VII SA/Wa 2988/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak- Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r. sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia skargę oddala Przedmiotem skargi wniesionej przez S. S. jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie własne tego organu z dnia [...] października 2014 r. znak [...], wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 16 lipca 2014 r. S. S. wystąpiła do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] października 2013 r. (nr [...]). Podniosła, iż kwestionowane orzeczenie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, albowiem organ nie ustosunkował się w nim całościowo do zgłoszonych przez nią zarzutów zawartych w piśmie z dnia 21 maja 2013 r. Nie przedstawił też rozważań natury formalno-prawnej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przy piśmie z dnia 8 września 2014 r., wydanym na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), przekazał ww. wniosek skarżącej według właściwości do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wskazał bowiem, iż kwestionowane postanowienie zostało utrzymane w mocy przez [...] WINB. I dalej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. znak: [...], działając na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku S. S. o stwierdzenie nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], odmówił wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu orzeczenia podał, iż postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. organ powiatowy odmówił wszczęcia postępowania na wniosek S. S. w sprawie nakazania rozbiórki samowoli budowlanej, pobudowanej na nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]. To ostatnie zostało poddane kontroli sądowo-administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 65/14 oddalił skargę S. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]. Organ wyjaśnił przy tym, że z uwagi na fakt, iż postanowienie organu powiatowego zakwestionowane przez skarżącą (we wniosku o stwierdzenie nieważności) zostało utrzymane w mocy postanowieniem [...] WINB z dnia [...] grudnia 2013 r., wystąpienie skarżącej należało potraktować jako wniosek o stwierdzenie nieważności tego ostatniego orzeczenia organu wojewódzkiego. Następnie organ wywiódł, że okoliczności sprawy uzasadniały zastosowanie z przyczyn przedmiotowych art. 61a § 1 k.p.a. Wskazał, że w sprawie należało wziąć pod uwagę ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2014 r., którym prawomocnie oddalono skargę na postanowienie [...] WINB z dnia [...] grudnia 2013 r. Zauważył, iż zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), orzeczenia prawomocne wiążą nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Wskazał też, że zgodnie z uchwałą NSA z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/09 (Lex nr 530338), żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji (w aktualnym stanie prawnym postanowienia) o odmowie wszczęcia postępowania wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania, organ administracji publicznej ustali wystąpienie -z uwagi na wydany uprzednio wyrok Sądu- przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W związku z powyższym, analizując zarzuty S. S. dotyczące m. in. "(...) licznych błędów i naruszeń prawa z pokrzywdzeniem strony postępowania", nieustosunkowania się przez organ powiatowy do zarzutów zawartych w piśmie z dnia 21 maja 2013 r., organ stwierdził, że powyższe okoliczności były podnoszone w skardze do WSA w Warszawie na postanowienie [...] WINB z dnia [...] grudnia 2013 r. Przyjął przy tym, że jedynie brak wiedzy sądu o okolicznościach sprawy istotnych dla wyniku postępowania może spowodować, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie. Wskazał jednocześnie na brzmienie art. 134 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. To oznacza, że sąd ma obowiązek wziąć pod uwagę wszystkie naruszenia prawa, również te nie podniesione skardze, w celu zbadania w pełnym zakresie zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Organ dodał również, że jeżeli przyczyny nieważności nie występowały w chwili wydania aktu, to nie powstaną one również po jego wydaniu, a więc wszystkie mogą być ujawnione w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zatem, jak przyjął, po wydaniu przez sąd administracyjny wyroku oddalającego skargę na decyzję administracyjną, niedopuszczalne jest prowadzenie przez organy administracji publicznej postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tejże decyzji. W takim przypadku należy odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, natomiast wszczęte postępowanie umorzyć. W konsekwencji, w świetle powyższych rozważać, a w szczególności z uwagi na prawomocny wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 65/14 oddalający skargę S. S. na objęte wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienie [...] WINB z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu powiatowego z dnia [...]października 2013 r., należało (jak stwierdził organ) odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia organu wojewódzkiego z dnia [...] grudnia 2013 r. