VII SA/Wa 2802/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant sspec. Joanna Piątek-Macugowska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego D. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] października 2018 r. nr [...] Wojewoda [...] w wyniku rozpatrzenia odwołania D. sp. z o. o. z siedzibą w W. od decyzji Prezydenta [...] z [...] lipca 2018 r. nr [...] wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia D. sp. z o. o. dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji ekranu reklamowego na dachu budynku biurowo-hotelowego [...] przy Al. J. w W. i nakładającej na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z realizacją ww. przedsięwzięcia, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Prezydenta [...] z [...] lipca 2018 r. w części dotyczącej stwierdzenia: "na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nakładam obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę", w pozostałej części utrzymując ww. decyzję w mocy. Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z 28 czerwca 2018 r. inwestor D. Sp. z o. o. zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na instalacji ekranu reklamowego na dachu budynku biurowo-hotelowego [...] przy Al. J. w W., działka nr ew. [...] z obrębu [...] Prezydent [...] ustalił, że z załączonej dokumentacji projektowej wynika, iż przedmiotem zgłoszenia jest nośnik informacyjny o wymiarach powierzchni ekspozycji 16,32 m x 8,64 m (szerokość/wysokość), posadowiony na stalowej konstrukcji wsporczej na dachu trzykondygnacyjnej części budynku. Dolna krawędź ekranu ma znajdować się na wysokości około 3 m powyżej poziomu posadowienia. Całkowita wysokość konstrukcji wynosi około 11,64 m powyżej poziomu posadowienia. Konstrukcję wsporczą pod panele wyświetlacza zaprojektowano w postaci kratownicy przestrzennej z profili zamkniętych. Przestrzeń pomiędzy płaszczyznami krat wykorzystano do zaprojektowania wewnętrznych kładek serwisowych w dwóch poziomach. Przewiduje się zaprojektowanie konstrukcji wsporczej ekranu w postaci modułowej skręcanej na montażu. Konstrukcja wsporczą ekranu od tyłu i z boków ma zostać pokryta niskoprofilową blachą fałdową. Organ uwzględnił, że wieżowiec [...] usytuowany jest w ścisłym centrum [...]. Proces montażu urządzeń reklamowych o wskazanych wyżej wymiarach, umieszczonych na wysokości w miejscu publicznym, może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Prace na wysokości przy montażu wymienionego urządzenia reklamowego wskazują bowiem na możliwość wystąpienia powyższych zagrożeń (ewentualny upadek elementów reklamy, narzędzi). Zastosowanie zasad bardziej rygorystycznego i sformalizowanego trybu związanego z uzyskaniem pozwolenia na budowę, a zwłaszcza ustanowienie kierownika budowy, stanowić będzie większą gwarancję bezpieczeństwa i ochronę przed ewentualnymi zagrożeniami związanymi z procesem realizacji planowanego zamierzenia, wobec czego Prezydent [...], działając na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, decyzją z [...] lipca 2018 r. wniósł sprzeciw do rozpatrywanego zgłoszenia i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z realizacją ww. przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji, z zachowaniem ustawowego terminu, wniosła D. sp. z o. o. Wojewoda [...] przywołaną wyżej decyzją z [...] października 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z [...] lipca 2018 r. w części dotyczącej stwierdzenia: "na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nakładam obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę", w pozostałej części utrzymał zaś ww. decyzję w mocy. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że szczegółowa analiza akt sprawy wskazuje na zasadność podtrzymania sprzeciwu wniesionego przez organ I instancji, niemniej należało w sprawie odstąpić od nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Odwołując się do treści art. 30 ust. 6 i 7 ustawy – Prawo budowlane, organ wskazał, że sprzeciw względem zgłoszonego przedsięwzięcia był uzasadniony z uwagi na nierozważoną w decyzji organu I instancji kwestię dotyczącą zgodności planowanego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla [...] w rejonie ul. P. Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z § 7 ust. 1 uchwały Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ul. P. (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r. poz. [...]) zakazuje się stosowania reklamy o ekspozycji elektronicznej z dopuszczeniem możliwości realizacji ich na wiatach przystankowych. Zamiarem inwestora jest posadowienie ekranu LED o wymiarach 16,32 m x 8,64 m na stalowej konstrukcji wsporczej na dachu trzykondygnacyjnej części budynku okalającej hotel, co niewątpliwie jest sprzeczne z powyższym zapisem planu miejscowego. Kierując się treścią art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy, Wojewoda [...] zobowiązany był stąd do wniesienia sprzeciwu względem planowanego zamierzenia. Ponadto, budynek Hotelu [...], na którego dachu planowane jest posadowienie tablicy informacyjnej, położny przy Al. J., znajduję się w gminnej ewidencji zabytków. Biorąc pod uwagę art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego, który wskazuje, że w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów nie wpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków, Wojewoda [...] wskazał, iż planowana instalacja tablicy informacyjnej na budynku przy Al. J. objęta jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Z treści powołanego przepisu, zdaniem organu odwoławczego, wynika, że w stosunku do budynku objętego zgłoszeniem, który ujęty jest w gminnej ewidencji zabytków, obowiązuje reżim wynikający z treści art. 28 Prawa budowlanego, mimo że na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane, prace polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych podlegają jedynie zgłoszeniu właściwemu organowi. Wojewoda [...], odnosząc się do zarzutu, że organ I instancji nie wyjaśnił szczegółowo, na czym ma polegać wystąpienie w sprawie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, podał, iż decyzja wydana na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane ma – jak się przyjmuje w orzecznictwie - charakter decyzji uznaniowej. Uprawnienie to ma charakter ocenny i nie wymaga udowodnienia przez organ, że zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz niebezpieczeństwo pogorszenia stanu zabytku występuje. Nakładając bowiem obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę organ powinien jedynie wskazać, że zamierzone roboty budowlane mogą spowodować potencjalne zagrożenie wymienionych w powołanym przepisie dóbr (por. wyrok NSA z 17 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2377/15). Z ww. decyzją Wojewody [...] nie zgodziła się D. sp. z o. o., składając w piśmie z 7 listopada 2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz ewentualnie uchylenie także decyzji ją poprzedzającej Prezydenta [...] z [...] lipca 2018 r. Zaskarżonej decyzji skarżąca spółka zarzuciła naruszenie: 1. art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego poprzez niezasadne utrzymanie w mocy sprzeciwu wniesionego do zgłoszonych robót, pomimo iż w ocenie skarżącej zgłoszona inwestycja stanowi roboty budowlane nie wymagające uzyskania pozwolenia na budowę oraz nie zachodzą przesłanki do nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę; 2. art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez niezasadne uznanie, że w przypadku instalacji nośnika reklamowego na budynku wpisanym do gminnej ewidencji zabytków koniecznym jest uzyskanie pozwolenia na budowę i z tej przyczyny niezasadne pozostaje utrzymanie w mocy sprzeciwu wniesionego do zgłoszonych robót; 3. postanowień uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. (miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla [...] w rejonie ul. P.) poprzez niezasadne uznanie, iż inwestycja jest niezgodna z postanowieniami § 7 ust. 1 ww. uchwały w sytuacji, w której w tym zakresie uchwała nie obowiązuje z uwagi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z [...] stycznia 2018 r. nr [...]; 4. art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, niewłaściwe uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawa materialnego. Powyższe zarzuty zostały rozwinięte w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane w wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wydane przez Wojewodę [...] rozstrzygnięcie uchybia przepisom prawa procesowego i materialnego w stopniu nakazującym jego uchylenie. Materialnoprawną podstawą działania organów administracji architektoniczno-budowlanej w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy - Prawo budowlane, która w art. 28 ustanowiła zasadę, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31, które to przepisy określają wyjątki od tej reguły. Wskazany wyżej przepis art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego wymienia rodzaje robót budowlanych, których rozpoczęcie nie wymaga pozwolenia na budowę. Z kolei przepis art. 30 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane określa, które z robót budowlanych wymienionych w art. 29 ust. 2 podlegają zgłoszeniu właściwemu organowi. W rozpoznawanej sprawie projektowane roboty mają polegać na instalacji ekranu reklamowego na dachu budynku biurowo-hotelowego, stąd trafnie organy tę postać robót zakwalifikowały jako instalowanie tablic i urządzeń reklamowych w rozumieniu przyjętym w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, przyjmując