VII SA/Wa 3003/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant specjalista Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w części dotyczącej rozpoznania odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] ul. [...] w [...]; II. w pozostałej części uchyla zaskarżoną decyzję; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz [...] Sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą w [...] kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r. ([...]), na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267,ze zm.), dalej k.p.a., oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.) - uchylił w całości decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2014 r. ([...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia [...]Spółka jawna w [...] na budowę budynku wysokościowego mieszkalno – biurowo - usługowego ,,[...]" z garażem podziemnym na działkach o nr ew. [...], cz. [...] (chodnik), i cz. [...] (likwidacji czerpni i uzupełnienie nawierzchni ciągu pieszego) w obrębie [...] przy ul. [...] w [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji Organ wskazał, że odwołanie od decyzji organu I instancji złożyło Biuro Gospodarki Nieruchomościami- Delegatura w Dzielnicy [...] Urzędu [...] oraz Wspólnota Mieszkaniowa [...]. Następnie podkreślił, że art. 138 § 2 k.p.a. pozwala na przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Natomiast organ odwoławczy ma obowiązek skontrolowania czy akt, którego dotyczy odwołanie wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Dalej stwierdził, że zachodzi przesłanka wyłączenia Prezydenta [...] od postępowania w tej sprawie, bowiem z wypisów z rejestru gruntów wynika, że właścicielem działek inwestycyjnych jest Miasto [...]. Zaistniała zatem sytuacja, w której o uprawnieniach Miasta [...], reprezentowanego z mocy prawa przez Prezydenta [...], rozstrzygał Prezydent [...], będący tak organem wykonawczym Miasta, jak i pracownikiem Urzędu Miasta. Prezydent miasta na prawach powiatu nie może jednocześnie występować w imieniu gminy jako strony i jako organ rozpoznający tę sprawę. W takim przypadku prezydent miasta, jako organ wykonawczy miasta i reprezentujący je na zewnątrz, oraz jako pracownik urzędu, a jednocześnie sprawujący funkcję starosty, podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 17 maja 2011 r., OSK 1093/10; wyrok NSA z dnia 18 maja 2012 r., l akt I OSK 732/11). Tym samym decyzja z dnia [...] września 2014 r., wydana została z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a., co czyni koniecznym jej uchylenie. Organ dodał, że biorąc pod uwagę ostatnie orzecznictwo Wojewoda [...] nie może udzielić pozwolenia na budowę, gdyż naruszałoby to art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. Dlatego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy wymagane jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez inny organ st. podstawowego niż Prezydent [...]. Skargę na powyższą decyzję złożyła [...]Spółka jawna zarzucając naruszenie przepisów: 1. postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. w związku z art. 134 k.p.a., poprzez rozpoznanie odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] ("Wspólnota") pomimo tego, iż odwołanie to zostało wniesione już po upływie 14 dni od doręczenia Wspólnocie tej decyzji organu I instancji, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., z uwagi na objęcie odwołania Wspólnoty rozstrzygnięciem zaskarżonej decyzji; b) art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. w związku z art. 26 § 2 i 3 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do rozpoznania Staroście [...], z uwagi na błędne przyjęcie, iż Prezydentowi [...] przysługuje status strony w niniejszym postępowaniu, a przez to uznanie, że podlegał on wyłączeniu od rozpoznania wniosku skarżącego o wydanie pozwolenia na budowę; c) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w całości stanowiska skarżącego z jego odpowiedzi na odwołanie Prezydenta [...], pomimo tego, iż podnosił on niedopuszczalność uznania Prezydenta [...] za stronę postępowania, wnosząc o umorzenie postępowania odwoławczego; 2. prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy: d) art. 28 ust. 2 Prawo budowlane w zw. z art. 127 § 1 k.p.a w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez merytoryczne rozpoznanie odwołania Prezydenta [...] i uznanie go za stronę postępowania, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., pomimo, iż Prezydent [...] jako organ właściciela nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste nie może korzystać z tych samych uprawnień