VII SA/Wa 2975/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.) sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda [...] decyzja z [...] listopada 2015 r.( [...]), na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 w zw. z art. 104 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu odwołania Grupy Inwestycyjnej "[...] '" Sp. z o.o. – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lutego 2014 r. ([...]) odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych w typie kamieniczek, z garażami podziemnymi oraz budowę muru oporowego pełniącego rolę podmurówki ogrodzenia na działkach o nr ew. [...] i [...], obr. [...], przy ul. B.i [...] w W. Organ wskazał, że postanowieniem z [...] maja 2015 r. Prezydent [...] nałożył na wnioskodawcę obowiązek złożenia dodatkowej dokumentacji oraz usunięcia nieprawidłowości. W piśmie z 12 czerwca 2013 r. inwestor przedstawił stanowisko odnoście nałożonych obowiązków. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Prezydent [...] udzielił zgody na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r.). Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Prezydent [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Wojewoda [...] uchylił ww. decyzje i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Ponownie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. organ nałożył na obowiązek uzupełnienia dokumentacji i usunięcie nieprawidłowości. W piśmie z 31 stycznia 2014 r. inwestor przedstawił swoje stanowisko i poszerzył wniosek o budowę muru oporowego - podmurówki ogrodzenia w granicach działki. Decyzją z [...] lutego 2014 r. Prezydent [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę opisanej inwestycji. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję. Wyrokiem z dnia 25 marca 2015 r. VII SA/Wa 1495/14 WSA w Warszawie uchylił ww. decyzję Wojewody [...]. Następnie zapadła wymieniona na wstępie decyzja Prezydenta [...] z [...] lutego 2014 r. Organ odwoławczy przytoczył art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270, ze zm.) i podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. uznał, iż wadliwie zinterpretowano pojęcie wskaźnika maksymalnej powierzchni zabudowy oraz nie dokonano ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia. Sąd wskazał, iż "dokonując ponownej oceny projektowanej zabudowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy dokona analizy projektu budowlanego w szczególności zawartej na stronie 125 i ustali w jakiej części projektowany garaż podziemny wyniesiony jest ponad powierzchnię terenu. Tylko bowiem ta część garażu podziemnego która znajduje się całkowicie poniżej poziomu otaczającego teren nie może być uwzględniona przy ustaleniu wskaźnika powierzchni zabudowy." Organ wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 16 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru G., zatwierdzonego Uchwalą Nr [...] Rady [...] z [...] września 2010 r. przez wskaźnik maksymalnej powierzchni zabudowy na działce budowlanej należy rozumieć "największą nieprzekraczalną wartość procentową stosunku powierzchni terenu zajętego przez wszystkie budynki zlokalizowane na terenie (w stanie wykończonym bez tarasów, schodów zewnętrznych, ramp i podjazdów) do całkowitej powierzchni działki budowlanej". Powierzchnia zabudowy odnosi się więc do budynków na terenie, a nie poniżej poziomu otaczającego terenu, przez który zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należy rozumieć przyjętą w projekcie rzędną terenu w danym miejscu działki budowlanej. Po dokonaniu ponownej analizy materiału dowodowego organ ustalił, że garaże w całości ich obrysu wyniesione są ponad obszar otaczającego tranu. W projekcie (str. 125) wyraźnie oznaczono linię istniejącego ukształtowania terenu (rzędne 6,63 do 7). Jednoznacznie wskazano także w jakiej części garaże "wystają" ponad teren. Z ww. rysunków jednoznacznie wynika, iż powierzchnia garaży zarówno w części wliczonej przez projektanta do powierzchni zabudowy jak i niewliczonej jest wyniesiona ponad powierzchnię terenu. Co prawda projektant wskazał na projektowane ukształtowanie