równocześnie, że ich wykonanie w świetle art. 30 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy podlega, co pozostaje niesporne, obowiązkowi dokonania przez inwestora ich zgłoszenia. W kontrolowanej sprawie nie budzi wątpliwości tak Sądu, jak i stron postępowania, że dokonane przez skarżącą spółkę zgłoszenie wykonania robót budowlanych spełniało wymagania formalne, niesporne również pozostaje, że zgłoszony przez Prezydenta [...] sprzeciw uniemożliwiał inwestorowi rozpoczęcie prac związanych z instalacją ekranu reklamowego z uwagi na zachowanie przez organ terminu do jego skutecznego wniesienia (art. 30 ust. 5 ustawy). Jego legalność wyraża się jednakże w ustaleniu nie tylko tego, że sprzeciw zostało złożony w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, ale przede wszystkim w stwierdzeniu, że jego podstawa faktyczna odpowiada prawnym przesłankom wniesienia sprzeciwu. W związku z reformatoryjnym rozstrzygnięciem wydanym przez Wojewodę [...], który odstąpił od powiązania wniesienia sprzeciwu względem projektowanych przez spółkę prac instalacyjnych z okolicznością wskazaną w art. 30 ust. 7 pkt 1 (zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia), Wojewódzki Sąd Administracyjny poddał kontroli zaskarżoną decyzję z punktu widzenia oceny zaistnienia w sprawie tych przesłanek wniesienia sprzeciwu, które stanowiły podstawę orzekania przez organ odwoławczy a nie organ I instancji. Odnosząc się do wskazanego zagadnienia, zauważyć jednakże trzeba, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji ze względu na swoją nieczytelność nie pozwala w sposób jednoznaczny zidentyfikować tychże podstaw. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w swoim rozstrzygnięciu Wojewoda [...] swoją wypowiedź kieruje przede wszystkim względem podstawy wniesienia sprzeciwu określonej w art. 30 ust. 6 pkt 1 (wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), natomiast reszta rozważań pozostaje zbiorem określonych twierdzeń, których sens procesowy jest dużo trudniej uchwytny. Potwierdza to ten fragment uzasadnienia, w którym organ po wskazaniu, że zgadza się z Prezydentem [...], że zgłoszone roboty budowlane mogą stanowić zagrożenie zdrowia lub życia, jak też po zauważeniu, że budynek jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków, podsumowuje całość przedstawionych przez siebie wyjaśnień następującym stwierdzeniem: "[...] Reasumując, Wojewoda [...] wyjaśnia, iż wskazana niezgodność z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ul. P. (Uchwała Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2017 r.) zamierzenia inwestycyjnego, powoduje iż nałożony przez organ I instancji obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, w niniejszym przypadku jest bezzasadny.[...]". Wątpliwości Sądu budzi znaczenie prawne stwierdzenia przez Wojewodę [...], że budynek, na którego dachu planowane jest posadowienie tablicy informacyjnej, znajduje się w gminnej ewidencji zabytków, wobec czego w świetle art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego, roboty polegające na instalacji ekranu LED "wymagałyby uzyskania pozwolenia na budowę" (s. 3 uzasadnienia). Tenże wniosek, abstrahując już od jego warunkowej formy, nie został bowiem uzupełniony o wskazanie przesłanki wniesienia sprzeciwu, którą organ odwoławczy z opisanego powodu, w sprawie powinien dostrzec. Zarówno w podstawie prawnej decyzji z [...] października 2018 r., jak i w jej uzasadnieniu organ pominął wyjaśnienie tego, czy pozostawanie obiektu, na którym mają zostać przeprowadzone roboty budowlane objęte zgłoszeniem, w gminnej ewidencji zabytków rodzi obowiązek wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, czy też tego rodzaju wymaganie ma charakter fakultatywny, gdyż znajduje swoją podstawę w art. 30 ust. 7 pkt 2 ustawy (planowane roboty mogą spowodować pogorszenie stanu zachowania zabytku). Treść rozstrzygnięcia uchylającego decyzję organu I instancji w zakresie nakładającym obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę może stanowić wskazówkę, że opisaną sytuację Wojewoda kwalifikuje jako stan równoważny stwierdzeniu przesłanki określonej w art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, niemniej nie pozbawia to Sądu uprawnienia do przyjęcia, że wskazana niejednoznaczność stanowi uchybienie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnieniu prawnemu decyzji można przypisać cechę kompletności tylko wtedy, gdy stronie zostały odpowiednio ujawnione przepisy administracyjnego prawa materialnego, których treść stanowi przeszkodę w przyznaniu żądanego uprawnienia i strona nie musi w związku z tym przyjmować określonej treści domniemań odnośnie do ustalenia przepisów, którym uchybiła. Powyższej wadliwości o charakterze