do dysponowania nieruchomością; e) art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez merytoryczne rozpoznanie odwołania Prezydenta [...] i uznanie go za stronę postępowania, mimo, iż ewentualne roszczenia cywilnoprawne właściciela nieruchomości względem jej użytkownika wieczystego nie mogą stanowić podstawy interesu prawnego właściciela tejże nieruchomości w postępowaniu administracyjnym dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżąca wniosła: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na przeprowadzenie postępowania z odwołania Wspólnoty wniesionego po terminie oraz z uwagi na wydanie zaskarżonej decyzji w wyniku rozpoznania odwołania Prezydenta [...], który nie może (i nigdy nie mógł) być stroną niniejszego postępowania, co stanowi o rażącym naruszeniu prawa (tj. art. 127 § 1, 129 § 2, 134 k.p.a. oraz 28 ust. 2 Prawa budowlanego) przez zaskarżoną decyzję, bowiem w takich przypadkach przepisy k.p.a. przewidują odpowiednio wydanie postanowienia o uchybieniu terminu na wniesienie odwołania i wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego; 2) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 p.p.s.a., z uwagi na wadę nieważności, którą dotknięta jest zaskarżona decyzja oraz wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym, w trybie art. 133 § 1 p.p.s.a., 3) ewentualnie, z ostrożności procesowej, – o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, 4) uchylenie postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...], w przedmiocie wyłączenia Prezydenta [...] i wyznaczenia do załatwienia sprawy Starosty [...], na podstawie art. 135 p.p.s.a. Skarżący podkreślił m.in, iż organ nie sprawdził, czy odwołanie Wspólnoty [...]wniesiono w terminie. Jak wynika ze znajdujących się w aktach zwrotnych potwierdzeń odbioru oraz daty wniesienia odwołania (vide pieczęć na kopercie, w aktach sprawy), odwołanie wniesiono w terminie późniejszym niż czternaście dni od daty doręczenia decyzji organu I instancji Wspólnocie. Przeoczenie to spowodowało rozpoznanie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu i wydanie zaskarżonej decyzji, zamiast postanowienia o uchybieniu terminowi, co nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, organ rozpoznając odwołanie błędnie uznał Prezydenta m.st. za stronę postępowania, pomimo tego, iż swoją legitymację podmiot ten opiera jedynie o potencjalne, w świetle materiału dowodowego, bezpodstawne roszczenia cywilnoprawne ze stosunku użytkowania wieczystego przeciwko skarżącego. Jak podnosi skarżący, wraz z oddaniem nieruchomości w użytkowanie wieczyste Miasto [...] przekazało uprawnienia do dysponowania nieruchomością (co wyraźnie wynika z umowy użytkowania wieczystego z dnia 27 października 1998 r.). Ogół uprawnień do dysponowania nieruchomością przysługuje więc użytkownikowi wieczystemu a właściciel, w czasie trwania umowy użytkowania wieczystego, nie ma prawa w te uprawnienia ingerować, w tym poprzez kwestionowanie rozstrzygnięć związanych z przeznaczeniem nieruchomości na cele budowlane. Tym samym organ rozpoznał odwołanie podmiotu, który nie jest stroną postępowania, czego konsekwencją takiego było również wydanie postanowienia, które wobec braku przesłanek do wyłączenia Prezydenta [...], nie może się ostać. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał przedstawione stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ppsa. Uzasadniając rozstrzygnięcie w zakresie stwierdzenia nieważności, wyjaśnić przede wszystkim trzeba, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. We wstępnej fazie każdego postępowania odwoławczego obowiązkiem organu drugiej instancji jest więc w pierwszej kolejności ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Uchybienie ustawowego terminu do wniesienia odwołania powoduje bowiem jego bezskuteczność i w rezultacie ostateczność decyzji. W takiej sytuacji organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, zgodnie z art. 134 k.p.a. w stosunku do tej ze stron postępowania, która wniosła je z uchybieniem terminu. W art. 129 § 2 k.p.a. jako datę początkową terminu do wniesienia odwołania ustawodawca wskazał datę doręczenia decyzji stronie. W przypadku wspólnoty mieszkaniowej - która z mocy art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali (Dz.U. z 2000r., Nr 80 poz. 903 ze zm.) reprezentowana jest w stosunkach zewnętrznych przez zarząd - organ dokonuje doręczenia zarządowi, jako jednostce organizacyjnej wspólnoty mieszkaniowej, to jest w trybie art. 45 k.p.a. Zarząd wspólnoty w znaczeniu podmiotowym stanowi bowiem organ wykonawczy ułomnej osoby prawnej, jaką jest