VII SA/Wa 2971/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2018 r. sprawy ze skargi I. K. i Ł. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] października 2017 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB"), po rozpatrzeniu odwołania I. K. i Ł. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: ,,PINB w [...]") z [...] września 2017 r., nr [...], odmawiającej zmiany decyzji tego organu z [...] maja 2011 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzją z [...] lutego 2011 r., nr [...], PINB w [...] nałożył na inwestorów A. S. i T. S. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna. W dniu 22 marca 2011 r. A. i T. S. przedłożyli do organu I instancji projekt zamienny. PINB w [...], decyzją z [...] maja 2011 r., nr [...] - na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) - zatwierdził ww. projekt budowlany zamienny, udzielił inwestorom – A. i T. S. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz nałożył na inwestorów obowiązek uzyskania decyzji pozwalającej na użytkowanie omawianego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Decyzją z [...] sierpnia 2011 r., nr [...], PINB w [...] udzielił A. i T. S.: 1) pozwolenia na użytkowanie kondygnacji parteru ww. budynku mieszkalnego jednorodzinnego, 2) uzależnił użytkowanie powyższej kondygnacji od wykonania robót budowlanych polegających na wykończeniu warstwy wierzchniej posadzki w terminie do dnia 31 grudnia 2011 r., 3) określił termin wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu tynku zewnętrznego w terminie do dnia 30 maja 2017 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w wyniku obowiązkowej kontroli kondygnacji parteru przedmiotowego budynku nie stwierdzono istotnych odstępstw od warunków i ustaleń wynikających z decyzji z [...] maja 2011 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. W dniu 10 sierpnia 2011 r. inwestorzy poinformowali, że pkt 2 decyzji z [...] sierpnia 2011 r. został wykonany we wrześniu 2011 r. Załączono kopie z dziennika budowy oraz stosowne oświadczenia kierownika budowy potwierdzające dokonanie zleconych czynności. Następnie, PINB w [...] decyzją z [...] listopada 2015 r., nr [...] - na podstawie art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego - przeniósł na rzecz I. K. i Ł. K. decyzję z [...] maja 2011 r., nr [...]. W dniu z 26 kwietnia 2016 r. I. K. i Ł. K. (w związku ze zmianą koncepcji architektoniczno-budowlanej) wystąpili do organu I instancji o zmianę (w trybie art. 155 k.p.a.) decyzji z [...] listopada 2015 r., nr [...], oraz o zatwierdzenie opracowanego projektu budowlanego zamiennego, według którego zamierzają kontynuować budowę. Decyzją z [...] czerwca 2016 r., nr [...], organ powiatowy odmówił zmiany własnej decyzji z [...] listopada 2015 r., nr [...]. W wyniku odwołania I. K. i Ł. K. od tej decyzji – [...] WINB decyzją z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy - nie znajdując podstaw do zmiany decyzji - wskazał, że decyzja, której wnioskodawcy zmiany domagają się jest aktem formalnym, tj. decyzją zmieniającą adresata decyzji o pozwoleniu na budowę, nie jest decyzją o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych w rozumieniu art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. Wnioskiem z 1 września 2016 r. I. K. i Ł. K. wystąpili do organu I instancji o dokonanie zmiany (w trybie art. 155 k.p.a.) decyzji z [...] maja 2011 r., nr [...], wskazując na zmianę koncepcji architektoniczno-budowlanej budowy budynku. Podnieśli, że w tym celu opracowali projekt zamienny, według którego zamierzają kontynuować budowę. PINB w [...], decyzją z [...] grudnia 2016 r., nr [...], odmówił zmiany własnej decyzji z [...] maja 2011 r., nr [...]. Organ I instancji wyjaśnił, że istotną kwestią w sprawie jest fakt, że przedłożone przez inwestorów zmiany dotyczą również części budynku, których proces inwestycyjny został zakończony decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. Organ wskazał, że w wyniku czynności kontrolnych w dniu 9 listopada 2016 r. ustalono, iż inwestorzy dokonali zmian względem zatwierdzonego projektu budowlanego zamiennego. Zmiany nastąpiły: w poziomie piwnicy (została wydzielona łazienka pomiędzy pomieszczeniami gospodarczymi, niektóre ze ścian zostały usunięte); w poziomie parteru (pomiędzy kuchnią a jednym z pokojów zlikwidowano ścianę działową). Organ nadzoru budowlanego opisał także braki w robotach wykończeniowych oraz stan wynikający ze zdjęć fotograficznych. Zdaniem organu I instancji materiał dowodowy wskazuje, że inwestorzy dokonując przebudowy budynku polegającej na: rozbiórce ścian wewnętrznych i schodów wewnętrznych, likwidacji otworów okiennych i drzwiowego oraz wykonaniu nowych otworów drzwiowych – dokonali zmian względem projektu budowlanego zamiennego zatwierdzonego decyzją PINB z [...] maja 2011 r. PINB w [...] wyjaśnił, że celem postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. jest zaistnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie. Nie zmierza ono do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. [...] WINB, po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, decyzją z [...] marca 2017 r., nr [...] - utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego właściwa była odmowa zmiany decyzji PINB w [...] z [...] maja 2011 r. Podaniem z 30 czerwca 2017 r. I. K. i Ł. K. ponownie wnieśli o zmianę decyzji z [...] maja 2011 r., nr [...]