VII SA/Wa 303/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant spec. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 1, art. 2, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1659) oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2015r. orzekającej o zatrzymaniu M. K. prawa jazdy kategorii B, A nr [...] druk nr: [...], wydanego dnia [...] listopada 2008 r. na okres 3 miesięcy tj. od dnia [...] lipca 2015 r. do dnia [...] października 2015 r. – utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2015r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ wskazał, że w dniu [...] lipca 2015 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęła informacja Komendy Powiatowej Policji w [...] o zatrzymaniu M. K. prawa jazdy z powodu przekroczenia na drodze publicznej w obszarze zabudowanym prędkości o więcej niż 50km/h. Okoliczność ta zobowiązywała organ pierwszej instancji do wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy na okres 3 m–cy oraz nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wydając decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy organ nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu przekroczenia prędkości ale wydaje rozstrzygnięcie wyłącznie na podstawie przekazanej informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy prawo o ruchu drogowym. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami nie może z urzędu bądź na wniosek przeprowadzać dowodów na okoliczność potwierdzenia treści zawartych w informacji właściwego Komendanta Policji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nadto wskazało, że właściwy organ orzeka nie tylko na podstawie art. 102 ust. 1 pkt. 4 ustawy o kierujących pojazdami, ale również art. 7 ust.. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541). Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 przywołanej wyżej ustawy, do dnia 3 stycznia 2016r. podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust.1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a więc informacja o zatrzymaniu prawa jazdy przez policjanta za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na: kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Organ administracji orzekający w sprawie zatrzymania prawa jazdy koncentruje się więc na "informacji o zatrzymaniu prawa jazdy" przekazanej na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym, natomiast przedmiotem czynności Policji w postępowaniu mandatowym i – ewentualnie - sądu orzekającego w sprawie o wykroczenie są okoliczności zdarzenia drogowego, polegającego na niezastosowaniu się do ograniczenia prędkości (art. 92 a Kodeksu wykroczeń). Ani starosta, ani Kolegium nie posiadają uprawnień do badania okoliczności zdarzenia drogowego i prawidłowości postępowania organów kontroli ruchu drogowego, ponieważ w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 102 ust.1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami organy administracyjne nie ustalają winy kierowcy. Tym samym sposób zakończenia postępowania w sprawie o wykroczenie z art. 92 a Kodeksu wykroczeń nie należy do przesłanek orzekania przez starostę o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust.1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, w związku z art. 7 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2015r. złożył M. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 7 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, poprzez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 102 ust.1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, wyłączona jest możliwość prowadzenia postępowania dowodowego; 2. art. 7 i art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niepełne i powierzchowne rozpatrzenie sprawy, przejawiające się brakiem rozważenia i weryfikacji stanu faktycznego sprawy w szczególności co do okoliczności związanych z zatrzymaniem skarżącemu prawa jazdy przez Policję w dniu [...] lipca 2015roku; 3. art. 75 i art. 78 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieuwzględnienie wniosków o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego w charakterze strony i dowodu z dokumentacji technicznej urządzenia Ultra Lyte LTI 20 – 20 w sytuacji, gdy dowody te odpowiadały wymogom przewidzianym przez kodeks postępowania administracyjnego oraz przysłużyłyby się pełnemu wyjaśnieniu zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 102 ust.1 pkt 4, ust. 1c i 1e ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymania prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy określa art. 102 ust.1c stanowiąc, że decyzję wydaje się na okres trzech miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ze znajdującego się w aktach pisma Komendy Powiatowej Policji w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. wynika, że w dniu [...] lipca 2015 r. skarżący kierował pojazdem z prędkością przekraczającą 50 km/h na obszarze zabudowanym, w związku z czym zatrzymane zostało prawo jazdy skarżącego o nr. [...] Stwierdzenie przez właściwy organ Policji przekroczenia prędkości na obszarze zabudowanym o 50km/h zobowiązywało organ pierwszej instancji do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres trzech miesięcy stosownie do treści przywołanego wyżej art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Decyzji nadano jednocześnie rygor natychmiastowej wykonalności. Podkreślić należy, że organ administracji związany jest ustaleniami Policji i orzeka obligatoryjnie o zatrzymaniu prawa jazdy. Odnosząc się do argumentacji skargi, Sąd uznał, że ustawodawca jasno sprecyzował, co stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h. Zgodnie z treścią art. 7 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541) do dnia 3 stycznia 2016 r. podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust.1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1 a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten przesądza, że jedyną i wyłączną okolicznością, która stanowi przesłankę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest ww. informacja. W związku z powyższym oczywistym jest, że organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1 a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tym samym organ prowadzący postępowanie o zatrzymanie prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami nie może ani powoływać z urzędu ani na wniosek dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też weryfikacji treści zawartych w informacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy kodeks karny oraz niektórych innych ustaw. W sytuacji, gdy strona kwestionuje ustalenia policji drogowej co do popełnienia wykroczenia, właściwym do rozstrzygnięcia tych zarzutów jest prowadzący postępowanie sąd karny. Z tego względu postępowaniu w sprawie zatrzymania prawa jazdy, po uzyskaniu zawiadomienia Komendanta Powiatowego Policji w [...] nie można postawić zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia wniosków dowodowych strony. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.