VII SA/Wa 2945/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. i P. M. na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji Skarżący B. M. i P. M. złożyli w dniu 21 listopada 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę J. R. i H. K. budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią biurową zlokalizowanego na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...], przy granicy z działkami z działkami nr [...] i [...]. Skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego. W uzasadnieniu wniosku skarżący podnieśli, że realizacja inwestycji może doprowadzić do wyrządzenia skarżącym znacznej szkody, głównie w związku z możliwością utraty oparcia dla ich budynku w sytuacji, gdy nie przeprowadzono oględzin ich nieruchomości i wydając opinię techniczną nie odniesiono się do rzeczywistego stanu ich budynku. Ponadto wskazali, że rozpoczęcie budowy przez uprawomocnieniem się wyroku może spowodować trudne do odwrócenia skutki, gdyż w razie uchylenie pozwolenia na budowę, nawet rozbiórka wykonanych do tego czasu robót budowlanych (w tym w szczególności wykonanych robót ziemnych) nie doprowadzi do całkowitego przywrócenia stanu na gruncie, który istnieje w chwili obecnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia: z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04; niepublikowane) przyjmuje się, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 czerwca 2004 r., FZ 86/04, niepubl., użycie w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811, stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.). Rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zostały wykazane przez stronę skarżącą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wyjaśnili na czym miałoby polegać szkoda, której niebezpieczeństwo wyrządzenia zachodzi wskutek wykonania zaskarżonej decyzji, oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu szkody takiej nie można upatrywać w domniemanej przez skarżących "utracie oparcia" dla ich budynku. Skarżący nie doprecyzowali w jaki sposób miałaby się przejawiać tak przez nich określona szkoda, a ich twierdzenia zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji nie zostały uprawdopodobnione. Nie zachodzi zdaniem Sądu również przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wskutek wykonania zaskarżonego aktu. Wypełnieniem tej przesłanki nie jest to, że rozpoczęcie budowy spowoduje niemożność całkowitego przywrócenia obecnego stanu na gruncie. Trzeba pamiętać, że każda inwestycja powoduje uciążliwości, czy utrudnienia dla sąsiedztwa, jak również doprowadza do zmian stanu na nieruchomości, jednak nie można w przedmiotowej sprawie mówić, o tym, aby wskutek wykonania zaskarżonych decyzji miały nastąpić skutki negatywne dla skarżących, których zniwelowanie mogłoby nastąpić jedynie wskutek znacznego nakładu sił, środków w tym finansowych oraz czasu. Reasumując, twierdzenia wniosku nie są wystarczające do uznania, że zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ujęte w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.