terenu na innym poziomie niż dotychczasowe (projektuje się podniesienie poziomu terenu poprzez utworzenie sztucznego nasypu na części garażowej wyniesionej ponad obszar otaczającego terenu, rzędne od 7 do 7,84), jednak przy ustalaniu w jakiej części garaż podziemny wyniesiony jest ponad powierzchnię terenu należy brać pod uwagę poziom terenu już istniejący. Umieszczenie kondygnacji garażu w zasypanej przestrzeni i stworzenie przez to w sztuczny sposób wyniesienia terenu może sugerować próbę obejścia ww. Miejscowego Planu. Podobne stanowisko zajął WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 19 maja 2015 r. (II SA/Bd 145/15) wskazując, iż "Dopuszczenie swobody i pełnej dowolności w kształtowaniu rzędnej terenu prowadzi do niedopuszczalnych nadużyć w tym zakresie i obejścia przepisów prawa. Ustalenia w przedmiocie zmiany rzędnej terenu rzutują bowiem na ustalenia powierzchni zabudowy, wysokości zabudowy, odległości od granicy działki i innych parametrów techniczno - budowlanych w tym zabezpieczeń przed spływem wód w sposób będący następstwem obchodzenia przepisów prawa, co jest niedopuszczalne."  W ww. orzeczeniu z dnia 25 marca 2015 r. Sąd wskazał, iż część garażu podziemnego wychodząca poza obrys projektowanego budynku i znajdująca się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu nie może być uwzględniona przy ustalaniu wskaźnika powierzchni zabudowy działki, określonego w planie miejscowym. Z ponownej szczegółowej analizy projektu wynika jednak, iż wbrew twierdzeniom inwestora garaże w ich obrysie wystają ponad obecny poziom terenu wskazany w projekcie budowlanym, co oznacza, iż w całości powinny być wliczone do powierzchni zabudowy. Wojewoda [...] dokonując zastawienia wartości wskazanych w projekcie budowlanym tj. powierzchni zabudowy (suma wskazanej w projekcie budowlanym powierzchni zabudowy oraz powierzchni stropu garażu wyniesionej ponad powierzchnię terenu a niezliczonej przez projektanta do powierzchni zabudowy) z powierzchnią działki budowlanej wskazać należy że: - dla budynku "A"', tj. dz. nr ew. 79: powierzchnia zabudowy - 668.16 m2 zaś powierzchnia działki 934,60 co oznacza, iż wskaźnik udziału powierzchni zabudowy wynosi ok. 71.49%, - dla budynku "B", tj. dz. nr ew. 83: powierzchnia zabudowy - 563,91 m2 zaś powierzchnia działki wynosi 923, 40 m2 co oznacza, iż wskaźnik udziału powierzchni zabudowy wynosi ok. 61,07%. Zgodnie zaś z § 18 ust. 17 pkt 2 lit. a Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru G. (uchwała Nr [...] Rady [...] wskaźnik maksymalnej powierzchni zabudowy działki budowlanej ustala się na poziomie 50 %. Podsumowując, organ odwoławczy podzielił stanowisko, że inwestor nie wypełnił obowiązków nałożonych ww. postanowieniu, nie spełnił wymagań określonych w 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, co obligowało organ pierwszej instancji do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skargę na powyższą decyzję złożyła Grupa Inwestycyjna [...] Sp. z o. o. zarzucając naruszenie przepisów prawa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj.:  1. art. 35 ust. 1 Prawo budowlane poprzez błędne zaakceptowanie zastosowania tego przepisu przez organ I instancji w odniesieniu do nałożenia na inwestora obowiązku dostosowania projektu do zgodności z § 18 ust. 17 pkt 2 lit "a" cyt. miejscowego planu, pomimo iż z materiału dowodowego wynika, że wskaźnik maksymalnej powierzchni zabudowy nie przekracza wartości określonej w m.p.z.p.; 2. art. 7, 80, 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, z pominięciem stanowiska skarżącej wyrażonego w toku postępowania, prowadzącą do nieprawidłowego uznania, że: a. projektowane garaże w całości ich obrysu wyniesione są ponad obszar otaczającego terenu; b. przy ustalaniu w jakiej części projektowany garaż podziemny wyniesiony jest ponad powierzchnię terenu należy brać pod uwagę poziom terenu już istniejący; 3. art. 153 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak zastosowania się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania - zawartych w wyroku WSA z dnia 25 marca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1495/14; 