VII SA/Wa 2996/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów dotyczących postepowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została złożona przez G. W. skarga na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów dotyczących postepowania egzekucyjnego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie dotyczy stanowiska wierzyciela odnośnie zgłoszonego zarzutu zobowiązanego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione w tym czasie do orzekania w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa nowelizująca - z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r., poz. 658), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W tym miejscu należy też zaznaczyć, że art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, iż wskazane regulacje p.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r. Skarga w niniejszej sprawie została złożona do organu w dniu 30 listopada 2015 r. Tego dnia sąd administracyjny nie posiadał już kompetencji do rozpoznania skargi złożonej w niniejszej sprawie, ponieważ zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Z uwagi na powyższe, wniesioną skargę należało uznać za niedopuszczalną, ponieważ dotyczy ona postanowienia wierzyciela odnośnie zgłoszonego zarzutu, którego kontrola nie podlega już kognicji Sądu. Mając na uwadze powyższe Sąd postanowił na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na marginesie należy wskazać, że Sąd zauważył, że organ zawarł błędne pouczenie w zaskarżonym postanowieniu o przysługującym prawie wniesienia skargi do sądu, jednak w świetle ww. przepisów błąd ten nie może wpłynąć na sposób rozpoznania sprawy. Ponadto należy mieć na uwadze dotychczasowe stanowisko orzecznictwa w omawianej sytuacji. Zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W orzecznictwie przyjęło się, że błędne pouczenie nie może dawać stronie żadnych specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania, a tak by było, gdyby wbrew obowiązującym przepisom skarga na postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów dotyczących postepowania egzekucyjnego została przez Sąd rozpoznana. Warunkiem bowiem zastosowania art. 112 kpa jest istnienie w porządku prawnym możliwości zaskarżenia danego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1304/12; wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 193/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).