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się S.S. i wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, podtrzymując stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu ww. wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] października 2014 r. znak: [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ podtrzymał stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia [...] października 2014 r. Podniósł, iż okoliczności sprawy uzasadniały zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a., a to z uwagi na prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 65/14 oddalający skargę na postanowienie, którego dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności. Dodał przy tym, że analiza treści wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia [...] WINB z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz rozważania Sądu zawarte w uzasadnieniu ww. wyroku wykazała, że okoliczności podnoszone przez skarżącą we wniosku o stwierdzenie nieważności były badane już przez Sąd. Dlatego też należało odmówić wszczęcia postępowania nieważnościowego. W skardze do Sądu na ww. postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. skarżąca – S. S. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o stwierdzenie nieważności postanowienia [...] WINB z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi podała, że wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia organu powiatowego z dnia [...] października 2013 r., albowiem organ nie odniósł się w nim do argumentów i zarzutów jakie przed tym organem podnosiła. Rozpatrując jej wniosek, organ ten jedynie wybiórczo a nie całościowo ustosunkował się do zgłoszonych licznych błędów i "naruszeń prawa z pokrzywdzeniem strony postępowania." W jej ocenie, uzasadnienie postanowienia organu I instancji jest całkowicie nie na temat. Skarżąca podniosła w efekcie, że w sytuacji gdy organ, wbrew obowiązkowi, nie ustosunkował się całościowo do jej zarzutów zawartych w piśmie z dnia 21 maja 2013 r. oraz analizy (rozważań) natury formalno-prawnej, zasadny jest wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia tego organu z dnia [...] października 2013 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazała, że rozpatrując żądanie Główny Inspektor nie zbadał i nie wyjaśnił wszystkich naruszeń prawa zgłaszanych w pismach oraz nie zebrał pełnych akt. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli było postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]listopada 2014 r. znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie własne tego organu o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia. Z wnioskiem o wszczęcie postępowania nieważnościowego wystąpiła skarżąca – S. S., kwestionując postanowienie organu nadzoru budowlanego stopnia powiatowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...]o odmowie wszczęcia postępowania na jej żądanie w sprawie nakazania rozbiórki samowoli budowlanej, pobudowanej na nieruchomości przy ul. [...] w [...]. W orzeczeniu tym organ wskazał na nadbudowę nad garażami trzech pomieszczeń pracowni, usytuowaną przy ul. [...] w [...] (segment nr [...]). Wskazał, że nadbudowa ta została wykonana na podstawie decyzji z dnia [...] marca 1994 r. nr [...], ze zmianami wniesionymi w dokumentacji powykonawczej. Wskazał też, że w dniach 22 października i 10 grudnia 1997 r. stwierdzono protokolarnie, że budynek zrealizowano zgodnie z dokumentacją powykonawczą, a teren wokół uporządkowano. Powołując się na orzeczenie z dnia 14 marca 1994 r. o pozwoleniu na budowę dla tej inwestycji organ podał, iż nie zawarto w nim obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, a jedynie obowiązek zgłoszenia obiektu do użytkowania, z czego inwestor wywiązał się dnia 7 października 1997 r. W konsekwencji organ uznał, że nie ma podstaw do podejmowania czynności kontrolnych w tej sprawie, ani do wydania nakazu rozbiórki. Orzeczenie