VII SA/Wa 2950/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2015 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej [...]kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] zaskarżoną w sprawie niniejszej decyzją nr [...]z dnia [...] października 2014r., po rozpatrzeniu odwołań G. S. oraz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" od decyzji Prezydenta Miasta [...]Nr [...]z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o. budynku mieszkalno- usługowego z garażem podziemnym oraz zagospodarowaniem terenu na działkach ew. nr [...]oraz części działki nr ew. [...]z obrębu [...], przy ul. [...]– utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji . W uzasadnieniu Wojewoda [...], po przedstawieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazał na odwołania, które były przedmiotem jego rozpoznania. I tak, odwołująca się Spółdzielnia Mieszkaniowej "[...]" podniosła, że planowany budynek 4 - krotnie przewyższa gabarytem budynek przy ul. [...]oraz 2 - krotnie pod względem wysokości, co jest sprzeczne z § 108 pkt 7 miejscowego planu - iż dopuszcza się lokalizację nowej zabudowy pod warunkiem, że będzie nawiązywać formą i gabarytami do istniejących budynków oraz uwzględni naturalne walory krajobrazowe terenu. Planowany budynek zacieni i przesłoni budynek [...], a decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera poprawnej analizy nasłonecznienia i przesłaniania. Błędne jest także przekonanie organu I instancji, że "linia kształtowania pierzei wymusiła" odstępstwo od warunków technicznych. Odwołujący się G. S. wskazał natomiast, na potrzebę wyjaśnienia podwójnego adresu administracyjnego, spowodowania zawarcia przez inwestora umowy notarialnej tytułem ponoszenia wszelkiej odpowiedzialności za katastrofę budowlaną. Wojewoda stwierdził, że odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Podzielił stanowisko zawarte w decyzji organu pierwszej. Uznał, że inwestor spełnił obowiązki prawem przewidziane, a tym samym organ zobowiązany był do wydania decyzji pozwolenia na budowę. Zdaniem Wojewody [...], organ I instancji zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, dokonał sprawdzenia i prawidłowo ustalił, że przedstawiony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]uchwalonego uchwałą Nr [...]Rady Miasta [...])' (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]Zaprojektowano budynek wielorodzinny o wysokości 29,74 m (9 kondygnacji - 64 mieszkania). Planowane usytuowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego zgodnie z zapisami planu, na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem F31MW/U - strefa zabudowy śródmiejskiej, przewiduje zmniejszenie wymaganej warunkami technicznymi odległości 8 m pomiędzy budynkami zaliczanymi do kategorii zagrożenia ludzi ZL. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Prezydent Miasta [...], po uzyskaniu upoważnienia, pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r., Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, znak: [...], wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów § 256 ust. 6 pkt 5 oraz § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), umożliwiające wykonanie projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową i garażem podziemnym w odległości odpowiednio: 7,1 m - od ściany zewnętrznej budynku usytuowanego na działce nr [...]w obrębie [...]; 7,1 - 7,5 m od ściany zewnętrznej budynku usytuowanego na działce nr ew. [...] w obrębie [...]; 7,58 m od ściany zewnętrznej budynku usytuowanego na działce ew. nr [...] w obrębie [...]. Zmniejszenie odległości ścian projektowanego budynku od ścian budynków sąsiednich implikuje ustalona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązująca linia kształtowania pierzei ciągłej, która nakazuje lokalizowanie budynków na zasadzie stykania się ze sobą w jednej płaszczyźnie fasad budynków. Ponadto, udzielone odstępstwo umożliwia wykonanie projektowanego budynku z drogą ewakuacyjną przeprowadzoną przez hol, przy czym wysokość ww. holu w projektowanym budynku wynosi 3,6 m, a na wysokości 3 m zaprojektowano sufit podwieszony, zmniejszając wymaganą wysokość holu w miejscu prowadzenia drogi ewakuacyjnej o 0,3 m w stosunku do wymaganej wysokości określonej w warunkach technicznych. Inwestor, postanowieniem Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2013 r. Prezydent Miasta [...]uzyskał także zezwolenie na usytuowanie ścian projektowanego budynku w odległości: 195 199 cm od zewnętrznej krawędzi jezdni północnej drogi gminnej ul. [...] położonej na części działki nr [...]z obrębu [...]; 136 78 cm od zewnętrznej krawędzi jezdni południowej drogi gminnej ul. [...], położonej na części działki nr [...]z obrębu [...] 