VII SA/Wa 2986/15

Dnia 26 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przychodni Medycyny Rodzinnej [...] Spółka Lekarzy z siedzibą w [...] na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] października 2015 r. nr: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Przychodnia Medycyny Rodzinnej [...] Spółka Lekarzy z siedzibą w [...] w skardze na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] października 2015 r. nr: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 50.000 zł za niepodjęcie działań polegających na wykonaniu nakazu zaniechania stosowania praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów określonej w decyzji Rzecznika Praw Pacjenta z [...] listopada 2014 r. znak [...] poprzez udostepnienia pacjentom oryginałów dokumentów medycznej na ich żądanie, za pokwitowaniem i z zastrzeżeniem zwrotu po wykorzystaniu - zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że "wykonanie decyzji może spowodować niepowetowaną szkodę oraz zachwianie stabilności finansowej spółki, co w konsekwencji stanowić będzie asumpt do znacznego ograniczenia prowadzonej działalności gospodarczej tym samym zwolnienia części zatrudnionych pracowników. Kwota brana pod uwagę przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej tożsama z wartością zrealizowanych rachunków tytułem realizacji (...) umowy z 2014 r. wynosząca 2.954.054,40 zł jest w istocie przychodem spółki. Nie uwzględnia w ogóle ponoszonych przez spółkę kosztów prowadzonej działalności w tym podatków, kosztów badań diagnostycznych utrzymania powierzchni, w której prowadzona jest działalność a tym samym nie odzwierciedla ona rzeczywistej sytuacji finansowej spółki. Wpływ nałożonej kary na spółkę będzie znacznie bardziej dotkliwy aniżeliby na to wskazywała treść przedmiotowej decyzji, w której wysokość kary jest relatywizowana do przychodu osiąganego z tytułu realizacji umowy z NFZ". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu (wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności). Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Zadaniem strony skarżącej jest zatem wykazanie i należyte uzasadnienie zaistniałych przesłanek wstrzymania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/04; www.orzeczenia.nsa.gov.pl) chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Przy czym ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, skarżąca spółka nie wykazała okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem zaskarżonej decyzji, której dotyczy rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania, jest nałożona na skarżącą spółkę kara pieniężna. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji lub postanowieniu obowiązku wiąże się z poniesieniem straty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12; postanowienia WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2466/13 i z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 667/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Samo powołanie się na wysokość kary w stosunku do przychodów, które nie uwzględniają -jak Spółka we wniosku wskazuje- ponoszonych kosztów, nie zwalnia strony z obowiązku szczegółowego uzasadnienia wniosku o wtrzymanie jej wykonania, poprzez wykazanie prostych zestawień przychodu i ponoszonych kosztów, na które się powołuje. Zauważyć należy, że Spółka we wniosku jedynie bardzo ogólnie wskazała, że uiszczenie kary będzie wiązało się ze znacznym ograniczeniem działalności gospodarczej. Przedstawiona w tym zakresie lakoniczna argumentacja jest niewystarczająca do uznania, że uiszczenie kary wywoła skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogólnikowe twierdzenia skarżącej, pozbawione szerszego uzasadnienia, niepoparte faktami ani odnoszącymi się do nich dowodami, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W szczególności skarżąca nie przedstawiła żadnych informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, ilości pracowników zatrudnionych aktualnie, ewentualnej liczby pracowników którzy mieliby utracić zatrudnienie, nie uprawdopodobniła jakiej wysokości koszty prowadzenia działalności ponosi oraz nie skonkretyzowała jakiej wysokości byłaby to strata w stosunku do zarobków Spółki. Dopiero takie informacje pozwoliłyby ocenić, czy istotnie orzeczona kara pieniężna będzie wiązać się z wyrządzeniem znacznej szkody w majątku Spółki. To na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na etapie badania wniosku o wstrzymanie wykonania Sąd nie bada też skargi, ani zaskarżonej decyzji po kątem jej zgodności z prawem. Tego Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.