to, przywołane jako jedyne przez skarżącą we wniosku, zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]. Prawidłowo w tej sytuacji Główny Inspektor przyjął, że wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności należy potraktować jako odnoszący się do orzeczenia wydanego w sprawie w II instancji (tj. postanowienia z dnia [...] grudnia 2013 r.), albowiem nie można w trybie stwierdzenia nieważności weryfikować orzeczenia I instancji, jeżeli sprawa została ostatecznie załatwiona orzeczeniem organu odwoławczego. Prawidłowo tym samym Główny Inspektor (będący organem wyższego stopnia nad organem wojewódzkim) uznał, iż jest właściwy w sprawie. Organ ten zasadnie również przyjął, że złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jeszcze nie uruchamia postępowania w tym trybie, konieczne jest zbadanie przez właściwy organ, czy wniosek ten może spowodować wszczęcie, a to sprowadza się do oceny (na etapie wstępnym – przed formalnym uruchomieniem postępowania), czy został on złożony przez stronę postępowania i, czy nie zachodzą żadne inne przeszkody natury przedmiotowej uniemożliwiające prowadzenie takiego postępowania. Prawidłowo także organ ten wskazał, iż zasadnicze znaczenie w sprawie w tej materii ma to, że postanowienie kwestionowane przez skarżącą, było poddane kontroli sądowo-administracyjnej. I tak, wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 65/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]. Wyrok ten, co istotne, uprawomocnił się, a to z dniem [...] lipca 2014 r. Okoliczność ta prawidłowo została dostrzeżona i przywołana przez organ. Prawidłowo również została ona oceniona. Organ właściwie bowiem przyjął, iż stanowi ona przeszkodę we wszczęciu postępowania w trybie stwierdzenia nieważności i uzasadnia zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Rozwijając powyższe wskazać trzeba na uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/09, w myśl której żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu przywołanej uchwały wskazano, że "W razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie przez stronę stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem wydanym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.), wymaga zbadania, co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Niezbędne zatem jest stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.), wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji. Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd, formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji)." Jednocześnie w omawianej uchwale zaznaczono również, że możliwa jest i taka sytuacja, w której występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności, jakie nie były objęte orzeczeniem sądu, albo zwróci uwagę na fakt oddalenia skargi z powodu braku legitymacji skarżącego. "Uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o okolicznościach sprawy istotnych dla wyniku postępowania spowoduje, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie. W takim wypadku prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania żądania złożonego do organu administracji". Zatem, kierując się wskazaną uchwałą NSA podnieść należy, iż w sprawie zachodziła konieczność zbadania, czy okoliczności powołane przez skarżącą we wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia, były znane Sądowi badającemu ten akt i zostały objęte orzeczeniem tego Sądu z dnia 14 kwietnia 2014 r. (a tym samym, czy wskazany wyrok stanowi o niedopuszczalności wszczęcia postępowania nieważnościowego na żądanie skarżącej). To zaś wymagało zapoznania się z uzasadnieniem zapadłego w sprawie wyroku. Orzekając w niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie tylko powołał się na przytoczoną powyżej uchwałę NSA, ale też zastosował się do stanowiska w niej wyrażonego. W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ słusznie bowiem wywiódł, iż okoliczności mające uzasadniać zdaniem skarżącej stwierdzenie nieważności postanowienia, były znane Sądowi, który kontrolował ten akt, i były przedmiotem oceny tego Sądu, a potwierdza to uzasadnienie wyroku. W uzasadnieniu tym Sąd wyraźnie zaznaczył, iż rozpoznawana skarga jest niezasadna, albowiem kontrolowane postanowienie nie narusza prawa. Wskazał m. in., iż "Poczynione ustalenia faktyczne były wystarczające do uznania, że żądanie wszczęcia postępowania jest bezzasadne, gdyż skarżąca chciała aby organy kompleksowo oceniły dotychczas wydane w sprawie akty administracyjne, jak też oceniły tok spraw które miały miejsce w odległej