. wskazując na zmianę koncepcji architektoniczno-budowlanej budowy budynku, co skutkowało opracowaniem projektu zamiennego. Podnieśli, że nadal jest nieoddana do użytkowania piwnica i poddasze, które to pomieszczenia zamierzają przeprojektować i przebudować. Organ I instancji, decyzją z [...] września 2017 r. odmówił zmiany własnej decyzji z [...] maja 2011 r. W wyniku odwołania, [...] WINB decyzją z [...] października 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przytoczył przepis art. 155 k.p.a., określający przesłanki skutkujące zmianą lub uchyleniem ostatecznej decyzji. Stwierdził, że decyzja z [...] maja 2011 r., wydana została na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego i może być zmieniona na podstawie art. 155 k.p.a., pod warunkiem spełnienia przesłanek w nim zawartych. Przy czym art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego nie może być uznany za przepis szczególny sprzeciwiający się uchyleniu rozstrzygnięcia. [...] WINB wskazał, że w niniejszej sprawie stroną postępowania są wyłącznie wnioskodawcy w związku z tym należy uznać, że została spełniona przesłanka zgody stron. Powyższe zostało podkreślone w decyzji z [...] marca 2017 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję PINB w [...] z [...] grudnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zmiany decyzji PINB w [...] z [...] maja 2011 r. W ocenie organu wojewódzkiego (na skutek ponownego wniosku o zmianę decyzji w tym trybie) nie ma możliwości zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego w kształcie przedłożonym przez inwestorów. Wskazał, że organ I instancji decyzją z [...] sierpnia 2011 r., nr [...], udzielił poprzednim inwestorom – A. i T. S. - pozwolenia na użytkowanie kondygnacji parteru budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zrealizowanego na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w miejscowości Halinów, uzależnił użytkowanie ww. kondygnacji od wykonania robót budowlanych, polegających na wykończeniu warstwy wierzchniej posadzki w terminie do dnia 31 grudnia 2011 r. i określił termin wykonania robót budowlanych, polegających na wykonaniu tynku zewnętrznego w terminie do dnia 30 maja 2017 r. Jak wynika z akt sprawy ww. roboty budowlane zostały wykonane. Tym samym uznać należy, że kondygnacja parteru obiektu została oddana do użytkowania. Dalej organ odwoławczy podkreślił, że istotną kwestią wynikającą z przedłożonych dokumentów przez inwestorów jest fakt, że "projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...] z kwietnia 2016 r.", dotyczy także części parterowej budynku, w której proces inwestycyjny został zakończony, o czym świadczy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. Zdaniem [...] WINB nie jest możliwe zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego w sytuacji, gdy projekt ten obejmuje część ww. budynku mieszkalnego jednorodzinnego, która została oddana do użytkowania decyzją PINB w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] (tj. parter). Organ wojewódzki uznał, że zaskarżona decyzja PINB w [...] wydana została w sposób prawidłowy. Organowi I instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego oraz procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. I. K. i Ł. K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 23 listopada 2017 r., wnieśli za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję [...] WINB z [...] października 2017 r., nr [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 55 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez błędne uznanie, że pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego zostało wydane co do części budynku, tj. kondygnacji parteru, w sytuacji gdy pozwolenie na użytkowanie dotyczy całego budynku; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. a) art. 9 k.p.a., poprzez błędne poinformowanie stron o okolicznościach prawnych sprawy, poprzez twierdzenie, że skarżący uzyskali jedynie pozwolenia na użytkowanie parteru, a co za tym idzie powinni uzyskać pozwolenia na użytkowanie piwnicy i poddasza, w sytuacji gdy skarżący posiadają pozwolenia na użytkowanie całego budynku; b) art. 65 k.p.a., poprzez prowadzenie sprawy i wydanie decyzji, w sytuacji gdy organy nie były właściwe w poniższej sprawie i winne były przekazać sprawę właściwemu organowi. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przedstawiła szczegółowe stanowisko na poparcie podniesionych wyżej zarzutów, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację prezentowaną na wcześniejszym etapie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga jest nieuzasadniona. Przedmiotem kontroli Sądu jest w niniejszym postępowaniu decyzja [...] WINB z [...] października 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję PINB w [...] z [...] września 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zmiany decyzji tego organu z [...] maja 2011 r. w trybie art. 155 k.p.a. Tą ostatnią decyzją, w oparciu o przepis art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, zatwierdzono projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wybudowanego na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...] i udzielono A. i T. S. (poprzednim inwestorom) pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie przedmiotowego budynku a także nałożono obowiązek uzyskania decyzji pozwalającej na użytkowanie omawianego budynku. Jak wynika z akt sprawy decyzją z [...] sierpnia 2011 r., nr [...], PINB w [...] udzielił A. i T. S. pozwolenia na użytkowanie tylko kondygnacji parteru ww. budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz uzależnił jej użytkowanie od wykonania robót budowlanych polegających na wykończeniu warstwy wierzchniej posadzki - w terminie do dnia 31 grudnia 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w wyniku obowiązkowej kontroli na kondygnacji parteru przedmiotowego budynku nie stwierdzono istotnych odstępstw od warunków i ustaleń wynikających z decyzji z [...] maja 2011 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Jednocześnie, organ wskazał, że czynności kontrolne potwierdziły, iż nie zostały wykonane wszystkie roboty budowlane, tj.: brak podłoży betonowych i tynku wewnętrznego w kondygnacji piwnic, wykonania wykończenia posadzek na kondygnacji parteru, wykonania tynku zewnętrznego oraz pokrycia dachu blachodachówką. W dniu 10 sierpnia 2011 r. inwestorzy poinformowali organ, że warunek wynikający z ww. decyzji (wykończenie posadzek na kondygnacji parteru), został wykonany we wrześniu 2011 r., na okoliczność czego przedstawiono stosowną dokumentację. Twierdzenie więc skarżących, iż organ błędne przyjął, że pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego z 2 sierpnia 2011 r. zostało wydane co do części budynku, tj. kondygnacji parteru, w sytuacji gdy - ich zdaniem - pozwolenie na użytkowanie dotyczy całego budynku – jest nieuprawnione. Nadto należy zwrócić uwagę, że pomimo kwestionowania przez skarżących rozstrzygnięcia zawartego w ww. decyzji z [...] sierpnia 2011 r., skarżący nie kwestionowali jej w żadnym z możliwych trybów administracyjnych, prezentując stanowisko, że to poprzedni inwestorzy byli stroną tego postępowania zaś oni prawa z tej decyzji nabyli dopiero na podstawie decyzji PINB w [...] z [...] listopada 2015 r. Dalej należy wskazać, że wniosek o zmianę decyzji z [...] maja 2011 r. skarżący składali dwukrotnie. Pierwszy z 1 września 2016 r. został rozpoznany negatywnie o czym świadczy decyzja [...] WINB z [...] marca 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję PINB w [...] z [...] grudnia 2016 r. (skarżący nie skorzystali z możliwości kontroli tej decyzji w postępowaniu sądowym). Drugi wniosek zainicjował kolejne postępowanie, zakończone także odmową zmiany decyzji ostatecznej – decyzja PINB w [...] z [...] września 2017 r. utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego z [...] października 2017. W tym miejscu należy, wyjaśnić, że przepis art. 155 k.p.a., w trybie którego zostało zainicjowane przez inwestorów postępowanie wznowieniowe, otwiera możliwość weryfikacji decyzji, tj. dopuszcza ingerencję w ostateczną decyzję administracyjną, stanowiąc wyjątek od określonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości tych decyzji. Z art. 155. k.p.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygania przez organ administracji publicznej wynika, że organ, który wydał decyzję ostateczną, lub organ wyższego stopnia może ją uchylić lub zmienić, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Jedynie łączne spełnienie powyższych przesłanek umożliwia uchylenie lub zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej w oparciu o tryb przewidziany w art. 155 k.p.a. Jak wskazuje się w orzecznictwie, postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. jest nowym postępowaniem, odrębnym w stosunku do tego, w którym zapadła weryfikowana decyzja ostateczna. Podkreślenia przy tym wymaga, że decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych decyzją ostateczną organu a więc decyzją, której dotyczy postępowanie o zmianę lub uchylenie. Na okoliczność powyższą zwrócił już uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 2/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 4, gdzie wskazano, że dla ustalenia tożsamości przedmiotu sprawy decydujące znaczenie ma treść praw i obowiązków. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że dopóki mamy do czynienia z tymi samymi prawami i obowiązkami tych samych podmiotów, ukształtowanymi obowiązującą decyzją, z tym samym lub zachowującym ciągłość regulacji stanem prawnym i niezmienionym w kwestiach prawnie istotnych stanem faktycznym, dopóty można mówić o tożsamości sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnoprawnym. Konsekwentnie, w trybie art. 155 k.p.a., nie można rozszerzać treści nowej sprawy administracyjnej, a zmiana decyzji w tym trybie może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej". Mieć bowiem należy na względzie, iż decyzja wydana na podstawie art 155 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych zmienianą (uchylaną) decyzją organu, a nie kwestii nowych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 1993 r., sygn. akt I SA/1892/92, ONSA 1994, Nr 3, poz. 116). Co więcej również ocena zindywidualizowanego interesu społecznego i słusznego interesu stron, uzasadniających zmianę decyzji w trybie określonym w art. 155 k.p.a. nie może odbywać się w oderwaniu od stanu faktycznego i prawnego sprawy (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 11, Warszawa 2011, s. 606 - 607). Powoduje to, że ewentualna zmiana lub uchylenie decyzji w trybie określonym w art. 155 k.p.a. może mieć miejsce, tylko i wyłącznie wtedy, gdy w określonym uprzednio stanie faktycznym sprawy, za zmianą lub uchyleniem decyzji przemawiają względy celowościowe w postaci słusznego interesu strony lub interesu publicznego (por. wyrok NSA z 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 569/11). W niniejszej sprawie, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, co prawda nie zachodzi negatywna przesłanka zastosowania art. 155 k.p.a. (przepis szczególny, tj. art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego nie sprzeciwia się uchyleniu lub zmianie decyzji), to jednak brak jest pozytywnych przesłanek zastosowania tego przepisu, którymi są interes społeczny lub słuszny interes strony. Określenie "słuszny interes strony", aczkolwiek niezdefiniowane, wskazuje jednak, że nie chodzi w nim o każdy interes strony (a więc chęć uzyskania rozstrzygnięcia organu administracji publicznej o treści zgodnej z wolą strony), ale wyłącznie o interes zgodny przede wszystkim z prawem i zasadami współżycia społecznego. Modyfikacja ukształtowanego ostateczną decyzją stosunku administracyjnoprawnego (poprzez jego zmianę bądź zniesienie) musi więc być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa, ze względu na cel jaki ma zostać przez tę modyfikację osiągnięty. Interes ten ma być bowiem obiektywnie słuszny, a nie jedynie zgodny z oczekiwaniem strony. Tymczasem w przedmiotowej sprawie strona - w związku ze zmianą koncepcji architektoniczno-budowlanej - dąży do zmiany w części budynku (parter) już odebranej do użytkowania decyzją z [...] sierpnia 2011 r. oraz "akceptacji" (poprzez nowy projekt zamienny) robót budowlanych wykonanych odmiennie niż przewidywał to zatwierdzony projekt budowlany decyzją z [...] maja 2011 r. W konsekwencji, w ocenie Sądu, interes społeczny sprzeciwia się uwzględnieniu interesu skarżących, gdyż zastosowanie trybu z art. 155 k.p.a. nie może przekształcać się w ponowną ocenę stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania decyzji ostatecznej, a w konsekwencji prowadzić do odmiennych ustaleń i wniosków, niż te które legły u podstaw wydania tej decyzji. Możliwość zastosowania art. 155 k.p.a. wiąże się bowiem z uznaniem, iż ustalenia w zakresie stanu faktycznego i prawnego były prawidłowe (lub ewentualnie dotknięte wadami niekwalifikowanymi), lecz ostateczna decyzja powinna być wzruszona ze względów celowościowych. W powyższym świetle, nie można uznać za słuszny interes strony w jej dążeniu do innej oceny przez organ tego samego stanu faktycznego, który był już przedmiotem rozpoznania przez ten organ w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną i to w oparciu o nowe dokumenty – nowy projekt zamienny. Wobec powyższego, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, skoro proces inwestycyjny dotyczący części budynku parteru został zakończony (decyzja o pozwoleniu na użytkowanie) a strona wnosi zmiany do części już odebranej do użytkowania oraz przedstawia na rzutach parteru i poddasza zmiany względem zatwierdzonego projektu zamiennego, które zostały już wykonane przez inwestora – to winna dążyć do doprowadzenia tego stanu do zgodności z prawem, mając na względzie odpowiednie przepisy Prawa budowlanego a nie poprzez domaganie się zmiany decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny w trybie przepisu art. 155 k.p.a. Z powyższych przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów podniesionych w skardze, zarówno dotyczących naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania. W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi.