VII SA/Wa 2922/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Ref. staż. Marcin Sieradzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A.S.- U. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks ustępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A.S.-U. od decyzji Wojewody [...] dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], odmawiającej uchylenia, we wznowionym na wniosek A. S.-U. postępowaniu, decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. J. i K. K. pozwolenia na budowę zjazdu publicznego drogi krajowej Numer [...] na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb M., gm. W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, iż postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Wojewoda [...] wznowił na wniosek A. S.-U. postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., którą udzielał pozwolenia na budowę zjazdu publicznego w km 326+670,00 drogi krajowej Numer [...] strona lewa o długości 9,83 m i szerokości 10,6 m wraz z budową przepustu Ø 80 cm o długości 21,0 m, rozbiórkę zatoki autobusowej wraz z chodnikiem w km 326+817,61 do km 326+890,86, budowę zatoki autobusowej wraz z chodnikiem w km 326+830,97 do km 326+890,86, budowę pasa do skrętu w prawo o szerokości 3,5 m od km 326+676,17 do km 326+712,42 wraz z umocnieniem skarpy płytami ażurowymi i kamieniami na zaprawie w km 326+697,00 do km 326+729,11 i budowę rowów przydrożnych w km 326+648,53 do km 326+845,72 na działce o nr ew. [...] 3, obręb M., gmina W.. W złożonym z zachowaniem terminu, o którym stanowi art. 148 § 2 k.p.a., wniosku o wznowienie A.S.-U. wskazała, jako przesłankę wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W związku z tak sformułowanym wnioskiem organ wyjaśnił, że badanie wystąpienia podstawy wznowienia z pkt 4 z reguły następuje po wznowieniu postępowania, chyba, że brak po stronie wnioskodawcy przymiotu strony jest oczywisty. Wskazał, że art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. stanowi, iż stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania i dopuszczenia do udziału w nim jest zatem wykazanie, że planowana inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość i godzić w konkretne uprawnienie do zagospodarowania nieruchomości. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni swój interes prawny wywodzi z prawa własności działki o numerze [...], sąsiadującej z terenem inwestycji wskazując, że zrealizowanie zjazdu z drogi krajowej numer [...] spowoduje zwiększenie emisji zanieczyszczeń pyłowo-gazowych, a wzmożony ruch kołowy stanowić będzie źródło hałasu. Ponadto, w wyniku prac budowlanych związanych z inwestycją, obszar działek o numerach [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] został podwyższony o kilka metrów poprzez nawiezienie ziemi i gruzu, powodując różnice w wysokości poziomu terenu, a w konsekwencji przecięcie naturalnego spływu wód powierzchniowych oraz zniszczenie istniejącego sytemu melioracji. Narusza to zdaniem wnioskodawczyni art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145 ze zm.), który wprowadza zakaz zmiany przez właściciela gruntu stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich. W ocenie organu podniesione przez A. S.-U. okoliczności nie pozwalają na przyjęcie, że posiada ona przymiot strony, a tym samym może skutecznie żądać wznowienia postępowania. Nieruchomość wnioskodawczyni znajduje się w odległości około 80 m od granicy działki inwestycyjnej, co oznacza, że inwestycja nie powoduje żadnych ograniczeń w zakresie możliwości jej zagospodarowania. Źródłem interesu prawnego nie mogą być immisje pośrednie – emisja zanieczyszczeń, hałasu, a także wzmożony ruch kołowy. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego argumentował, że wskazane przez A. S.-U. niezgodności związane z budową zjazdu świadczą jedynie o interesie faktycznym wnioskodawczyni, który jednak nie jest chroniony przepisami prawa. Odnosząc się do zarzucanego podniesienia poziomu działek o numerach ewidencyjnych [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...] organ wyjaśnił, że z projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że zakres robót budowlanych nie obejmuje podwyższenia terenu, a roboty ziemne polegać będą na wykonaniu nasypu i wykopu pod konstrukcję nawierzchni jezdni oraz na wykonaniu nasypów i uformowaniu skarp z poboczem, co nie wpłynie na działkę wnioskodawczyni. Wskazał nadto, że obszar oddziaływania obiektu ustala się wyłącznie w odniesieniu do projektowanej inwestycji, natomiast sposób wykonania obiektu, jeżeli odbiega od zatwierdzonego projektu powinien być przedmiotem zainteresowania organów nadzoru budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. S.