przeszłości, w których skarżąca miała być pominięta. Z uzasadnień wydanych w sprawie postanowień wynika, że organy miały słuszne przekonanie o braku potrzeby prowadzenia postępowania, w takim zakresie jak wynikało to z żądania wnioskodawczyni." Sąd dodał, że "Znaczenie miał również charakter wniosku, twierdzenia w nim zawarte, użyta argumentacja i w końcu żądania skierowane do organu nadzoru budowlanego. Wynikało z nich, że skarżąca ma szereg zastrzeżeń w odniesieniu do sąsiedniej nieruchomości, które wiążą się z kwestionowaniem jej powstania od 1996 r. Wnioskowała o kompleksowe zajęcie się kwestionowaną nieruchomością. Tak sformułowane żądania, bez odniesienia się do konkretnych aspektów prawnych oraz rodzaju postępowania jakie potencjalnie może być prowadzone przez organ nadzoru budowlanego, świadczy o chęci negowania istnienia funkcjonującej od wielu lat zabudowy. Organy nadzoru budowlanego nie mogą podejmować wnioskowanych działań, których motywacją jest chęć instrumentalnego ich użycia." Dostrzec przy tym należy, iż treść rozpoznawanej wówczas przez Sąd skargi jest tożsama z przedmiotowym w niniejszej sprawie wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia organu z dnia [...] października 2013 r. W obu tych pismach skarżąca podniosła te same argumenty i zarzuty, używając przy tym tych samych stwierdzeń. Wskazała m. in. na to, że organ wybiórczo, a nie całościowo odniósł się "do zgłoszonych zarzutów dotyczących licznych błędów i naruszeń prawa z pokrzywdzeniem strony postępowania". Zauważyć przy tym trzeba, iż wnosząc o stwierdzenie nieważności skarżąca tylko ten, ww. aspekt sprawy podniosła w kontekście przesłanki rażącego naruszenia prawa, tj. kwestię braku pełnego odniesienia się organu do zgłoszonych przez nią zarzutów. Główny Inspektor prawidłowo powyższe dostrzegł i zasadnie w efekcie przyjął, że skoro te zastrzeżenia skarżącej (i przywołane na ich poparcie okoliczności) były znane przez Sąd oceniający kwestionowane postanowienie, to nie mogą być one jeszcze raz przedmiotem analizy, tym razem - organu, w postępowaniu prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności. Organ ten nie może bowiem dokonywać innych ocen, od tych dokonanych już w sprawie przez sąd w prawomocnym wyroku, bo stoi temu na przeszkodzie brzmienie art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych też przyczyn, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie wydane w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a., należało uznać za zgodne z prawem. Wskazane powyżej okoliczności stanowiły przeszkodę o charakterze przedmiotowym, uniemożliwiającą wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia. W takiej zaś sytuacji, organ nie mógł przystąpić do merytorycznej oceny podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzutów (pod adresem kwestionowanego postanowienia organu wojewódzkiego), i musiał zareagować postanowieniem przewidzianym w ww. art. 61a. Konkludując, Sąd jeszcze raz wyjaśnia i podkreśla, iż niniejsza sprawa sprawdzała się jedynie do ustalenia, czy organ prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Skarga dotyczyła bowiem postanowienia wydanego w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a., a więc postanowienia o charakterze formalnym, i tylko co do prawidłowości tego orzeczenia Sąd mógł się wypowiedzieć w niniejszej sprawie. Z tego też powodu Sąd nie mógł rozważać zarzutów sformułowanych w skardze pod adresem kwestionowanego we wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia. Nadto, Sąd zauważa, iż oceniając prawidłowość zastosowania art. 61a § 1 k.p.a. musiał mieć na względzie fakt, że postanowienie, którego dotyczył wniosek o stwierdzenie nieważności było kontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W sprawie tej zapadł bowiem prawomocny wyrok tego Sądu oddalający skargę i -co istotne- odnoszący się do okoliczności podniesionych przez skarżącą we wniosku o stwierdzenie nieważności. Wyrokiem tym Sąd uznał, iż kontrolowane orzeczenie prawa nie narusza, w żadnym stopniu. Dokonując takiej oceny nie był związany zarzutami i wnioskami skargi, stosowanie do art. 134 § 1 p.p.s.a. W takiej zaś sytuacji organ obowiązany był przyjąć, że nie ma możliwości prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w stosunku do ww. rozstrzygnięcia, i koniecznym jest wydanie orzeczenia na podstawie ww. przepisu art. 61a § 1 Kodeksu. "Z innych uzasadnionych przyczyn", o których mowa w tym przepisie postępowanie nie mogło być bowiem wszczęte. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.