VII SA/Wa 2973/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. i D. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. nr [...] z dnia 11 maja 2011 r. i decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] października 2014 r. w sprawie ze skargi A. S. i D. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. i decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] października 2014 r. W dniu 24 listopada 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) A. S. i D. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Pismem z dnia 21 lipca 2015 r. skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. i decyzji utrzymującej ją w mocy, wskazując, że rozbiórka stanowi jedną z najdalej idących sankcji przewidzianych przepisami prawa budowlanego i jej wykonanie rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej, jak również spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a przede wszystkim doprowadzi do zniszczenia co najmniej części użytych materiałów budowlanych, co wiąże się z poniesieniem znacznych nakładów finansowych. Wskazali, że sprawa jest bardzo skomplikowana, a także, że nie mają technicznych możliwości wykonania prac, bowiem wiążą się one z wejściem na posesję sąsiada, który im to uniemożliwia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. We wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie strona skarżąca powołała się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej, jak również trudne do odwrócenia skutki (zniszczenie materiałów budowlanych), nie przedstawiając swoich możliwości finansowych ani szacunkowych kosztów wykonania decyzji, co pozwoliłoby ocenić, czy istotnie wykonanie decyzji spowoduje dla skarżących skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumenty dotyczące stopnia skomplikowania sprawy oraz zachowania sąsiada skarżących nie mogą być brane pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, bowiem nie mieszczą się w żadnej z kategorii przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w postanowieniach z dnia 24 września 2014 r. w sprawach o sygn. akt II OZ 957/14 i II OZ 958/14, zgodnie z którym wykazanie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy, zaś Sąd nie może domyślać się jego intencji ani też orzekać na podstawie całokształtu akt. Kierując się powyższą argumentacją, Sąd rozstrzygnął jak w postanowieniu.