VII SA/Wa 3005/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. B. i R. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] w sprawie ze skargi D. B., R. B., A. D. i A. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [....]. W niniejszej sprawie zaskarżona została przez D. B., R. B., A. D. i A. D. decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...], odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] czerwca 2007 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] marca 2007 r. nr [....] nakazującą D. i R. B. oraz A. i A. D. rozbiórkę obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej (letniskowej) oraz obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcję sanitariatu, wybudowanych na terenie działki nr [...], położonej w miejscowości K., bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Skarga powyższa zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., utrzymującej w mocy decyzję organu powiatowego wydaną w przedmiocie ww. rozbiórki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt. VII SA/Wa 3005/14 odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji ostatecznej organu wojewódzkiego z dnia [....] czerwca 2007 r. Pismem z dnia 3 marca 2015 r. (data nadania w placówce pocztowej) D. B. i R. B., dalej "wnioskodawcy", wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. W uzasadnieniu wnioskodawcy stwierdzili, iż w dniu 25 lutego 2011 r. w związku z rozbiórką obiektów budowlanych na działce wnioskodawców organ powiatowy wystawił tytuł wykonawczy i pobrał z ich konta kwotę 10 068 zł celem przymuszenia do rozbiórki. Wnioskodawcy podnieśli, iż do czasu złożenia przedmiotowego wniosku nie zwrócono im ww. kwoty mimo toczącego się postępowania odwoławczego, oraz że zajęta ww. kwota stanowi ich zdaniem szkodę finansową i moralną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki wstrzymania aktu zachodzą wówczas, gdy istnieje ryzyko, że wykonanie aktu w przypadku stwierdzenia w toku sądowej kontroli, iż narusza on obowiązujący stan prawny spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego, bądź powrót do stanu poprzedniego będzie wymagał znacznego nakładu sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964). Jednocześnie podkreślić należy, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, LEX nr 1624317). W niniejszej sprawie strony skarżące nie uzasadniły w sposób wystarczający rozpoznawanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem nie wskazały argumentów odnoszących się do art. 61 § 3 p.p.s.a. (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu wyegzekwowania obowiązku pieniężnego, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można bowiem utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14). Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.