161 -¡-564 cm od zewnętrznej krawędzi jezdni wschodniej drogi gminnej ul. [...], położonej na działce ew. nr [...]z obrębu [...]. Wreszcie, Prezydent Miasta [...]decyzją Nr [...]z dnia [...] września 2013 r. zezwolił inwestorowi na zlokalizowanie tunelu podziemnego służącego wyłącznie jako dojazd do parkingu podziemnego dla mieszkańców projektowanego budynku w pasie drogowym drogi gminnej ul. [...]. Inwestor przedłożył także oświadczenia odpowiednich jednostek o warunkach dostarczenia gazu i przyłączenia do sieci elektroenergetycznej jak również zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. Przedłożony projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania działki, został sporządzony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /Dz. U. poz. 462 z późn. zm./. Inwestor posiada wymagane uzgodnienia i opinie, w tym pozytywną opinię Wydziału Infrastruktury Urzędu Miasta [...]w przedmiocie obsługi komunikacyjnej projektowanej inwestycji oraz do uwzględnienia z uwagami - opinię nr [...]z dnia [...] listopada 2012 - Inżyniera Ruchu [...]). Inwestor przedstawił także "Ekspertyzę stateczności [...]dla budynku mieszkalnego przy ul. [...]w [...]" sporządzoną przez zespół pod kierunkiem dr n. t. [...]w Instytucie Techniki Budowlanej - Zakład Geotechniki i Fundamentowania oraz w ramach tej ekspertyzy "Ocenę oddziaływania projektowanej inwestycji na istniejącą zabudowę", w których miedzy innymi stwierdzono, że podczas całej budowy należy monitorować sąsiednie budynki (geodezyjnie) oraz prowadzić bieżącą kontrolę geotechniczną robót. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się ważnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem z właściwej izby samorządu zawodowego. Wojewoda [...] odnosząc się do odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej [...] wskazał, że planowana inwestycja położona będzie w strefie zabudowy śródmiejskiej, a zgodnie z § 2 pkt 27 miejscowego planu - przez zabudowę o charakterze śródmiejskim - należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy wielofunkcyjnej, z wyłączeniem obiektów uciążliwych, tworzącej najczęściej ciągłe pierzeje uliczne, w których partery budynków przeznaczane są dla ogólnodostępnych usług i dla której zgodnie z przepisami szczególnymi dopuszcza się możliwość zmniejszania odległości wynikających z warunków technicznych dotyczących sytuowania budynków, natomiast zgodnie z pkt 31- jeżeli mowa jest o obowiązujących liniach kształtowania pierzei ciągłej - należy przez to rozumieć obowiązek lokalizowania budynków na zasadzie stykania się ze sobą w jednej płaszczyźnie fasad budynków. Wysokość budynków jest na omawianym terenie zróżnicowana. Budynki w sąsiedztwie planowanej inwestycji różnią się znacznie co do formy i gabarytów (posiadają one od 1 do 11 kondygnacji, co wynika z Projektu Zagospodarowania Terenu - rysunek PUL-B-A-100 tomu I projektu budowlanego) zatem planowana zabudowa nie narusza unormowania § 108 ust. 2 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda [...] stwierdził, że projekt zachowuje odpowiedni teren biologicznie czynny. Z przedstawionego projektu (tom I k. 19) wynika bowiem jednoznacznie, że powierzchnia biologicznie czynna wynosić ma 30% powierzchni działki inwestycyjnej, co jest zgodne z unormowaniem § 108 ust. 1 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W zakresie kwestii związanych z "przesłanianiem i zacienieniem" określonych w § 13, 57 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, organ drugiej instancji przedstawił treść ww. przepisów oraz stwierdził, że przedstawionej przez inwestora analizy wynika, że warunki te zostały spełnione. Wojewoda [...], odnosząc się do odwołania G. S. stwierdził, że kwestie adresowe nie należą do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej, które nie mogą być również pośrednikami poza administracyjnych żądań stron postępowania (odszkodowań za katastrofy). Skargę, do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, na powyższą decyzję Wojewody [...] wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w [...]. Dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasadzenie zwrotu kosztów postępowania zarzuciła: naruszenie przepisów postępowania: - art. 7 i 77 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niepełny oraz bez należytego wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w szczególności w zakresie dowodów (ekspertyz) dotyczących warunków przesłaniania i nasłonecznienia, które ulegną zmianie dla budynku Spółdzielni Mieszkaniowej [...], w wyniku realizacji inwestycji, - art. 10 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający czynny udział strony skarżącej, w każdym stadium postępowania, i uniemożliwiający przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się przez nią w sposób swobodny, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań., - naruszenie przepisów Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej - art. 21 Konstytucji poprzez przyjęcie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego ma pierwszeństwo w stosowaniu przez aktami wyższymi rangą tj. ustawą prawo budowlane oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 89 Konstytucji poprzez przyjęcie, że prawo do dysponowania działką przez Inwestora (prawo własności) korzysta z szerszej ochrony, niż prawo własności skarżącej Spółdzielni i jej członków (prawa spółdzielcze do lokali), poprzez zastosowanie do planowanej inwestycji odstępstw od norm budowlanych w zakresie odległości pomiędzy budynkami oraz norm przesłaniania, co w sposób pośredni narusza prawa nabyte sąsiadujących mieszkańców do korzystania ze swojej własności w sposób niezakłócony. Skarżąca Spółdzielnia wskazała także na naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 9 ust. 1. w związku z art. 7 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie że zaistniały w niniejszej sprawie przesłanki uzasadniające odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, określających odległość między budynkami tj.§ 271 ww. rozporządzenia, - art. 35 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy poprzez niewłaściwą interpretację zgodności projektu budowlanego przedstawionego przez inwestora z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, -art. 35 ust. 1 pkt ww. ustawy w związku z § 13 ust. 1 , § 58 ust. 1 , § 60 ust. 2 ww. rozporządzenia poprzez nieodniesienie się przez organ do spełniania przez projekt budowlany norm przesłaniania, poprzez brak należytej weryfikacji czy projekt spełnia normy określone w wymienionych przepisach technicznych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że przedłożony przez Inwestora dokument pt. " Opracowanie graficzne linijki słońca" nie oddaje właściwej relacji pomiędzy istniejącym budynkiem przy ul. [...], a budynkiem projektowanym, na co wskazuje: istotna dysproporcja na opracowanej wizualizacji pomiędzy rzeczywistymi wymiarami obu budynków, która nie oddaje rzeczywistej różnicy wysokości - budynek projektowany byłby w znacznie wyższy w projekcji przy zachowaniu rzeczywistych proporcji, od budynku przy należącego do Spółdzielni. Niejasne ujęcie w kwestionowanej ekspertyzie wpływu na zacienienie, powodowanego przez skrzydło usługowe projektowanego budynku (położone przy ul. [...] na najniższe kondygnacje budynku Spółdzielni. Przedstawiona wizualizacja prezentuje skrzydło usługowe w taki sposób, jakby było poziomem zerowym dla projekcji nasłoneczniania. Tym samym jakby nie powodowało w ogóle zacienienia, podczas gdy projektowana wysokość skrzydła budynku (ponad 3 m) będzie z pewnością wpływała na ograniczenie światła na najniższych kondygnacjach budynku Spółdzielni. Ponadto, brak jest w wizualizacji budynku Spółdzielni przegród betonowych pomiędzy wysuniętymi balkonami. Istnienie ww. przegród wpływa na ograniczenie nasłonecznienia mieszkań zlokalizowanych w tym budynku, po wybudowaniu budynku projektowanego, co nie zostało ujęte w ekspertyzie. Organ nie odniósł się do przesłaniania powodowanego przez projektowany budynek - odniósł się jedynie do norm nasłonecznienia nie poddając analizie wypełniania przepisów technicznych dotyczących przesłaniania. W odniesieniu do naruszenia normy art. 10 k.p.a. skarżąca wskazała, że pismo Prezydenta [...]zawiadamiające o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym doręczone zostało Zarządowi Spółdzielni w dniu 8 lipca 2014r. Natomiast data na zapoznanie się ze zgromadzonymi dowodami i materiałami oraz złożenia stanowisk przez strony została wyznaczona na 9 lipca 2014r., decyzja zaś wydana została już [...] lipca 2014r. Zostało przygotowane i złożone na szybko jej stanowisko, ale nie można uznać, iż zaledwie jeden dzień był okresem wystarczającym na przygotowanie zupełnej argumentacji, odnoszącej się kompleksowo do skomplikowanych zagadnień prawnych i technicznych w sprawie. Skarżąca przestawiła także pogląd, zgodnie z którym - akty prawa miejscowego jakim są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego są aktami niższej rangi niż ustawy i wydane na ich podstawie rozporządzenia. Z tego powodu przyjąć należy, że postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą uzasadniać odstępstw od wymagań przepisów wyższej rangi. W toku postępowania sądowego stanowisko na piśmie zajął w sprawie inwestor, uczestnik postępowania -[...]Sp. z o.o.. Wnosząc o oddalenie skargi, Spółka wskazała, że nie są uzasadnione zarzuty skargi. Uwagi autora skargi o nierzetelnym wykonaniu analizy w zakresie tzw.. linijki słońca oparte są na wyjątkowo subiektywnej, laickiej ocenie przedłożonej w aktach analizie. Nieuzasadnione jest twierdzenie o "istotnej dysproporcji na wizualizacji", bowiem proporcje obu budynków są zachowane. Świadczą o tym chociażby wysokości kondygnacji czy balustrad, które są porównywalne. Nie ma także oparcia ocena o "niejasnym ujęciu (-) wpływu za zacienianie, powodowanego przez skrzydło usługowe (-) na najniższe kondygnacje budynku Spółdzielni...". Usługi nie są zamodelowane na "poziomie zerowym" tj. poziomie terenu. Świadczy o tym pokazany cień od usług. Cień od usług jest pokazany o każdej godzinie. Jedynie o godz. 17.00 jest już niewidoczny na skutek dużego kąta padania cienia, który chowa się za skrzydłem usługowym. O godz. 17.00 cień ten nie ma już jednak żadnego wpływu na sąsiedni budynek mieszkalny, gdyż w ogóle go nie dotyka. Nietrafny jest także podgląd, iż nieumieszczenie na rysunku wizualizacji istniejących w budynku Spółdzielni przegród powoduje wadliwość analizy. Przegrody balkonowe występują w geometrycznym środku balkonów, stąd zdecydowana większość cienia od przegród pada na balkony z ich balustradami. Cień od płyt balkonowych wraz z ich balustradami - co ma tu bardzo duże znaczenie - został pokazany. Nieznaczne zwiększenie cienia wskutek przegród balkonowych - nie wpływa na osiągnięcie minimalnych wymogów przepisowych w tym zakresie, które są ograniczone do połowy zgodnie z warunkami technicznymi na skutek zapisu w planie miejscowym o zabudowie śródmiejskiej tego terenu. Właściciele obiektów znajdujących się w zabudowie śródmiejskiej muszą liczyć się z możliwością ograniczenia - zgodnego z przepisami - nasłonecznienia wskutek realizacji budynków uzupełniających istniejącą zabudowę. Inwestor wskazał też na kolejny nietrafnym w jego ocenie zarzut - zakwestionowanie uzyskanego przez Inwestora wymaganego odstępstwa od przepisów warunków technicznych. Wskazał, że jak wynika z dyspozycji art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego - w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno- budowlanych. Narzucenie obowiązku sytuowania budynku zgodnie z zapisami planu miejscowego, na terenie oznaczonym symbolem F31MW/U (strefa zabudowy śródmiejskiej), oznaczało zmniejszenie wymaganej warunkami technicznymi odległości 8m pomiędzy budynkami zaliczanymi do kategorii zagrożenia ludzi ZL. Zdaniem inwestora niezależnie od w/w sposobu lokalizacji nowej zabudowy - dopuszczalność odstępstwa m.in. od warunków § 271 ust. 1 warunków technicznych wymagała uzyskania stosowego odstępstwa, w trybie art. 9 Prawa budowlanego. Prezydent [...]postanowieniem Nr [...]z dnia [...] czerwca 2012 r. wyraził na w/w odstępstwo zgodę, co czyni zadość wymaganiom art. 9 Prawa budowlanego. Postanowienie pozostaje poza oceną stron postępowania. Inwestor wskazał ponadto, że w całym postępowaniu (biorąc pod uwagę uchylenie przez organ drugiej instancji pierwotnej decyzji pozwolenia na budowę organu pierwszej instancji , z przyczyn formalnych) skarżąca miała czas na zajmowanie stanowiska w sprawie i z prawa tego wielokrotnie korzystała. Ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to te osoby, a nie inwestorzy, właściciele nieruchomości, na której ma powstać projektowana inwestycja będą decydowali o dopuszczalności wybudowania obiektu budowlanego, (por. WSA w Warszawie z 2006-10- 19, VII SA/Wa 716/06; opubl: Legalis) . Skarżąca, przedstawione w skardze stanowisko, uzupełniła składając na rozprawie pismo procesowe, oraz załącznik do protokołu. Podniosła, że wbrew nakazowi normy przesłaniania i zacieniania wynikające z ww. przepisów rozporządzenia powołanego wcześniej, muszą być spełnione kumulatywnie albowiem każdy z tych przepisów określa samodzielnie warunki, które nie są tożsame. Przedłożenie przez inwestora opracowania w tym zakresie nie zwalniało organu od samodzielnej analizy zawartych w niej ustaleń. Skarżąca, w nawiązaniu do udzielonego ww. postanowieniem zezwolenia na odstępstwo w zakresie zachowania 8 metrowej odległości od ściany budynku skarżącej wskazała, że powoływany plan zagospodarowania przestrzennego zawiera wymóg zachowania zwartej pierzei od strony ul. [...], inwestycja jednak do tej ulicy nie przylega. Od strony ul. [...], przy której jest zlokalizowana inwestycja takiego wymogu plan nie wprowadza. Ponadto , skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 9 ustawy Prawo budowlane odstępstwa nie mogą pociągać za sobą pogorszenia warunków zdrowotnych i sanitarnych tymczasem takie skutki niesie przedmiotowa zgoda na odstępstwo - dojdzie do ograniczenia dostępu światła dziennego w lokalach mieszkalnych budynku Spółdzielni, przybliżenie ściany nowopowstającego budynku do ściany budynku skarżącej doprowadzi do wystąpienia zjawiska odbijania się rezonowania fal dźwiękowych. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył ,co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja zapadła w warunkach braku zachowania zasad postępowania wynikających z art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., co mogło doprowadzić do naruszenia omówionych poniżej przepisów prawa materialnego. . Należy podkreślić, że zasada określona w art. 15 k.p.a. zawierająca wymóg dwuinstancyjności postępowania administracyjnego musi być tak rozumiana, iż sprawę w jej całokształcie rozpoznaje nie tylko organ pierwszej instancji, ale w razie zaskarżenia orzeczenia organu pierwszej instancji również organ odwoławczy. Postępowanie przed organem drugiej instancji powinno być ponownym rozpoznaniem sprawy, nie zaś bezkrytycznym powtarzaniem ustaleń przyjętych przez organ pierwszej instancji . W obu instancjach należy respektować zasady postępowania administracyjnego. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż jest on w szczególności obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy k.p.a. Należy zauważyć, iż na podstawie art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej, zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Jest on więc zobowiązany rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone i odzwierciedlone w aktach sprawy oraz powinien dowody te rozpatrzyć w ich wzajemnej łączności. Rozpatrując materiał dowodowy organ administracji publicznej nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu ani też uwzględnić dowodu, którego nie ma w aktach sprawy (zob. w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2000., a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 grudnia 2000 r., I SA 762/00, LEX nr 77604). Zgodnie z art. 107 k.p.a. decyzja wydana przez organ administracji publicznej powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl postanowień powołanego przepisu uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, organ drugiej instancji uchybił powyższym wskazaniom. Wojewoda [...] zaniechał wnikliwego zbadania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na terenie projektowanej inwestycji. