymalna rzeczywista intensywność podawania wody powinna wynosić minimum 52,9 m3/min (faza natarcia, trwająca 65 minut przy użyciu jednego DWP o wydajności 22,7 m3/min oraz dwóch DWP o wydajności 15,1 m3/min każde). Sumaryczna na dzień ćwiczeń i możliwa (potwierdzona) do uzyskania ilość wody do gaszenia wyniosła 26,5 m3/min. Pismem z 12 maja 2017 r. Komendant Wojewódzki przekazał skarżącej podsumowanie oraz ocenę przedmiotowych ćwiczeń wraz z wnioskami. Pismem z 30 grudnia 2016 r., znak [...] skarżąca zwróciła się ponownie o zaopiniowanie zmienionego Raportu o Bezpieczeństwie. Komendant Wojewódzki "postanowieniem" z [...] lipca 2017 r., znak [...] odmówił jego zatwierdzenia. W ramach wspólnych kontroli Państwowej Straży Pożarnej, Inspekcji Ochrony Środowiska i Państwowej Inspekcji Pracy przeprowadzono 16 października 2017 r. czynności kontrolno-rozpoznawcze, w czasie których potwierdzono brak realizacji nałożonych w decyzji obowiązków. W wyniku przedmiotowych działań Komendant Wojewódzki pismem z 31 października 2017 r. upomniał skarżącą i wezwał ją do wykonania obowiązków określonych w decyzji, zastrzegając, że w przypadku braku wykonania obowiązku po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia może zostać wszczęte przeciwko skarżącej postępowanie egzekucyjne. W odpowiedzi pismem z 8 listopada 2017 r. znak [...] skarżąca wniosła o wstrzymanie egzekucji w sprawie. Ponadto odrębnymi pismami z 8 listopada 2017 r., znak [...] i [...] wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie i dopuszczenie dowodu w postaci zmienionego Raportu o Bezpieczeństwie dla Zakładu. Wnioskiem z 21 marca 2018 r., znak [...] skarżąca zwróciła się o zaopiniowanie zmienionego Raportu o Bezpieczeństwie. Komendant Wojewódzki decyzją z [...] czerwca 2018 r., znak [...] odmówił jego zatwierdzenia. Następnie w pismach z 27 czerwca 2018 r.: 1) znak [...], odmówił wyrażenia zgody na wstrzymanie wszczęcia postępowania egzekucyjnego; 2) znak [...] wskazał, że postępowanie egzekucyjne zostaje wszczęte z chwilą doręczenia skarżącej odpisu tytułu wykonawczego, co jeszcze nie nastąpiło na tym etapie postępowania, a tym samym wniosek o wstrzymanie egzekucji jest bezprzedmiotowy. W związku ze stwierdzeniem braku wykonania ww. obowiązku Komendant Wojewódzki, jako wierzyciel uprawniony do żądania wykonania nałożonych obowiązków oraz jednocześnie organ egzekucyjny na podstawie art. 20 § 1 pkt 4 i 26 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm., "u.p.e.a."), podjął czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych i wystawił [...] czerwca 2018 r. tytuł wykonawczy stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (znak [...]), opatrzony klauzulą o skierowaniu do egzekucji administracyjnej i pouczeniem o prawie wniesienia zarzutu co do prowadzonego postępowania egzekucyjnego Jednocześnie Komendant Wojewódzki na podstawie art. 20 § 1 pkt 4, art. 120 § 1, art. 121 § 2, art. 122 § 1 u.p.e.a. oraz art. 373 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 3 pkt 45 lit. b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r., poz. 799 ze zm.) wydał [...] czerwca 2018 r. postanowienie znak [...] w przedmiocie nałożenia (na skarżącą) grzywny w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym z [...] czerwca 2018 r. Pismem z 10 lipca 2018 r. skarżąca złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w oparciu o tytuł wykonawczy z [...] czerwca 2018 r. Egzekucji prowadzonej na postawie ww. tytułu wykonawczego zarzuciła: - naruszenie art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a., poprzez prowadzenie egzekucji w oparciu o tytuł wykonawczy niespełniający warunków formalnych stawianych takim dokumentom, tj. tytuł wykonawczy nieopatrzony numerem NIP skarżącej. - naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez prowadzenie egzekucji w odniesieniu do obowiązku, który w ocenie skarżącej został wykonany. Komendant Wojewódzki postanowieniem z [...] lipca 2018 r., znak [...] odmówił uwzględniania zarzutów. Po rozpatrzeniu zażalenia na ww. postanowienie, Komendant Główny, uznając zarzuty za bezzasadne, wydał [...] września 2018 