VII SA/Wa 3/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Strona skarżąca – Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że realizacja obowiązków z niej wynikających, w związku z umotywowanym podejrzeniem skierowania rozstrzygnięcia do podmiotu niewłaściwego, wywoła skutki o charakterze nieodwracalnym. Skarżąca wskazała, że istota obowiązków nałożonych w decyzji, tj. usunięcie uszkodzeń i nieprawidłowości w jednorodzinnym budynku mieszkalnym, uniemożliwia przywrócenie stanu poprzedzającego ich realizację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Sąd rozpoznając taki wniosek, dokonuje oceny okoliczności uzasadniających żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych przez wnioskodawcę we wniosku, chociaż bierze z urzędu pod uwagę całość okoliczności sprawy i na tej podstawie ocenia, czy wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub wywoła trudne do odwrócenia skutki. Istotną kwestią jest również i to, że zarówno pojęcie "znacznej szkody" jak i pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" nie odnosi się jedynie do strony wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, ale również do interesu innych uczestników postępowania oraz interesu publicznego. Nie ulega wątpliwości, że podstawą nałożenia określonych obowiązków na stronę skarżącą było stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego złego stanu technicznego przedmiotowego budynku. Skarżąca kwestionuje legalność zaskarżonej decyzji twierdząc, że nie ona powinna być adresatem tej decyzji, jednak na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania kwestia ta nie może być przedmiotem oceny sądu. Należy wskazać bowiem, że rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi. Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a., to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, niepubl.). W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła jedynie, że wykonanie prac spowoduje, że nie będzie możliwe przywrócenie stanu poprzedniego. Z uwagi na powyższe należało stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. We wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie nie zostały przedstawione żadne argumenty, przemawiające za wystąpieniem następstw wykonania decyzji niekorzystnych z punktu widzenia interesów skarżącej. Skarżący nie wyjaśnił, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda wskazując jedynie, że usunięcie uszkodzeń i nieprawidłowości uniemożliwia przywrócenie stanu poprzedzającego ich realizację. Przy czym zauważyć należy, że obowiązek nałożony przez organ ze swej istoty ma na celu zmianę stanu technicznego budynku i nie będzie celowe powrócenie do stanu poprzedzającego realizację określonych robót budowlanych tj. przywrócenia złego stanu technicznego budynku. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd, nie przesądzając jakie merytoryczne rozstrzygnięcie może zapaść, wziął pod uwagę to, że z treści decyzji organu II instancji wynika, że podstawę nałożenia określonych w kwestionowanym rozstrzygnięciu obowiązków stanowiło stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego złego stanu techniczny budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Skoro zatem organ nadzoru budowlanego dostrzegł takie zagrożenie, to sąd administracyjny na tym etapie postępowania nie ma podstaw ani możliwości do poczynienia ustaleń wykluczających istnienie wspomnianego zagrożenia. Wobec powyższego w rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawione przez stronę skarżącą przesłanki nie wskazują i nie zostało to uprawdopodobnione, że wykonanie zaskarżonego aktu groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków, co jest warunkiem koniecznym wstrzymania wykonania decyzji. Z uwagi na powyższe, zgodnie z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.