-U. zaskarżając decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r w całości. Decyzji zarzuciła naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że nie posiada przymiotu strony, mimo, iż jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a tym samym bezpodstawną odmowę uchylenia decyzji ostatecznej, a także przepisów postępowania - art. 6, 7, 77 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Rozwijając podniesione zarzuty ponownie wskazała, że emisja zanieczyszczeń oraz wzmożony ruch kołowy, które oddziałują na jej nieruchomość stanowią o tym, że ma interes prawny w kwestionowaniu decyzji zezwalającej na budowę zjazdu publicznego z drogi krajowej numer [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w rozumieniu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 27 ze zm.). Na wstępie wskazać należy, że postępowanie nadzwyczajne, jakim jest postępowanie o wznowienie składa się z dwóch faz. W pierwszej organ bada, czy wniosek opiera się na podstawach wznowieniowych wynikających z art. 145 § 1, art. 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a. i czy został zachowany termin do jego złożenia (art. 148 k.p.a.). W tej fazie organ kontroluje również, czy nie występują negatywne przesłanki do wznowienia postępowania (przedmiotowe oraz czy wniosek pochodzi od strony postępowania). Podkreślić należy, że niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych będzie miała miejsce jedynie wówczas, gdy z żądaniem wszczęcia postępowania wystąpi podmiot, który nie będzie w ogóle powoływał się na swój interes prawny (por. wyrok z 11 grudnia 2013 r., II SA/Kr 608/13, Lex 1493108). Interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a., którego istnienie statuuje pozycję strony postępowania administracyjnego można wywodzić nie tylko z materialnych norm prawa administracyjnego ale też z prawa cywilnego, tym niemniej przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane jest normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. Stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę, a także w postępowaniach nadzwyczajnych dotyczących takich decyzji, jest inwestor i podmioty znajdujące się w obszarze oddziaływania inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. 2016 r., poz. 290). Odnosząc powyższe do niniejszego postępowania stwierdzić należy, że organ prawidłowo wznowił na wniosek skarżącej postępowanie. Następnie badając w toku postępowania wystąpienie podstaw wznowienia, a więc zaistnienia w tym wypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. uznał, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawczyni A. S.-U. będąc stroną bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Należy ocenić jako niewadliwe stanowisko organu, iż skarżąca nie wykazała, że projektowana inwestycja ograniczy w jakikolwiek sposób możliwość zagospodarowania jej nieruchomości. Z akt postępowania wynika, że działka skarżącej numer [...] oddalona jest od projektowanej inwestycji o ok 80 m. Budowa zjazdu publicznego wraz z infrastrukturą realizowana jest głównie w liniach rozgraniczający drogę krajową numer [...] i wskazane w związku z tą budową uciążliwości (wzmożony hałas, ruch kołowy oraz zapylenie) nie statuują po stronie A. S.-U. przymiotu strony. Także objęta pozwoleniem Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. budowa infrastruktury towarzyszącej (rozbiórka i budowa zatoki autobusowej wraz z chodnikiem, budowa pasa do skrętu w prawo, rozbudowa przepustu wraz z umocnieniem skarpy, budowa rowów przydrożnych) pozostaje bez wpływu na możliwość zagospodarowania działki skarżącej o numerze [...]. Podsumowując, w ocenie Sądu organ nadzoru prawidłowo i wnikliwie przeprowadził postępowanie, a prawidłowe ustalenie braku przesłanki wznowieniowej (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) skutkowało wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.. Z tych przyczyn Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.