VII SA/Wa 3034/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Janeczko po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenie S. w G. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 4 października 2024 r. znak: DOZ-OAiK.650.249.2024.ML w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącemu Stowarzyszeniu S. w G. kwotę 200 zł (dwieście złotych) z tytułu uiszczonego wpisu sądowego. Stowarzyszenie S. w G. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 4 października 2024 r. znak: DOZ-OAiK.650. 249.2024.ML w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 13 grudnia 2024 r. wezwano skarżące Stowarzyszenie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentów określających umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez Sądem administracyjnym: tj. regulaminu Stowarzyszenia, pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentowania Stowarzyszenia przez Sądem administracyjnym, udzielonego przez wszystkich członków Stowarzyszenia oraz nadesłanie listy członków Stowarzyszenia, a ponadto do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za wydruki skargi celem jej doręczania uczestnikom postepowania w wysokości 6 zł – w terminie 7 dni – pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącej Wspólnocie w dniu 22 stycznia 2025 r. W dniu 28 stycznia 2025 r. Stowarzyszenie nadesłało pełnomocnictwo dla J. D.-O. i E. P. do reprezentowania przed Sądem, Regulamin Stowarzyszenia, listę członków i potwierdzenie uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 i 219 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935). Przesłankami tymi są m.in.: nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3). Skarga na akt organu administracji publicznej składana do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna także odpowiadać wymogom dotyczącym opłaty sądowej. Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, że zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Na tle ww. przepisów wskazać należy, że w postępowaniu sądowo-administracyjnym strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe czy niepełne wykonanie. Stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzysta w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Każde nieuzupełnienie istotnych braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem. O takim braku formalnym skargi można przy tym mówić między innymi, gdy strona pomimo wezwania sądu nie wykaże sposobu reprezentacji strony skarżącej. Brak taki uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu i w konsekwencji musi on prowadzić w razie niewykonania przez skarżącego wystosowanego do niego wezwania do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stowarzyszenie S. w G. jest stowarzyszeniem zwykłym, nieposiadającym osobowości prawnej. Z art. 41a ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz.U. z 2020 r. poz. 2261) wynika, że stowarzyszenie zwykłe reprezentuje przedstawiciel reprezentujący stowarzyszenie zwykłe albo zarząd, a ponadto, że podejmowanie przez przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie zwykłe albo zarząd, czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, wymaga uprzedniej zgody wszystkich członków stowarzyszenia zwykłego oraz udzielenia przez nich pełnomocnictwa do dokonania tych czynności. A zatem, przedstawiciel Stowarzyszenia może działać w sprawie sądowo-administracyjnej w imieniu Stowarzyszenia, w tym może wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez wszystkich członków Stowarzyszenia, a nie tylko na podstawie funkcji przedstawiciela powierzonej mu w regulaminie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II OZ 105/17, sygn. akt II OZ 107/17- http://:orzeczenia.nsa. gov.pl). Wymóg ten dotyczy czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu podejmowanych w imieniu stowarzyszenia zarówno przez przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie zwykłe, jak i przez jego zarząd. Zaznaczyć należy, że ustawodawca w art. 41a ust. 3 pkt 1-5 Prawa o stowarzyszeniach jedynie przykładowo wymienił czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu, a świadczy o tym użycie w przepisie sformułowania "w szczególności". Zdaniem Sądu za czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu należy uznać wniesienie do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi. Wola wszystkich członków Stowarzyszenia w zakresie wniesienia w imieniu Stowarzyszenia skargi winna być wyrażona co do konkretnej sprawy, a nie ogólnie, abstrakcyjnie. Konkretna sprawa dotycząca konkretnej decyzji może wiązać się z różnymi skutkami nie tylko faktycznymi, ale i prawnymi. Niektóre sprawy mogą powodować daleko idące skutki prawne. Jak stanowi art. 40 ust. 1b Prawa o stowarzyszeniach każdy członek odpowiada za zobowiązania stowarzyszenia zwykłego bez ograniczeń całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi członkami oraz ze stowarzyszeniem. Odpowiedzialność ta powstaje z chwilą, gdy egzekucja z majątku stowarzyszenia zwykłego okaże się bezskuteczna. W tym stanie rzeczy w przypadku wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wymagana jest uprzednia zgoda wszystkich członków stowarzyszenia zwykłego, o jakiej mowa w art. 41a ust. 2 Prawa o stowarzyszeniach. W niniejszej sprawie wymóg ten nie została dopełniony. Do sprawy nadesłano wykaz członków Stowarzyszenia, z którego wynika, że Stowarzyszenie liczy 15 członków. Natomiast pełnomocnictwo udzielone J. D.-O. i E. P. do reprezentowania przed Sądem w niniejszej sprawie podpisane zostało przez 14 członków Stowarzyszenia (nie podpisała go Z. C.). Właściwym dokumentem, z którego wynika upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego przez stowarzyszenie zwykłe, jest dokument podpisany przez wszystkich członków stowarzyszenia zwykłego. Z przedstawionego wyżej stanu sprawy wynika, że strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi dotyczącego reprezentacji strony skarżącej. Skarga Stowarzyszenia posiada zatem braki formalne, które uniemożliwiają nadanie jej prawidłowego biegu. Braki te nie mogą zostać usunięte przez Sąd. Skargę należało zatem odrzucić stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wpis sądowy zwrócono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.