4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, w sytuacji, kiedy organ I instancji naruszył zarówno przepisy postępowania, jak i prawa materialnego, co uzasadniało uchylenie ww. decyzji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca, po przedstawieniu przebiegu postępowania oraz przytoczeniu oceny prawnej zawartej w ww. wyroku, wskazała że decyzja Wojewody [...] narusza prawo i uzasadniony interes strony. Stanowisko Wojewody całkowicie pomija bowiem ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku WSA z dnia 25 marca 2015 r. Następnie podniosła, że WSA w ww. wyroku podzielił stanowisko inwestora, że przez poziom otaczającego terenu należy rozumieć jak w § 3 pkt 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2012 r. - jako przyjętą w projekcie rzędną terenu w danym miejscu działki budowlanej. Taki sposób rozumienia tego terminu został również zaprezentowany w skardze na poprzednią decyzję z dnia [...] maja 2014 r. Zgodnie z poglądem WSA - dla ustalenia powierzchni zabudowy należało dokonać analizy projektu pod względem przyjętych rozwiązań projektowych co do rzędnej terenu ustalonej w danym miejscu działki budowlanej. Analiza przyjętej rzędnej terenu powinna odnosić się do konkretnego miejsca na działce budowlanej (str. 8 uzasadnienia wyroku WSA), a nie do poziomu terenu już istniejącego, jak uparcie przyjmuje organ. W świetle tego część garażu znajdująca się całkowicie poniżej powierzchni terenu, zgodnie z rzędną przyjętą w projekcie budowlanym nie może być uwzględniana przy ustalaniu wskaźnika powierzchni zabudowy działki, określonego w obowiązującym planie miejscowym. Ponadto, WSA wyraźnie stwierdził, że "część garażu podziemnego wychodząca poza obrys projektowanego budynku i znajdująca się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu nie może być uwzględniona przy ustalaniu wskaźnika powierzchni zabudowy działki, określonego w planie miejscowym. Z projektu budowlanego wynika, że powyższy teren będzie miał formę tarasu zielonego na stropie kondygnacji podziemnej, natomiast roślinność będzie miała zapewnioną naturalną wegetację. " Wobec tego nie stoi na przeszkodzie wyznaczenie rzędnej terenu na wysokości stropu kondygnacji podziemnej, co koresponduje z poglądem wyrażonym w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 20 października 2011 r. w sprawie o sygn. II SA/Wr 231/11. Zdaniem strony, organ pominął ponadto, że ze stanowiska powyższych Sądów wynika, iż teren znajdujący się nad garażem podziemnym nie może być wliczany do powierzchni zabudowy przedmiotowych działek budowlanych, lecz do ich powierzchni biologicznie czynnej, skoro zapewniona jest naturalna wegetacja roślin. Skarżąca powołała § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym przez teren biologicznie czynny należy rozumieć "grunt rodzimy pokryty roślinnością oraz wodę powierzchniową na działce budowlanej, a także 50% sumy nawierzchni tarasów i stropodachów urządzonych jako stałe trawniki lub kwietniki na podłożu zapewniającym ich naturalną wegetację, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2". Definicja ta została powielona w cyt. miejscowym planie w § 2 pkt 14, natomiast w pkt 15 wskazano, że przez minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej należy rozumieć "najmniejszą dopuszczalną powierzchnię terenu biologicznie czynną na działce budowlanej wyrażoną w procentach w odniesieniu do powierzchni tejże działki". Z projektu budowlanego wynika, iż powyższy teren będzie miał formę tarasu zielonego na stropie kondygnacji podziemnej, natomiast fakt, iż teren ten będzie usytuowany na podziemnej części garażu nie może eliminować go z możliwości zaliczenia do powierzchni biologicznie czynnej, skoro zostanie on urządzony jako teren zielony umożliwiający naturalną wegetację roślinności. Strona dodała, że stanowisko aprobujące możliwość zaliczenia terenu usytuowanego na stropie garażu podziemnego, jako terenu biologicznie czynnego znajduje także akceptację również w innych wyrokach, np. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 08.09.2011 r. VII SA/Wa 1024/10). Zdaniem skarżącej organ dokonał zatem błędnej wykładni § 18 ust. 17 pkt 2 lit"a" planu i naruszył art. 35 ust. 1 Prawo budowlane, poprzez zaakceptowanie zastosowania tego przepisu przez organ I instancji. Ponadto – według skarżącej - ocena materiału dowodowego nie spełnia wymogów z art. 7 i 80 k.p.a. Wojewoda nie wziął pod uwagę całokształtu okoliczności sprawy, natomiast normy wynikające z m.p.z.p. zostały zinterpretowane w sposób wybiórczy i nieuwzględniający wszystkich wskaźników świadczących o możliwości zabudowy działek. Według skarżącej uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone z uchybieniem obowiązującym przepisom prawa. Organ nie rozpatrzył wszystkich argumentów skarżącej podnoszonych w toku postępowania, a przede wszystkim w odwołaniu. W żadnym stopniu organ odwoławczy nie odnosi się do podnoszonych przez Inwestora kwestii spornych wynikłych na tle interpretacji pojęcia "powierzchni zabudowy", zatem argumentacja Skarżącego jest w całości ignorowana. Ponadto, organ nie ustosunkował się do prawidłowości stanowiska Prezydenta [...] w zakresie wykorzystania w tej sprawie definicji "powierzchnia terenu" ustawy Prawo ochrony środowiska, którą organ I instancji zacytował nierzetelnie ("powierzchnia ziemi" w ustawie - Prawo o ochronie środowiska), co mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Natomiast NSA w wyroku z dnia 15.08.1985 r., III SA 730/85 wyraził pogląd, iż w przypadku gdy organ odwoławczy utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji, należy przyjąć, że w szczególności utrzymał w mocy jej rozstrzygnięcie sformułowane przez organ administracji publicznej I instancji. Dalej skarżąca wskazała, że wyrażona w art. 11 k.p.a. zasada odbywa się poprzez tłumaczenie stronie celowości, racjonalności i słuszności wszelkich czynności i działań podejmowanych w celu załatwienia sprawy. Wypełnienie tego obowiązku następuje poprzez sporządzenie uzasadnienia zawierającego wszystkie elementy z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji przepisy te narusza w sposób oczywisty. Zdaniem skarżącej, ww. uchybienia doprowadziły do nieprawidłowego zastosowania art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał przedstawione stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak i poprzedzająca decyzja nie naruszają prawa. Przypomnieć należy, że kontrolowaną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] listopada 2015r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lutego 2014 r. ([...]) odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych w typie kamieniczek, z garażami podziemnymi oraz budowę muru oporowego pełniącego rolę podmurówki ogrodzenia na działkach o nr ew. [...] i [...], obr. [...], przy ul. B. i [...] w W.. Zaznaczyć na wstępie trzeba, że zaskarżona decyzja zapadła w konsekwencji uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia WSA 25 marca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1495/14 uprzedniej decyzji tego organu z dnia [...] maja 2014 r. Należy mieć zatem na uwadze, że stosownie do art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ. Jak wskazuje się w orzecznictwie zasada ta traci moc wiążącą jedynie: w razie zmiany ustawy, w sytuacji zmiany - już po wydaniu orzeczenia sądowego - istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a także po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie (por. wyrok NSA z 27 czerwca 1990 r., SA/Wr 137/90, ONSA 1990, nr 2-3, poz. 51; wyrok NSA z 26 czerwca 2000 r., I SA/Ka 2408/98, LexPolonica). Związanie sądu administracyjnego oraz organów administracyjnych oceną prawną oznacza, że nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej w orzeczeniu sądowym poglądem i zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok NSA z 22.03.1999 r., IV SA 527/97, LEX nr 47275). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 25 marca 2015 r. (VII Sa/Wa 1495/14) uchylił uprzednią decyzję Wojewody [...] wskazując, że wadliwie zinterpretowano pojęcie wskaźnika maksymalnej powierzchni zabudowy zdefiniowane w § 2 ust 1 pkt 16 cyt. Miejscowego Planu. Zgodnie z tym przepisem przez wskaźnik maksymalnej powierzchni zabudowy na działce budowlanej należy rozumieć "największą nieprzekraczalną wartość procentową stosunku powierzchni terenu zajętego przez wszystkie budynki zlokalizowane na terenie (w stanie wykończonym bez tarasów, schodów zewnętrznych, ramp i podjazdów) do całkowitej powierzchni działki budowlanej. Sąd podkreślił, że powierzchnia zabudowy odnosi się do budynków zlokalizowanych na terenie, a nie poniżej poziomu otaczającego terenu, przez który zgodnie z definicją z § 3 pkt 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należy rozumieć przyjętą w projekcie rzędną terenu w danym miejscu działki budowlanej. W uzasadnieniu wyroku Sąd zaznaczył, że część garażu podziemnego wychodząca poza obrys projektowanego budynku i znajdująca się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu nie może być uwzględniona przy ustalaniu wskaźnika powierzchni zabudowy działki, określonego w planie miejscowym i nakazał przy ponownej ocenie przeprowadzenie analizy projektu budowlanego w szczególności zawartej na str. 125 projektu i ustalenie w jakiej części garaż podziemny wyniesiony jest ponad powierzchnię terenu. Tylko ta część garażu podziemnego która znajduje się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu nie może być uwzględniona przy ustalaniu wskaźnika powierzchni zabudowy. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, ponowne postępowanie organu odwoławczego zostało przeprowadzone prawidłowo i z uwzględnieniem oceny prawnej przedstawionej w powołanym wyroku. Oznacza to, że wbrew zarzutom skargi, nie doszło do naruszenia art. 153 ppsa. Z analizy akt sprawy, a przede wszystkim projektu budowlanego, wynika, że garaże w ich obrysie wystają ponad obecny poziom terenu wskazany w projekcie budowlanym. Ustalenia te wynikają wprost nawet z opisu dokonanego przez projektanta, który jednoznacznie oddzielił cześć budynku nie zaliczaną do powierzchni zabudowy i część budynku wliczaną do powierzchni zabudowy, a w tej ostatniej usytuowany jest projektowany garaż. Na rysunku A-1b (str. 125 projektu budowlanego) część garażu wyraźnie wyniesiona jest ponad projektowane ukształtowanie terenu (rzędna 7,84), bo wynosi 8,40 – 8,44, co zostało wyraźnie zaznaczone na przekroju 1-1 oraz przekroju 2-2 i wyszczególnione poprzez odmienne oznaczenie terenów w załączonej legendzie. Wbrew zatem argumentacji skarżącej przedstawionej w uzasadnieniu skargi, część garażu nie znajduje się poniżej rzędnej powierzchni projektowanego terenu i jako taka winna być zaliczona do powierzchni zabudowy działki inwestycyjnej. W konsekwencji należało podzielić stanowisko Wojewody [...] co do tego, że wskaźnik maksymalnej zabudowy, zdefiniowany w § 2 ust 1 pkt 16 cyt. Miejscowego Planu został w analizowanym projekcie budowlanym przekroczony. Zgodnie bowiem z § 18 ust. 17 pkt 2 lit. a ww. Miejscowego Planu wskaźnik maksymalnej powierzchni zabudowy działki budowlanej ustawodawca miejscowy ustalił na poziomie 50 %. Natomiast wg. obliczeń organu, odnośnie budynku "A"' na działce nr ew. 79 o powierzchni 934,60 m2 powierzchnia zabudowy wynosi 668.16 m2 co daje ok. 71.49%, a odnośnie budynku "B" na działce nr ew. 83 o powierzchni 923, 40 m2 powierzchnia zabudowy wynosi 563,91 m2 zaś co daje 61,07%. Bez znaczenia dla prawidłowości powyższych ustaleń pozostaje okoliczność, że na garażu zaprojektowano teren biologicznie czynny. Wobec nie spełnienia przez inwestora obowiązków nałożonych w postanowieniu wydanym w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w zakresie doprowadzenia do zgodności projektowanej inwestycji z Miejscowym Planem, a zatem braku zgodności z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, jako prawidłowe należało ocenić stanowisko organów o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Natomiast odnośnie zarzutów dotyczących naruszenia wymienionych w skardze przepisów postępowania administracyjnego, Sąd nie dopatrzył się uchybień mających istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie, wobec treści art. 145 1 pkt 1 lit. c ppsa mogły by prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.