VII SA/Wa 3035/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, asesor WSA Marcin Maszczyński (spr.), Protokolant ref. staż. Oliwia Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 9 października 2024 r. nr 1369/OPO/2024 w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia wykonania robót budowlanych 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz D. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Wojewody Mazowieckiego (dalej: "Wojewoda" lub "organ odwoławczy") z dnia 9 października 2024 r. Nr 1369/OPO/2024, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] (dalej: "Prezydent" lub "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...], w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszonych robót budowlanych. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniu 28 czerwca 2018 r. do Urzędu [...]wpłynęło zgłoszenie [...] Sp. z o. o. (dalej: "Spółka" lub "inwestor" lub "skarżąca") dotyczące zamiaru wykonania robót budowlanych na instalacji ekranu reklamowego na dachu budynku biurowo-hotelowego [...] przy al. [...] w W., dz. ew. nr [...] z obrębu [...]. Prezydent decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r., na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z instalacją ekranu reklamowego na dachu budynku biurowo-hotelowego [...] przy Al. [...] w W., dz. ew. nr [...] z obrębu [...]. Od powyższej decyzji Prezydenta odwołanie złożył inwestor. Wojewoda, decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2018 r. uchylił ww. decyzję Prezydenta z dnia [...] lipca 2018 r. w części dotyczącej stwierdzenia "na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r, - Prawo budowlane nakładam obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę" oraz w pozostałej części utrzymał ww. decyzję w mocy. Na decyzję Wojewody z dnia 3 października 2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie" lub "Sąd") wniosła Spółka. Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia 6 czerwca 2019 r. sygn. akt: VII SA/Wa 2802/18 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia 3 października 2018 r. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Wojewoda, decyzją Nr [...] z dnia 24 września 2019 r. uchylił decyzję Prezydenta z dnia [...] lipca 2018 r. w części dotyczącej stwierdzenia "na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nakładam obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę" oraz w pozostałej części utrzymał ww. decyzję w mocy. Na ww. decyzję Wojewody z dnia 24 września 2019 r. skargę do WSA w Warszawie wniosła Spółka. Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2880/19 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia 24 września 2019 r. Pismem z dnia 28 stycznia 2021 r. Wojewoda zwrócił się z prośbą do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] o ustalenie czy wyżej wymienione prace budowlane zostały wykonane. Odpowiedź na powyższe organ odwoławczy otrzymał w dniu 15 lutego 2021 r. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r, znak: [...] Wojewoda zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne. Na ww. postanowienie Wojewody Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł inwestor. Postanowieniem z dnia [...] września 2022 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżone postanowienie w całości. Pismem z dnia 19 kwietnia 2023 r. Wojewoda zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym. Pismem z dnia 12 maja 2023 r. Wojewoda ponownie zwrócił się z prośbą do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] o ustalenie czy wyżej wymienione prace budowlane zostały wykonane. Odpowiedź na powyższe wezwanie wpłynęła do organu odwoławczego w dniu 22 maja 2023 r. Decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2023 r. Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję Prezydenta z dnia [...] lipca 2018 r. Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia 7 listopada 2023 r. sygn. akt: VII SA/Wa 1491/23 uchylił decyzję Wojewody Nr [...] z dnia [...] maja 2023 r. Decyzją z dnia 9 października 2024 r. Nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ przywołał mające zastosowanie w sprawie przepisy i podał, że jest związany oceną prawną dokonaną przez Sąd. Organ odwoławczy wskazał, iż zamiarem inwestora jest posadowienie ekranu LED o wymiarach 16,32 m x 8,64 m, na stalowej konstrukcji wsporczej o wysokości ok. 11,64 m, na dachu trzykondygnacyjnej części budynku okalającej hotel. Dolna krawędź ma znajdować się na wysokości ok. 3 m. powyżej poziomu posadowienia. Konstrukcję zaprojektowano ze stali R235, konstrukcję wsporczą pod ekran zaprojektowano w postaci kratownicy przestrzennej w wys. 2 m i szer. 1,10 m. podpartej w dwóch punktach bezpośrednio nad słupami konstrukcji budynku. Konstrukcję wsporczą pod panele wyświetlacza zaprojektowano w postaci kratownicy przestrzennej z profili zamkniętych. Przestrzeń pomiędzy płaszczyznami krat wykorzystano do zaprojektowania wewnętrznych kładek serwisowych w dwóch poziomach. Konstrukcja wsporcza ekranu w postaci modułowej skręcanej na montażu. Od tyłu i z boków pokryta niskoprofilową blachą fałdową. W ocenie Wojewody dokumentacja projektowa wskazuje, że przed montażem urządzenia reklamowego musi zostać wybudowana konstrukcja, służąca do jego instalacji. Rozdzielono konstrukcję wsporczą od konstrukcji wsporczej wyświetlacza. Ponadto według przyjętych założeń Inwestora (projekt budowlany - Projekt nośnika informacyjnego z ekranem LED o wy. 16,32 m x 8,64 m Posadowienie na budynku przy al. [...] w W. na działce nr ew. [...], obręb [...] - str. 3-4) projekt dopuszcza także ewentualne przeniesienie obciążeń przez główne elementy konstrukcji dachu w bezpośredniej strefie nad słupami. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowy nośnik reklamowy ze względu na swoje gabaryty (wielkość, masa urządzenia reklamowego), sposób jego posadowienia, musi być wykonany na miejscu w docelowej lokalizacji (na dachu trzykondygnacyjnej części budynku), po uprzednim przygotowaniu podłoża. Organ mógł zatem powziąć wątpliwość czy taki sposób montażu, ze względu na gabaryty urządzeń, nie stanowi zagrożenia na bezpieczeństwa ludzi i mienia, ponieważ umieszczenie planowanych urządzeń na dachu budynku może, w razie ich przewrócenia, powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Powyższe w myśl art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego wskazywało na konieczność nałożenia na Spółkę obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na realizację wskazanych robót budowlanych. Dodatkowo Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego do podstawowych obowiązków projektanta należy sporządzenie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, uwzględnianej w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Informacja ta stanowi niezbędny element projektu budowlanego, a rzeczą organu administracji architektoniczno-budowlanej na etapie udzielenia pozwolenia na budowę jest m.in. jej sprawdzenie (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z § 5 ust. 1 pkt 4 lit. c) rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, Dz. U. z 2022 r., poz. 1679). W oparciu o informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia kierownik budowy ma z kolei obowiązek opracowania, przed rozpoczęciem budowy, planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, uwzględniając specyfikę obiektu budowlanego i warunki prowadzenia robót budowlanych. Przypadki, w których sporządzenie planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia jest obligatoryjne wskazano w art. 21a ust. 1a i 2 Prawa budowlanego, a jednym z nich jest wykonywanie robót budowlanych których charakter, organizacja lub miejsce prowadzenia stwarza szczególnie wysokie ryzyko powstania zagrożenia bezpieczeństwa i zdrowia ludzi, a w szczególności przysypania ziemią lub upadku z wysokości (art. 21 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego). Przepis art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego nie daje podstaw do przyjęcia, iż nie chodzi w nim o bezpieczeństwo osób wykonujących roboty budowlane, lecz tylko o bezpieczeństwo osób postronnych, inaczej mówiąc niezaangażowych w te roboty. Ustawodawca w powołanym przepisie, mówiąc o bezpieczeństwie ludzi, nie wprowadza żadnych rozróżnień. Ilekroć w przepisach Prawa budowlanego mowa jest ogólnie o bezpieczeństwie ludzi, to chodzi o bezpieczeństwo zarówno osób postronnych, jak i osób wykonujących roboty budowlane. Przepis art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego może zatem zostać stosowany także z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa osób, które będą wykonywać zgłoszone roboty budowlane (zob. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2019 r. II OSK 77/17). Jednocześnie Wojewoda podkreślił, że decyzja wydana na podstawie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego ma charakter decyzji uznaniowej. Przepis art. 30 ust. 7 pkt 1 tej ustawy nie wymaga wskazania, że zamierzone roboty spowodują naruszenie wymienionych w tym przepisie dóbr, a jedynie że takie zagrożenie mogą spowodować. Sama potencjalna możliwość wystąpienia zagrożeń wskazanych w tym przepisie stanowi dla organu wystarczającą podstawę do nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2017 r. sygn. akt II 2377/1 5). Innymi słowy chodzi o stan potencjalnego zagrożenia, któremu organ, mając na uwadze roboty budowlane objęte zgłoszeniem, ma obowiązek zapobiec. Z uwagi na powyższe, Wojewoda uznał podniesione w odwołaniu zarzuty naruszenia przepisu art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez brak wykazania rodzaju zagrożenia, za bezzasadne. W ocenie organu odwoławczego Prezydent w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał przyczyny dojścia przez niego do wniosku, że roboty te mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Jak wskazał dalej Wojewoda, nie bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność ujawniona w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, dotycząca przeprowadzonych kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] robót objętych przedmiotowym zgłoszeniem. Zgodnie z protokołami Nr-EN/68/2023 z dnia 22 maja 2023r. oraz Nr-1017674/2019 z dnia 17 maja 2019r., potwierdzono istnienie ekranu reklamowego objętego zgłoszeniem z dnia 28 czerwca 2018 r. pomimo skutecznie wniesionego sprzeciwu przez Prezydenta, inwestor przystąpił do realizacji robót, co sprzeczne jest z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem - zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Natomiast zgodnie z "art. 30 ust. 6 pkt Prawa budowlanego" - organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5. Jak podał dalej Wojewoda rozpoczęcie robót budowlanych z naruszeniem terminu wymienionego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego oznacza, że roboty budowlane wykonywane są z naruszeniem prawa. To z kolei skutkuje obowiązkiem podejmowania działań przez organy nadzoru budowlanego. Powyższe, zdaniem Wojewody, wskazuje na kolejną okoliczność skutkującą utrzymaniem w mocy wniesionego sprzeciwu przez organ I instancji. Z uwagi na prawidłowo wniesiony sprzeciw, inwestor nie mógł realizować robót budowlanych. W skardze z dnia 28 listopada 2024 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 9 października 2024 r. zarzuciła naruszenie: 1) art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak uwzględnienia przez Wojewodę przy wydaniu zaskarżonej decyzji oceny prawnej i dalszych wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 listopada 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1491/23; 2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z przepisem art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego poprzez niezasadne utrzymanie w mocy sprzeciwu wniesionego do zgłoszonych robót, pomimo iż w ocenie skarżącej zgłoszona inwestycja stanowi roboty budowlane nie wymagające uzyskania pozwolenia na budowę oraz nie zachodzą przesłanki do nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę; 3) art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art, 77 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, niewłaściwe uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawa materialnego. Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji; zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa w postępowaniu, według norm przepisanych oraz 17 zł tytułem poniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi podano argumenty na jej poparcie. W odpowiedzi z dnia 9 grudnia 2024 r. na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, iż sprawę dotyczącą sprzeciwu co do zgłoszenia wykonania robót budowlanych Sąd rozpatruje po raz czwarty. Po drugie tutejszy Sąd przypomina po raz kolejny, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Związanie oceną prawną i wskazaniami oznacza, że zarówno organy, jak i inne sądy, nie mogą formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz są zobowiązane do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Uwzględniając zasadę ekonomiki postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, sąd po to wyraża swoją ocenę prawną, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy zakres tej oceny nie był już przedmiotem kolejnego rozpoznania. Uregulowania zawarte w art. 153 p.p.s.a. mają zapobiec sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu (zob. wyrok NSA z dnia 2 września 2016 r., II OSK 2971/14, pub. CBOSA). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 listopada 2023 r. sygn. akt: VII SA/Wa 1491/23 oraz z dnia 30 lipca 2020 r. sygn. akt: VII SA/Wa 2880/19, zwrócił uwagę na związanie organu oceną prawną dokonaną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2019 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2802/18, wskazującą na konieczność dokonania raz jeszcze oceny zasadności wniesienia sprzeciwu, a to w szczególności na podstawie ww. art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego. W dwóch z tych wyroków – z dnia 6 czerwca 2019 r. oraz w szczególności z dnia 30 lipca 2020 r. Sąd w sposób jednoznaczny i nie pozostawiając w tym zakresie żadnych wątpliwości orzekł, że "miarodajnym stanem prawnym dla dokonania weryfikacji tego zgłoszenia mógł być tylko ten, obowiązujący w dacie jego dokonania (ewentualnie – wniesienia sprzeciwu)". Tym samym – co również nie pozostawia żadnych wątpliwości – oceny tej należało dokonać według stanu prawnego na dzień 28 czerwca 2018 r. (ewentualnie – na dzień 5 lipca 2018 r.). W realiach niniejszej sprawy – zarówno w dniu 28 czerwca 2019 r., jak też w dniu 5 lipca 2018 r. stan prawny określały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202). Tymczasem organ odwoławczy rozpoznał sprawę według stanu prawnego określonego w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r. poz. 725). O rozpoznaniu sprawy w innym niż określony przez Sąd stanie sprawy nie świadczy jednak samo tylko powołanie przez organ odwoławczy w sentencji zaskarżonej decyzji promulgatora z 2024 r. a nie z 2018 r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji wyraźnie bowiem wskazuje, że nie bez znaczenia był fakt, iż pomimo skutecznie wniesionego sprzeciwu przez Prezydenta, inwestor przystąpił do realizacji robót, co sprzeczne jest z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Jak podał dalej Wojewoda, zgodnie z "art. 30 ust. 6 pkt Prawa budowlanego" (powinno być "zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 4 Prawa budowlanego" – Sąd) organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5. Rozpoczęcie robót budowlanych z naruszeniem terminu wymienionego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego oznacza, że roboty budowlane wykonywane są z naruszeniem prawa. To z kolei skutkuje obowiązkiem podejmowania działań przez organy nadzoru budowlanego. Porównując jednak stan prawny określony w Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze stanem prawnym wynikającym z Dz.U. z 2024 r. poz. 725, to ww. przez art. 30 ust. 6 pkt 4 Prawa budowlanego dodany został przez ustawodawcę do Prawa budowlanego przez art. 1 pkt 10 lit. i tiret trzecie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 471) zmieniającej nin. ustawę z dniem 19 września 2020 r. W związku z tym nie obowiązywał on ani na dzień zgłoszenia – 28 czerwca 2018 r. ani na dzień wniesienia przez Prezydenta sprzeciwu – 5 lipca 2018 r. Oznacza to bez wątpienia, że Wojewoda orzekał w innym stanie prawnym, niż wynikający z przywołanych wyżej orzeczeń tutejszego Sądu, co prowadzi do jednoznacznego wniosku, że Wojewoda po raz kolejny dopuścił się naruszenia art. 153 p.p.s.a. To zaś musiało spowodować konieczność uchylenia przez Sąd decyzji tego organu i uznanie zasadności podniesionego przez Spółkę zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. (zarzut nr 1 skargi). Już tylko na marginesie Sąd wskazuje, iż sprzeciw został wniesiony w dniu 5 lipca 2018 r., a organ odwoławczy o rozpoczęciu robót budowlanych – co miałoby stanowić podstawę do wniesienia tego sprzeciwu - dowiedział się dopiero z pisma z dnia 15 lutego 2021 r. Za przedwczesne, w związku z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., Sąd uznał odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego (zarzut nr 2 skargi) oraz zarzutu naruszenia art. 6, 7, 8, 15, 77 i 107 § 3 k.p.a. (zarzut nr 3 skargi) bowiem Wojewoda orzekał w zupełnie innym stanie prawnym niż był do tego zobowiązany przez Sąd. Reasumując, ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy będzie zobowiązany do wydania decyzji w stanie prawnym wskazanym w prawomocnym wyroku Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2802/18. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Sąd w pkt 1 sentencji wyroku uchylił zaskarżoną decyzję, jako wydaną z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. O kosztach, Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku.