VII SA/Wa 304/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Fundacji [...] z siedzibą w S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi B. J. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić sprzeciw Fundacji [...] z siedzibą w S. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2013 r. oddalono wniosek Fundacji [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem i stosownym pouczeniem został doręczony wnioskodawcy w dniu 10 czerwca 2013 r. Sprzeciw od powyższego postanowienia został nadany drogą elektroniczną w dniu 17 czerwca 2013 r. o godz. 22:53 i 22 sek., a Wydział Informacji Sądowej przesłał go do Wydziału VII w dniu 18 czerwca 2013 r. o godz. 08:07, Wydział VII odnotował jego wpływ w dniu 18 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (§ 2). W ocenie Sądu, wniesiony przez Fundację sprzeciw podlega odrzuceniu, z uwagi na wniesienie go z uchybieniem ustawowego terminu. Zaznaczyć bowiem należy, że przepisy wyżej wymienionej ustawy regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości złożenia środka odwoławczego w formie elektronicznej. Z art. 83 § 3 p.p.s.a. wynika, iż oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. W przedmiotowej sprawie sprzeciw Fundacji nie został oddany w urzędzie pocztowym ani też konsularnym, więc rozstrzygające znaczenie ma data jego wniesienia do Sądu. Stosownie do art. 11 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego ustala zasady biurowości w sądach administracyjnych. Zgodnie z § 3 zarządzenia Nr 11 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych na piśmie wpływającym do sądu umieszcza się adnotację zawierającą nazwę sądu, datę wpływu pisma, informację o załącznikach oraz podpis przyjmującego pismo. Jak wskazano wyżej, odpis postanowienia z dnia 16 maja 2013 r. został prawidłowo doręczony w dniu 10 czerwca 2013 r., zatem termin do wniesienia sprzeciwu upłynął z dniem 17 czerwca 2013 r. Na podstawie powyższych przepisów stwierdzić więc należy, że wniesienie sprzeciwu przez Fundację nastąpiło dopiero w dniu 18 czerwca 2013 r., o czym świadczy adnotacja o wpływie do Wydziału VII, a zatem z uchybieniem terminu. Stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w niniejszym postanowieniu, że środek odwoławczy nadany drogą elektroniczną należy uznać za wniesiony w dacie określonej przez upoważnionego pracownika, w adnotacji o wpływie pisma do sądu, ma swoje oparcie w ugruntowanym już stanowisku sądów administracyjnych (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt II OZ 62/11, z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 271/11, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II SAB/Kr 43/12). Identyczny pogląd zaprezentował również Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 29 stycznia 2003 r., sygn. akt I CZ 192/02. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 259 § 2 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.