wspólnota mieszkaniowa i jako taki wchodzi w skład struktury organizacyjnej wspólnoty, nie jest więc odrębnym podmiotem prawa. Przepis art. 45 k.p.a. stanowi zaś, że pisma doręcza się jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej "w lokalu ich siedziby", czyli na adres, pod którym znajduje się budynek (lokal), w którym ma siedzibę organ zarządzający, chyba że co innego wynika z ustawy, statutu lub innego aktu prawnego. Zarząd wspólnoty mieszkaniowej nie ma ustawowego obowiązku posiadania siedziby (adresu). W przypadku braku siedziby zarządu doręczenie w trybie art. 45 k.p.a., powinno być dokonane do rąk osoby uprawnionej do odbioru pism. Uprawnioną osobą do odbioru pism jest w pierwszej kolejności ten z członków zarządu, który został uprawniony do odbioru pism. W sytuacji braku takiego uprawnienia skuteczne doręczenie pisma wspólnocie mieszkaniowej, w trybie powołanego przepisu następuje w dacie jego odbioru przez tego z członków zarządu wspólnoty - przy dwu lub kilkuosobowym składzie - który odebrał pismo jako pierwszy. W tej dacie następuje bowiem wprowadzenie decyzji do obrotu prawnego i stwarza nową sytuację prawną dla jej adresata, to jest możliwość złożenia środków zaskarżenia. Tym samym odbiór kolejnego egzemplarza tego samego pisma przez pozostałych członków zarządu wspólnoty w dacie późniejszej nie powoduje otwarcia nowego 14 dniowego terminu do złożenia odwołania dla wspólnoty. Jak wynika z akt sprawy, zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej [...] nie posiada siedziby, jak i to, że Wspólnota nie upoważniła konkretnego członka zarządu do odbioru pism procesowych. Decyzja o pozwoleniu na budowę została doręczona A. K., jako członkowi zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w dniu 25 września 2014r. (uchwała właścicieli lokali z dnia 21 marca 2013r. nr 3/2013), co oznacza, że termin do złożenia odwołania dla Wspólnoty upływał w dniu 9 października 2014r., natomiast odwołanie zostało wniesione w dniu 10 października 2014r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 kpa. Rozpatrzenie przez organ środka zaskarżenia wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). W konsekwencji, słuszny okazał się zarzut skargi dotyczący rażącego, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, naruszenia art. 129 § 2 kpa wobec rozpoznania odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] złożonego po upływie 14 dniowego terminu, o jakim mowa w ww. przepisie. Ponadto, organ odwoławczy naruszył art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 24 § 1 pkt 4 kpa, co obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji w pozostałej części. W uzasadnieniu powyższego stanowiska zaznaczyć należy, że stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. 2013r., Nr 595 ze zm.) funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje rada miasta (pkt 1) i prezydent miasta (pkt 2). Miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie (art. 92 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym). Zgodnie z art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego organem administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, jest starosta. W kodeksie postępowania administracyjnego ustawodawca nie zawarł generalnej regulacji dotyczącej wyłączenia organu jednostki samorządu terytorialnego w sprawach, w których organ ten reprezentuje jednocześnie interesy wspólnoty samorządowej. Uprzednio obowiązujący art. 27 a § 1 k.p.a., który stanowił, że organy gminy podlegają także wyłączeniu od załatwienia sprawy, w której stroną jest gmina, został uchylony z dniem 6 grudnia 1994 r. W obecnym stanie prawnym tylko w niektórych ustawach materialnoprawnych ustawodawca, dostrzegając kolizję interesów prawnych miasta na prawach powiatu oraz interesów prawnych jednostki, wprowadził jednoznaczne wyłączenie prezydenta miasta na prawach powiatu sprawującego funkcję starosty w sprawach, w których stroną postępowania jest gmina lub powiat (art. 124 ust. 8, art. 142 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.). Takiego wyłączenia od zasady sformułowanej w art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego. prawodawca nie wprowadził jednak w ustawie Prawo budowlane. W art. 82a Prawa budowlanego ustawodawca zastrzegł, że starosta nie może powierzyć gminom, w drodze porozumienia, sprawy z zakresu swojej właściwości jako organu administracji architektoniczno-budowlanej. Przepisu art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 i 645) nie stosuje się. Przepisy określające kompetencje organów do wydania decyzji administracyjnej muszą być