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powoływał się na zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ustanowionym Uchwałą nr [...]Rady Miasta [...]z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]. Wskazał, że inwestycja jest projektowana na terenie oznaczonym w planie symbolem F31MU/U. Uznał, że projekt odpowiada założeniom planu. W aktach sprawy brak jest materiału dowodowego w postaci odpisu uchwały w sprawie właściwego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym także załącznika graficznego dotyczącego choćby tylko tego obszaru planistycznego na, którym ulokowana jest inwestycja objęta kontrolowanym projektem. Fragmenty, które zdają się być kopiami tego załącznika są nieczytelne i nie pozwalają na jednoznaczne określenie naniesionych oznaczeń graficznych. Tym samym, organ w tym kluczowym przedmiocie nie dysponował właściwym materiałem dowodowym. Naniesienie ww. danych na plan zagospodarowania działki, nie może braku konwalidować bowiem właśnie te dane powinny być z dowodem z dokumentu planu weryfikowane przez organ. Organ operował wskazanym przez inwestora w projekcie budowlanym opisem położenia inwestycji - [...] ul. [...], działki oznaczone nr ew. [...]z obrębu [...]. Tymczasem w świetle danych z ewidencji gruntów, pozostających w aktach, żadna z ww. działek nie jest położona pod ww. wskazanym adresem, działki są opisane jako położone: [...]przy ul. [...] zaś działka [...]jako położona – [...]. Wbrew stanowisku organu drugiej instancji właściwe opisanie inwestycji w tym zakresie było obowiązkiem organu udzielającego decyzji pozwolenia na budowę. Skoro oprócz numerów ewidencyjnych działek posługiwał się danymi adresowymi, to dane te powinny być potwierdzone w materiale dowodowym sprawy. Jest to tym bardziej konieczne, gdy zważyć, że opis inwestycji przez określenie ulicy, przy której jest położona może mieć związek z prawidłową interpretacją zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd stwierdza, że organ nie przeanalizował precyzyjnie każdego z zapisów planu w odniesieniu do zatwierdzanego projektu. Nie zbadał przewidzianych tam warunków zabudowy terenu oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Szczególnego wyjaśnienia wymaga to, że w §108, ust. 2 pkt 5 ww. plan przewiduje zachowanie zwartej pierzei od strony ul. [...] – według rysunku planu, (jak wskazano powyżej brak w aktach właściwego dowodu z rysunku planu oznaczonego symbolem F31MW/U), a tymczasem inwestycja jest ulokowana na działkach, które nie przylegają do ul. [...] (choć takim adresem inwestor operuje). O konieczności zachowania pierzei od strony ul. [...] do której przylegają działki objęte inwestycją plan zaś nie stanowi. Kwestia konieczności zachowania przewidzianej w planie pierzei była przesłanką dla udzielonego inwestorowi odstępstwa od przepisów § 256 ust. 6 oraz 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, udzielonego postanowieniem nr [...]z dnia [...] czerwca 2012r., które umożliwiło inwestorowi zaprojektowanie położenia własnego budynku w odległości mniejszej niż 8 m od budynków usytuowanych na działkach o nr ew. [...]w obrębie [...]. Okolicznością istotną, a nie wyjaśnioną wyczerpująco przez organ drugiej instancji była dopuszczalność, udzielonego ww. postanowieniem organu pierwszej instancji odstępstwa. Wbrew stanowisku inwestora na etapie postępowania odwoławczego weryfikacja pod względem zgodności z przepisami prawa tego postanowienia jest nie tylko dopuszczalna ale wręcz konieczna. Jak stanowi art. 9. ustawy Prawo budowlane w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że postanowienie wydane w ww. trybie nie może być zaskarżone w drodze zażalenia, gdyż żaden przepis prawa nie przewiduje takiej możliwości. Postanowienie to może być kwestionowane jedynie w ramach wniesionego odwołania od decyzji wydanej w sprawie, w której postanowienie to zapadło. Ta zasadna stwarza wymóg szczególnego badania udzielonego odstępstwa przez Wojewodę w związku z rozpoznałem niniejszej sprawy. Za przesłankę szczególnie uzasadnionego przypadku, o jakim mowa w art. 9 ustawy Prawo budowlane należy uznać sytuację, kiedy inwestor pomimo wykazania prawa do dysponowania nieruchomością budowlaną i przeznaczenia terenu, na którym położona jest ta nieruchomość w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na taki cel - nie może zrealizować swego prawa podmiotowego jakim jest prawo zabudowy nieruchomości gruntowej ze względu na przepisy techniczno-budowlane (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygnaturze akt II OSK 765/10z dnia 21 kwietnia 2011 LEX nr 1081889). Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko skarżącej Spółdzielni, że założenia planu nie mogą skutkować udzieleniem pozwolenia na odstępstwo od rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - mogą co do zasady, podkreślmy co do zasady. W sprawie niniejszej powoływano się na konieczność zachowania zabudowy pierzejowej, jak wskazano powyżej brak materiału dowodowego świadczącego o właściwej interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie. Organ nie wykazał na jakiej podstawie (operował ogólnym wskazaniem planu, a nie konkretnego przepisu i załącznika) ustalił, że inwestycja przylegająca do ul. [...], a nie [...] wymaga zachowania układu linii kształtowania pierzei ciągłej od strony ul. [...]. Sąd zauważa ponadto, że organ drugiej instancji nie poddał projekt architektoniczny właściwej analizie w kontekście wymogu planu - §108 pkt 2 – 7, który stanowi, że dopuszcza się lokalizację nowej zabudowy, pod warunkiem nawiązywania formą i gabarytem do istniejących budynków oraz uwzględniania naturalnych walorów krajobrazowych terenu. Powołanie się przez organ drugiej instancji tylko na wysokość sąsiedniej zabudowy wynikającą z projektu zagospodarowania terenu nie można uznać za wypełniającą analizę zgodności inwestycji w ww. zakresie. Wojewoda nie rozważył zachowania wymogu § 108 pkt 2 . 8 planu - przy opracowywaniu projektu zagospodarowania terenu należy uwzględnić uzupełnienie elementów małej architektury oraz wymianę nawierzchni. Nie wypowiedział się także, co do zagwarantowania w projekcie wymogów opisanych w § 108 pkt 3 ww. uchwały związanych z szczególnymi warunkami zagospodarowania terenu oraz ograniczeniami w użytkowaniu w związku z odpowiednimi strefami ochrony konserwatorskiej. Wojewoda nie omówił spełnienia w projekcie przewidzianych w planie zasady obsługi infrastrukturą techniczną zgodnie z ustaleniami ogólnymi określonymi w § 12 uchwał, oraz wskaźnik miejsc parkingowych według ustaleń ogólnych określonych w § 11 uchwały. Kolejną kwestią nie wyjaśnioną przez organ drugiej instancji w szczególności w kontekście zarzutów podnoszonych przez skarżącą Spółdzielnię jest prawidłowość tzw. linijki słońca opracowanej przez inwestora. A szerzej dopuszczalność inwestycji w świetle wymogów określonych w przepisach § 15, 57, 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie . Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał wyłącznie na przepisy ww. rozporządzenia, a następnie stwierdził, że z przedstawionej przez inwestora analizy wynika, że warunki opisane w tych przepisach zostały spełnione. Organ drugiej instancji nie miał podstaw do odstąpienia od szczegółowej analizy dokumentu przedstawionego przez inwestora, omówienia przesłanek w świetle których przyjął, że inwestycję zaprojektowano z poszanowaniem zasad opisanych w ww. przepisach rozporządzenia. Spółdzielnia wprawdzie nie przedstawiła konkurencyjnej analizy w tym zakresie ale wskazywała na przesłanki, w świetle których upatruje wadliwość przedłożonego przez inwestora opracowania. Organ nie odniósł się do tych uwag. Tymczasem, wymaga wyjaśnienia m.in. podnoszony przez skarżącą Spółdzielnię brak uwzględnienia przy ww. opracowaniu graficznym przegród, ścianek działowych na balkonach budynku. Musi zostać ocenione to, czy fakt ten pozostaje bez wpływu na analizę w zakresie linijki słońca czy też decyduje o innym wyniku opracowania. Wbrew stanowisku uczestnika – inwestora, także załącznik graficzny zdaje się, co podnosi Spółdzielnia, operować gabarytami obiektów, które nie odzwierciedlają ich realnych proporcji . Ponadto Sąd stwierdza, że bezsprzeczne uchybienia związane z ochroną wynikających z art. 10 k.p.a. praw skarżącej nie miały ostatecznie wpływu na wynik sprawy, gdy zważyć na obszernie prezentowaną w toku postępowania administracyjnego argumentację Spółdzielni. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 145§1 pkt 1 lit. a lit. c , art.200 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)