r. postanowienie znak [...], utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego. Skarżąca wniosła również zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, zarzucając naruszenie: - art. 119 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 7 § 3 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że istnieje konieczność nałożenia na skarżącą grzywny w celu przymuszenia do realizacji obowiązku określonego w decyzji, podczas gdy nigdy nie uchylała się ona od wypełnienia obowiązku i ostatecznie obowiązek ten wypełniła; - art. 7 § 2 w zw. z art. 121 § 2 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że nałożenie na skarżącą wysokiej grzywny jest zasadne z punktu widzenia celowości. W wyniku rozpatrzenia tego zażalenia Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z [...] września 2018 r., znak [...] – kontrolowanym w niniejszej sprawie – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ wskazał, że w związku z niewykonaniem przedmiotowego obowiązku Komendant [...] prawidłowo zastosował art. 119 § 1 u.p.e.a., albowiem występowanie problemu w kontekście dostarczania wody do celów gaśniczych jest znane obu stronom co najmniej od 2010 roku, zaś od chwili wydania decyzji Komendanta [...] (w 2014 roku), wskazującej bezsprzecznie na istnienie istotnej luki w systemie zarządzania bezpieczeństwem zakładu, do chwili wydania przedmiotowego postanowienia upłynęło ponad 4 lata. Skarżąca, pomimo zrealizowania szeregu inwestycji w zakładzie podnoszących jego bezpieczeństwo ogólne, nie dokonała całkowitego spełnienia wymogu zawartego w decyzji z [...] lipca 2014 r. Oceniając stan faktyczny oraz biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy, w tym poczynione działania inwestycyjno-organizacyjne, podejmowane przez skarżącą, a zmierzające do realizacji obowiązku; czas, jaki miała skarżąca na wykonanie obowiązku, określonego w decyzji administracyjnej (z uwzględnieniem prolongat); czas, jaki upłynął od daty uprawomocnienia się wydanego w decyzji obowiązku do chwili wystawienia tytułu wykonawczego; formę współpracy w obszarze zaangażowania sił i środków PSP; stan realizacji deklaracji, składanych przez skarżącą, mających decydujący wpływ na działania organów PSP organ odwoławczy stwierdził, że Komendant [...] nie miał innej możliwości działania w tym konkretnym przypadku niż nałożenie na skarżącą grzywny w celu przymuszenia do wykonania w pełni obowiązku. Odnosząc się do zarzutu braku celowości wykorzystania art. 7 § 2 w zw. z art. 121 § 2 u.p.e.a., tj. zastosowania środka egzekucyjnego najmniej uciążliwego dla zobowiązanego, organ ocenił, że Komendant [...] prawidłowo zastosował tryb i formę przedsięwzięć skutkujących wszczęciem postępowania egzekucyjnego i nałożeniem grzywny, mającej przymusić do wykonania obowiązku. Wyjaśnił przy tym, że grzywna w celu przymuszenia stanowi środek egzekucyjny o charakterze przymuszającym, a nie represyjnym. Nie można jej więc utożsamiać z sankcją o charakterze prawnokarnym. Grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym, którego stosowanie ustaje z chwilą osiągnięcia celu (tj. wykonania obowiązku). Stosowanie grzywny w celu przymuszenia, mimo że nie prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku, może przyczynić się do szybkiego jego wykonania przez zobowiązanego, a przy tym nie powoduje dla niego dodatkowych uciążliwości wynikających z przyjęcia, jako środka egzekucyjnego, wykonania zastępczego. Natomiast może stanowić jedynie zagrożenie zastosowania znacznej dolegliwości finansowej (zbyt uciążliwej), nieproporcjonalnej do kosztów wynikających z całościowego wykonania nałożonego obowiązku. Niemniej w niniejszej sprawie Komendant [...] nie miał innej możliwości działania niż nałożenie grzywny w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł, aby zobligować skarżącą do podjęcia wysiłku, zmierzającego do wykonania obowiązku. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z art. 126 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku przysługuje prawo do złożenia wniosku o zwrot uiszczonych lub ściągniętych grzywien w całości lub w części. W skardze do Sądu na ww. postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 119 § 1 w zw. z art. 7 § 3 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że istniała konieczność nałożenia grzywny w celu przymuszenia do realizacji obowiązku określonego w decyzji z [...] lipca 2014 r., podczas gdy skarżąca nigdy nie uchylała się od wypełnienia obowiązku i ostatecznie - w ocenie skarżącej - obowiązek ten wypełniła, - art. 7 § 2 w zw. z art. 121 § 2 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że nałożenie na skarżącą wysokiej grzywny w kwocie 10.000 zł jest zasadne z punktu widzenia celowości, - art. 77 § 1 oraz art. 80 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego i wydanie postanowienia z pominięciem okoliczności, iż w dacie wystawienia tytułu wykonawczego, a także wydania skarżonego postanowienia (oraz poprzedzającego go postanowienia Komendanta [...] z [...] czerwca 2018 r.), dokumenty potwierdzające wykonanie egzekwowanego obowiązku, tj. raport o bezpieczeństwie oraz wewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy dla [...] pozostawały przedmiotem oceny właściwych organów Państwowej Straży Pożarnej i brak było ostatecznego rozstrzygnięcia kwestionującego poprawność tych dokumentów, a w konsekwencji przymuszanie do realizacji obowiązku poprzez nałożenie grzywny było niecelowe; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Komendanta [...], choć nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania tego przepisu, tj. w sytuacji, gdy nałożenie grzywny na skarżącą nie było uzasadnione. Skarżąca wniosła także o przeprowadzenie dowodu z dokumentów potwierdzających – w jej ocenie – wykonanie egzekwowanego obowiązku. Podnosząc powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Komendant Główny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z przyczyn innych niż w niej podniesione. Sąd kontrolował w niniejszej sprawie postanowienie Komendanta Głównego z [...] września 2018 r. znak [...] utrzymujące mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Zatem, podstawę prawną tego orzeczenia stanowił art. 119 i kolejne u.p.e.a. Zgodnie z art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (v. art. 119 § 2 u.p.e.a.). Wysokość grzywny w celu przymuszenia, w zależności od charakteru egzekwowanego obowiązku, reguluje art. 121 u.p.e.a. Zgodnie zaś z art. 122 cyt. ustawy, grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego oraz postanowienie o nałożeniu grzywny, które powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub w wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Wydając postanowienie w tym przedmiocie organy orzekające w sprawie naruszyły ww. przepisy u.p.e.a. poprzez ich zastosowanie. Wadliwie bowiem przyjęły, że egzekucja (w kontekście art. 29 u.p.e.a.) jest dopuszczalna jako uruchomiona prawidłowo wystawionym tytułem wykonawczym (w istocie – nie dokonały żadnej oceny w tej kwestii, na co wskazują uzasadnienia zapadłych rozstrzygnięć). Z tego też powodu Sąd uznał, że oba postanowienia zapadłe w sprawie nie mogą się ostać. Rozwijając tę ocenę Sąd przede wszystkim zauważa, że stosownie do art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny (przed przystąpieniem do egzekucji i zastosowaniem środka egzekucyjnego) bada z urzędu dopuszczalność egzekucji (w ramach której ocenia, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi przewidziane w ustawie), nadto – nie przystępuje do egzekucji, jeżeli tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 (v. art. 29 § 2). Tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym, który musi spełniać rygorystycznie określone wymogi treściowe, to bowiem warunkuje wszczęcie egzekucji (v. R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, 4. Wydanie, C. H. Beck, Warszawa 2008, str. 97). Stosownie do art. 27 § 1 u.p.e.a. tytuł wykonawczy powinien zawierać m.in. wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także NIP lub numeru PESEL, jeżeli zobowiązany taki numer posiada. Wskazanie firmy zobowiązanego i jego adresu, a także numeru NIP zobowiązanego stanowi, z mocy art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a., obligatoryjny element i konieczną treść tytułu wykonawczego. Ma bowiem za zadanie właściwe zidentyfikowanie osoby zobowiązanej. Zaniechanie w powyższym zakresie skutkuje natomiast realizacją sankcji z art. 29 § 2 u.p.e.a. Jak przyjmuje się bowiem w orzecznictwie i doktrynie, brak chociażby jednego ze wskazanych w przepisach elementów powoduje (co do zasady), że danych tytuł wykonawczy nie może stanowić podstawy prowadzenia egzekucji. Wskazuje się także, że to na wierzycielu, w którego interesie toczyć się ma postępowanie egzekucyjne, spoczywa obowiązek ustalenia i przekazania m.in. ww. danych. Natomiast obowiązek kontroli poprawności powyższych danych z mocy art. 29 § 2 u.p.e.a. spoczywa na organie egzekucyjnym. Oczywiście nie każda wada formalna dotycząca składników treści tytułu wykonawczego, uzasadnia zawsze stwierdzenie niedopuszczalności egzekucji. Niemniej, w ocenie Sądu, brak pełnych danych koniecznych dla jednoznacznego określenia osoby zobowiązanej zawsze uzasadnia zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 29 § 2 u.p.e.a. Taka też sytuacja, zdaniem Sądu, miała miejsce w niniejszej sprawie, a to nie zostało przez organy orzekające dostrzeżone. I tak, zważyć trzeba, że w tytule wykonawczym znak: [...] z [...] czerwca 2018 r. (mającym skutecznie wszcząć postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie) nie wskazano numeru NIP zobowiązanego. Dla jego oznaczenia podano: nazwę, siedzibę i numer REGON. Przy czym ze wskazanego tytułu wykonawczego wynika, że skarżącej spółce został nadany numer REGON [...], tymczasem z informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców wynika, że skarżącej został nadany REGON o numerze [...]. Analizując zapisy zawarte w tytule wykonawczym, Sąd zauważa także, że popełniono błąd w rubryce określającej podstawę prawną obowiązku, w której podano decyzję administracyjną [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej znak: [...] z dnia [...] lipca 2014 r., zamiast z dnia [...] lipca 2014 r. Tym samym, wskazany tytuł wykonawczy nie zawiera numeru NIP, zawiera błędny numer REGON ([...]), nadto podano w nim wadliwą datę decyzji administracyjnej w rubryce "Podstawa prawna obowiązku". Dlatego też Sąd przyjął, że tytuł wykonawczy z [...] czerwca 2018 r. znak: [...] jako nie spełniający wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 2 i 6 u.p.e.a., nie mógł skutecznie wszcząć postępowania egzekucyjnego, a wobec tego - egzekucja w oparciu o ten tytuł (w tym zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia), nie powinna mieć miejsca. Konsekwencją wskazanych braków winna być niemożność wszczęcia i prowadzenia postępowania. Sąd zauważa przy tym, że tak też przyjął tut. Sąd w wyroku z 22 maja 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2819/18, badając postanowienie Komendanta Głównego z [...] września 2018 r. znak [...] wydane w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów (do ww. tytułu wykonawczego). Wprawdzie wskazany wyrok nie był prawomocny w dacie orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie (z racji otwartego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej), niemniej podzielając stanowisko w nim zawarte, Sąd również i w tym przypadku, analizując prawidłowość zastosowania grzywny w celu przymuszenia, za konieczne uznał uwzględnienie skargi. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ egzekucyjny uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną, nadto – rozważy (będąc zarazem wierzycielem) konieczność prowadzenia egzekucji wobec argumentacji skarżącej dotyczącej realizacji w całości decyzji z [...] lipca 2014 r. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt I sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., "p.p.s.a.". Orzeczenie o kosztach Sąd wydał na podstawie art. 200 p.p.s.a., przy czym na zasądzoną kwotę 2217 zł składa się wpis sądowy uiszczony przez skarżącą w wysokości 400 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych i kwota 1800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego – ta ostatnia stosownie do § 2 pkt 4 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).