VII SA/Wa 2947/15

Dnia 19 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.J. i K.J. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Strona skarżąca w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] października 2015 r. znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych polegających na wymianie słupa przelotowego nr 12 w linii potrzeb nietrakcyjnych o napięciu 6 kv [...], zlokalizowanego na działce stanowiącej własność skarżących nr [...] w obrębie parku w zespole [...] w [...] objętym wpisem do rejestru zabytków. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazali, że wykonanie decyzji może doprowadzić do powstania nieodwracalnych szkód w zabytkowym parku. W przypadku wykonania decyzji a następnie jej uchylenia sytuacja wymagać będzie wszczęcia odrębnego postępowania, zmierzającego do przywrócenia stanu poprzedniego, co biorąc pod uwagę zarówno nakład środków jak i czas trwania ewentualnych postępowań uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Realizacja inwestycji może spowodować trudne do odwrócenia skutki jak również stoi w rażącej sprzeczności z interesami skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, że w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione uzasadnienia nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2009r., sygn. akt I FZ 148/09, opubl. Lex nr 564208). W świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku strony skarżącej, Sąd uznał, że wniosek nie wskazuje uzasadnionych podstaw do jego pozytywnego załatwienia. Nie można uznać, że przesłanki określone przepisem 61 § 3 p.p.s.a wypełnia stwierdzenie, iż wykonanie decyzji może doprowadzić do powstania nieodwracalnych szkód w zabytkowym parku, że w przypadku wykonania decyzji a następnie jej uchylenia sytuacja wymagać będzie wszczęcia odrębnego postępowania, zmierzającego do przywrócenia stanu poprzedniego oraz, że realizacja inwestycji może spowodować trudne do odwrócenia skutki jak również stoi w rażącej sprzeczności z interesami skarżących. Skarżący co do zasady nie zgadzają się z pozwoleniem na prowadzenie prac budowlanych wskazanych w zaskarżonej decyzji, jednakże nie wskazuje na czym miałaby polegać nieodwracalna szkoda i trudne do odwrócenia skutki. Zauważyć należy, iż ze swej natury decyzje dotyczące pozwolenia na budowę lub prowadzenie prac budowlanych zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Ponadto przedmiotem prac objętych decyzją jest wymiana słupa a nie budowa nowego a więc wniosek o wstrzymanie wykonania winien wykazać na czym miałaby polegać nieodwracalność sytuacji oraz trudne do odwrócenia skutki - czego we wniosku zabrakło. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.