procesowym Sąd nie musiał jednakże poddawać ocenie z punktu widzenia jej wpływu na wynik sprawy, ponieważ skutek ten Sąd wywiódł z uznania, że analizowana wypowiedź Wojewody [...] nie może zostać zaaprobowana nie tyle z uwagi na jej braki argumentacyjne, ile ze względu na pozostawanie w sprzeczności z treścią powołanego przez organ odwoławczy art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego, który zdaniem organu miałby stanowić regulację dopełniającą art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy. Ma rację Wojewoda [...] wskazując, że zgodnie z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego, w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Dostrzec jednakże trzeba, że wykładnia systemowa i celowościowa art. 39 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego wskazuje na to, że obowiązek uzyskania w sprawie wypowiedzi wojewódzkiego konserwatora zabytków w postaci uzgodnienie decyzji o pozwoleniu na budowę czy też wydania odrębnej decyzji konserwatorskiej dotyczy wyłącznie tych robót budowlanych, które wymagają uzyskania na nie pozwolenia na budowę. Ustawodawca kierując się potrzebą ochrony zabytków przyjął, że z punktu widzenia celów zapewnienia tej ochrony nie może mieć znaczenia to, że art. 29 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego część działań inwestycyjnych stanowiących roboty budowlane zwolnił z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i nałożył na inwestora obowiązek wyłącznie ich zgłoszenia lub też całkowicie zwolnił spod reglamentacji. Mieć na uwadze jednakże trzeba, że w myśl art. 29 ust. 4 ww. ustawy chodzi w tym przypadku jednak wyłącznie o roboty budowlane wykonywane przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków, jak też na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. W powołanym przepisie ustawodawca nie zastosował analogicznego rozwiązania, które nakazuje odstąpić od kierowania się katalogiem wyłączeń spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, w stosunku do robót prowadzonych przy obiekcie budowlanym wpisanym do gminnej ewidencji zabytków. Z tego względu, jeżeli takie roboty zostały zwolnione w świetle art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, nie można wywodzić, że zgłoszenie ich wykonywania powinno zostać objęte sprzeciwem wniesionym przez organ administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego jako że wymagają one wydania pozwolenia na budowę. Sąd zauważa, że brak jest jakichkolwiek przeszkód, by roboty budowlane ze względu na swoją uproszczoną postać poddane obowiązkowi zgłoszenia nie mogły zostać ocenione z punktu widzenia ich oddziaływania na obiekt wpisany do gminnej ewidencji zabytków. Niemniej jednak właściwym instrumentem, z którego w tym przypadku może skorzystać organ administracji architektoniczno-budowlanej, jest wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 2 Prawa budowlanego, który odwołuje się do możliwości spowodowania przez zgłaszane roboty pogorszenia stanu zachowania zabytku. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Wojewody [...], zgodnie z którym prawidłowość sprzeciwu wniesionego w niniejszej sprawie przez Prezydenta [...] znajdowała potwierdzenie w ustaleniu, że zamiar wykonania robót budowlanych polegających na instalacji ekranu reklamowego na dachu budynku biurowo-hotelowego [...] pozostawał sprzeczny z § 7 pkt 1 uchwały Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ul. P. Powołany przepis, regulując zasady rozmieszczania reklam, faktycznie wskazuje, że objęte zakazem jest stosowanie reklamy o ekspozycji elektronicznej z tym wyjątkiem, że dopuszcza się możliwość realizacji tego rodzaju reklam na wiatach przystankowych. Jak trafnie zauważyła skarżąca spółka, tym niemniej, zakaz ten w toku prowadzonego postępowania dotyczącego wniesionego sprzeciwu nie obowiązywał ze względu na wydanie przez Wojewodę [...] rozstrzygnięcia nadzorczego z [...] stycznia 2018 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r. poz. [...]), którym organ, działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 ze zm.), stwierdził nieważność ww. uchwały nr [...] Rady Miasta [...] w odniesieniu m.in. do § 7 uchwały (z wyłączeniem terenów oznaczonych symbolami: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...], [...], [...] i [...]). Zgodnie z załącznikiem nr 1 do uchwały nr [...] teren, na którym jest położony budynek biurowo-hotelowy [...], jest oznaczony symbolem [...], wobec czego został on objęty rozstrzygnięciem Wojewody [...] w zakresie stwierdzenia nieważności zakazu stosowania na tym budynku reklamy o ekspozycji elektronicznej. Okoliczność, że ww. rozstrzygnięcie nadzorcze z [...] stycznia 2018 r. zostało w części dotyczącej § 7 planu uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2018 r. sygn. IV SA/Wa 706/18 nie powoduje, że zakaz stosowania reklamy elektronicznej mógł zostać odniesiony do zgłoszenia spółki z 28 czerwca 2018 r., ewentualnie kształtować treść rozstrzygnięć podjętych przez Prezydenta [...] (decyzja z [...] lipca 2018 r.) lub Wojewodę [...] (decyzja z [...] października 2018 r.), jeżeli niespornym pozostaje, że ww. orzeczenie stało się prawomocne dopiero w dniu wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z 27 listopada 2018 r. sygn. II OSK 2406/18 oddalającego w analizowanej części skargę kasacyjną. Zgodnie z art. 148 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia przez wojewódzki sąd administracyjny skargi jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru, sąd uchyla ten akt. Uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego ma moc obowiązywania od dnia uprawomocnienia się wyroku (ex nunc), co oznacza, że wyrok sądu administracyjnego nie działa w tym przypadku wstecz. Należy zauważyć, że nawet w sytuacji wydania przez organ nadzoru wadliwego aktu, który następnie zostanie uchylony wyrokiem sądu administracyjnego, wstrzymuje on wykonanie danej uchwały od dnia doręczenia rozstrzygnięcia organowi do dnia uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego uchylającego tenże akt. Stosownie bowiem do art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że zawarte w powołanym wyżej przepisie stwierdzenie "wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa" należy odczytywać w ten sposób, że uchwała lub zarządzenie, których nieważność stwierdził organ nadzoru, od daty doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego nie wywołują skutków prawnych i stan ten trwa do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia nadzorczego lub jego prawomocnego uchylenia przez sąd administracyjny (por. wyrok NSA 14 listopada 2018 r. sygn. I OSK 2278/18; wyrok NSA z 22 listopada 2017 r. sygn. I OSK 1768/17; wyrok NSA z 3 września 2013 r. sygn. I OSK 968/13). Z tych względów niewątpliwym pozostaje, że w toku dokonywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej oceny zgłoszenia stan prawny w odniesieniu do obowiązywania zakazu stosowania reklamy elektronicznej na terenie 1U kształtowała z mocy prawa treść art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, powodując, że ww. zakaz pozbawiony był znaczenia prawnego i Wojewoda [...] nie mógł na nim oprzeć rozstrzygnięcia wydanego w sprawie. Powyższe uchybienie miało zasadniczy wpływ na wynik sprawy. Istotnym etapem procesu stosowania prawa poprzedzającym ustalenia interpretacyjne (wykładnia przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia) są bowiem zawsze ustalenia walidacyjne polegające na ustaleniu tych źródeł prawa obowiązującego, które stanowią podstawę prawną rozstrzygnięcia. Błąd, którego dopuścił się Wojewoda [...], skutkował naruszeniem art. 6 k.p.a. w zw. z art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i § 7 pkt 1 uchwały Rady Miasta [...] Nr [...], uwzględniając, że działanie przez organy administracji na podstawie przepisów prawa nie może polegać na podejmowaniu działań kształtujących sytuację prawną podmiotów administrowanych w oparciu o normy prawne, w tym normy aktów prawa miejscowego, które zgodnie z ogólnymi regułami prawnymi nie mogą być wykonywane. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, kierując się oceną prawną Sądu, powinien poddać jeszcze raz ocenie zgłoszenie skarżącej spółki dotyczące zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji ekranu reklamowego na dachu budynku i rozważyć, czy określone względy wskazują na zasadność wniesienia względem ww. zgłoszenia sprzeciwu, w szczególności rozstrzygnąć, czy powinien on znajdować swoją podstawę w art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane. Wobec uchylenia przez organ odwoławczy decyzji Prezydenta [...] z [...] lipca 2018 r. w części dotyczącej nałożenia na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane obowiązku uzyskania przez D. sp. z o. o. pozwolenia na budowę, Sąd uznaje, że decyzja objęta skargą nie może być traktowana jako rozstrzygnięcie, w którym organ stwierdził w znaczeniu procesowym, iż zgłoszone roboty powodują zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, toteż, gdyby, ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy do takich ustaleń doszedł powinien swoją ocenę prawną wyrazić nie tylko w uzasadnieniu decyzji, ale również we właściwej formie w jej rozstrzygnięciu. Z przedstawionych względów Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] października 2018 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), uwzględniając wysokość wpisu od skargi (500 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego (480 zł).