VII SA/Wa 2922/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi S. J. M. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] października 2014 r. znak: [....] w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych. Skarżący – S. J. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] października 2014 r. znak: [....] w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych. W skardze zawarł wniosek "o wstrzymanie - na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. - toczącego się w sprawie postępowania egzekucyjnego w administracji względnie o wstrzymanie środka egzekucyjnego w postaci zastępczego wykonania rozbiórki nieruchomości budynkowej skarżącego". W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że budynek istnieje od 1993 r. i nie powoduje negatywnego wpływu na okoliczne nieruchomości, ponadto skarżący rozpoczął procedurę mającą doprowadzić do zalegalizowania samowoli budowlanej. Wskazał, że zachodzi konieczność wstrzymania postępowania egzekucyjnego, a przynajmniej przeprowadzenia wykonania zastępczego, bowiem doprowadziłoby to do nieodwracalnych skutków prawnych w postaci wyburzenia budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wskazać należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, str. 122). Wykonaniu podlegają akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. W rozpatrywanej sprawie zaskarżone postanowienie dotyczy odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych. Jest to postanowienie z istoty swojej "niewykonalne". Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt II OZ 171/13: "ochrona tymczasowa o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., odnosi się do aktów lub czynności, które generalnie nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dotyczy zatem takiej sytuacji rodzajowej, w ramach której zaskarżony do sadu administracyjnego akt wywołuje lub może wywoływać skutki materialnoprawne. W uproszczeniu można więc powiedzieć, iż procedurą wstrzymania może być objęty akt, który podlega wykonaniu w drodze przymusu - w postępowaniu egzekucyjnym." Postanowienie o odmowie wstrzymania egzekucji z istoty swojej nie wywołuje skutków materialnoprawnych, a tym samym nie można orzec o jego wstrzymaniu. Wykonalność dotyczy aktów zobowiązujących, które tworzą dla ich adresatów określone obowiązki polegające na powinnym zachowaniu się lub też jego zakazie. Zaskarżone postanowienie nie należy do tej kategorii aktów prawnych. Do wykonania nie kwalifikują się bowiem wszelkie akty administracyjne odmowne, gdyż jako takie nie posiadają one przedmiotu wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2009 r. sygn. akt II FZ 529/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wskazać należy, że w postanowieniu z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OZ 350/14 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, na postanowienie tut. Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 8/14 oddalające wniosek o wstrzymania wykonania wstrzymanie wykonania postępowania egzekucyjnego, wskazał, że: "Objęte wnioskiem o wstrzymanie wykonania postanowienie jest orzeczeniem o charakterze procesowym, formalnym - dotyczącym określonych czynności podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego. Postanowienie takie reguluje jedynie sytuację strony w toku wskazanego postępowania, t. j. wyraża stanowisko organu co do zasadności zgłoszonych przez stronę zarzutów, zaś jedynym jego bezpośrednim następstwem jest ewentualne oddalenie albo uwzględnienie tychże zarzutów i dalsze prowadzenie bądź zaniechanie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Orzeczenie tego rodzaju nie tworzy po stronie skarżącego uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania), jak np. nałożenie stosowną decyzją zobowiązania pieniężnego. Jako że zaskarżone orzeczenie nie odnosi się bezpośrednio do nakazu rozbiórki - którego dotyczy postępowanie egzekucyjne, w ramach którego je wydano - to nie może w związku z tym powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazane wyżej konsekwencje mogą bowiem wystąpić jedynie w związku z wykonywaniem rozstrzygnięcia leżącego u podstaw prowadzonej egzekucji, jednakże rozstrzygnięcie w tym przedmiocie podlega odrębnemu zaskarżeniu i tylko w przypadku jego zaskarżenia do sądu administracyjnego może zostać wstrzymane jego wykonanie przez ten sąd (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. akt II OZ 1208/13). Zaskarżony akt nie należy do grupy aktów administracyjnych podlegających wykonaniu, a zatem nie jest możliwe wstrzymanie jego wykonania. Wobec tego Sąd uznał, że wniosek nie mógł zostać uwzględniony. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.