rozumiane ściśle, nie ma zatem podstaw prawnych do przyjęcia w drodze wykładni, że dany organ jest wyłączony od rozpatrywania określonej kategorii spraw. Źródła takiego stanowiska należy upatrywać w wyraźnym rozróżnieniu interesu gminy (miasta na prawach powiatu) jako osoby prawnej oraz interesu gminy jako jednostki reprezentującej wspólnotę samorządową. Stanowisko, iż prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty nie jest wyłączony – wobec braku wyraźnego wyłączenia ustawowego - od wydania decyzji o pozwoleniu na budowę znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie dotyczącym udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych (wyrok NSA z dnia 30 marca 2010 r., II OSK 88/10, wyrok z dnia 5 listopada 2010 r., II OSK 1829/10, wyrok z dnia 15 listopada 2011 r., II OSK 2087/11, wyrok z dnia 2 października 2012 r., II OSK 1840/12, wyrok z dnia 30 listopada 2012 r., II OSK 2254/12, wszystkie publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, jako chybione należało ocenić stanowisko organu odwoławczego o zaistnieniu w rozpatrywanej przesłanki wymienionej w art. 24 § 1 pkt 4 kpa, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji w pozostałej części. Na uwzględnienie nie zasługiwały natomiast zarzuty formułowane w lit. d i e skargi. Na wstępie zaznaczyć trzeba, że – wbrew twierdzeniom skarżącej - odwołanie od decyzji organu I instancji złożyło Miasto [...] będące właścicielem nieruchomości inwestycyjnej oraz – co wymaga podkreślenia – będące właścicielem działki sąsiadującej z ww. działką. Prezydent [...] wyłącznie reprezentował Miasto [...] stosownie do art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990r. – o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013r. poz. 549 ze zm.). Podnieść należy, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, wieczyści użytkownicy lub zarządcy nieruchomości, znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez "obszar oddziaływania obiektu" art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane nakazuje rozumieć natomiast teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W piśmiennictwie podkreśla się, że celem tej regulacji jest przesądzenie, że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne inwestora jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje lub może kolidować z ich uzasadnionym interesem. Nabycie statusu strony nie następuje zatem wskutek faktycznego dopuszczenia przez organ tej osoby do udziału w postępowaniu, lecz oparte musi być na przepisie prawa materialnego (por. J. Dessoulavy-Śliwiński [w:] Prawo budowlane. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2009, s. 327-328). Skoro przymiot strony w postepowaniu o pozwolenie na budowę ustawodawca powiązał bezpośrednio z określonymi prawami przysługującymi do nieruchomości, pozostających w obszarze oddziaływania inwestycji, to nie można było zgodzić się z argumentacją skargi, że ustanowienie na nieruchomości inwestycyjnej prawa użytkowania wieczystego pozbawia właściciela tej nieruchomości możliwości występowania w charakterze strony, pomimo iż z funkcji i charakteru instytucji użytkowania wieczystego wynika "scedowanie" uprawnień właścicielskich bez wyzbycia się prawa własności na użytkownika wieczystego. Niemniej, nawet gdyby nie podzielić powyższego stanowiska, to i tak w ocenie Sądu, w świetle przedstawionych wyżej regulacji, Miastu [...] przysługiwał przymiot strony w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika bowiem, że Miasto [...] jest również właścicielem działki nr [...] położonej przy ul. [...] (KW [...]) sąsiadującej z działką inwestycyjną. Planowana inwestycja dotyczy zaś budynku wysokościowego o 47 kondygnacjach nadziemnych i wysokości 164,82 nad poziom parteru, co w zabudowie śródmiejskiej, może mieć wpływ na możliwość zagospodarowanie działki nr [...]. Przy analizie ograniczeń w możliwości zagospodarowaniu nieruchomości sąsiedniej należy bowiem uwzględniać nie tylko aktualny stan nieruchomości, ale również potencjalne utrudnienia w jej zagospodarowaniu gwarantowane przepisami szczególnymi lub techniczno-budowlanymi np. poprzez rozbudowę, czy nadbudowę budynków istniejących. Obowiązkiem organu odwoławczego przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zatem przeprowadzenie postepowania z uwzględnieniem stanowiska Sądu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa orzekł jak w pkt I wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa oraz art. 152 ppsa jak w pkt II i III wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. – w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)