VII SA/Wa 305/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz r. pr. A. J. z Kancelarii C. w W. przy ul. [...] : tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 305 (trzysta pięć) złotych, w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych, tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 55 (pięćdziesiąt pięć) złotych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] ([...]) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. Nr 98 z 2000r, poz.1071, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. S., A. P. i S. M. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] ([...]) odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] (nr[...]) - przenoszącej na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "S." przy ul. [...] w B. decyzję z dnia [...] (nr [...]), wydaną dla "L." Sp. z o. o, którą Burmistrz [...] zmienił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] (nr [...]) i zatwierdził zamienny projekt budowlany oraz wydał pozwolenie na budowę zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami na parterze i dwupoziomowym parkingiem przy ul. [...] w W., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że z wnioskiem o przeniesienie ww. decyzji wystąpiła Spółdzielnia Mieszkaniowa "S." (8.10.2002r), dołączając oświadczenie z podpisem notarialnie poświadczonym (Rep. A nr [...] z dnia [...]), A. S. i W.T. - członków zarządu SM "S.", o udzieleniu na rzecz SM "S." pełnomocnictwa związanego z procesem budowy dwóch budynków mieszkalnych na ww. działce nr [...], przez wymienione w nim osoby, będące współużytkownikami wieczystymi tej działki. W oświadczeniu tym zostali wymienieni A. P., E. S. i S. M. Do wniosku dołączono też odpis z Krajowego Rejestru Sądowego Nr [...] z dnia [...], z którego wynika, że przedmiotem działania Spółdzielni Mieszkaniowej "S." jest zbudowanie lokali mieszkalnych i użytkowych oraz zarządzanie majątkiem własnym. Organ podniósł, iż SM "S." wykazała się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zostały spełnione również pozostałe warunki, określone w art. 40 Prawa budowlanego, stąd - zgodnie z wnioskiem stron - należało przenieść przedmiotową decyzję o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym organ stwierdził, że decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, ani inną wadą wymienioną w art. 156 § 1 kpa. Skargę na ww. decyzję złożyli S.M. i A.P. wnosząc o jej uchylenie, włączenie do postępowania akt o sygn. akt VII SA/Wa 1110/06, zażądanie z Urzędu Gminy wypisu z rejestru gruntów na dzień złożenia wniosku przez SM "S.", w celu potwierdzenia prawa dysponowania gruntem. Skarżący podnieśli, że decyzję z dnia [...] oparto na niewiarygodnych dokumentach, które nie zostały zweryfikowane przez organ, co narusza kpa oraz Prawo budowlane. Skarżący wskazali, że oświadczenie poprzedniego właściciela nieruchomości spółki "L." zostało podpisane po sprzedaży spółki przez osobę wykreśloną z KRS, a zatem na dzień złożenia wniosku oświadczenie J. M. K. było nieaktualne. Ponadto, następca prawny spółki "L." dokonywał sprzedaży ułamkowych części tej nieruchomości z budynkami realizowanymi na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...], a w decyzji tej jako inwestor figuruje spółka "L.". Zdaniem skarżących, na dzień składania wniosku SM "S.", nie posiadała żadnych udziałów w nieruchomości wspólnej, a dołączone pełnomocnictwo sporządzone przez notariusza I. P. jest całkowicie odmienne od woli mocodawców i niezgodne z pełnomocnictwami przez nich udzielonymi złożonymi w organie oraz znajdującymi się w aktach sprawy nr VII SA/Wa 1110/06 i wydanym wyroku. Skarżący oświadczyli, że na dzień składania wniosku wszyscy współwłaściciele wraz ze spółką "L." są współwłaścicielami gruntu i wzniesionych budynków. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2009r. Sąd odrzucił skargę A. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcia organów obu instancji wydano z naruszeniem prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] przenoszącej na rzecz ww. Spółdzielni Mieszkaniowej "S." decyzję z dnia [...], wydaną dla "L." Sp. z o.o., zmieniającą decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] i zatwierdzającą zamienny projekt budowlany oraz wydającą pozwolenie na budowę ww. inwestycji. Rozstrzygnięcia kontrolowane w niniejszej sprawie zapadły w postępowaniu nieważnościowym, stanowiącym nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 §1 kpa. Podkreślić przy tym trzeba, że w postępowaniu nieważnościowym, tak jak w postępowaniu zwykłym, organy zobowiązane są stosować ogólne zasady postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 77 i 107 kpa, biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie wydania weryfikowanej decyzji. Obowiązkiem organów było zatem przeprowadzenie postępowania z zachowaniem powyższych zasad w celu ustalenia, czy decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] - przenosząca na podstawie art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "S." decyzję z dnia [...] wydaną dla "L." Sp. z o.o., dotknięta jest jedną z wad, o których mowa wart. 156 § 1 kpa. Wskazać zatem trzeba, że art. 40 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji stanowił, że organ który wydał decyzję określoną w art. 28 jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do jej przeniesienia na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z powyższym, dla skuteczności przeniesienia decyzji spełnione musiały być trzy przesłanki: wyrażenie zgody na przeniesienie decyzji przez dotychczasowego jej adresata, złożenie oświadczenia przez podmiot na którego rzecz przeniesienie miało nastąpić, że przyjmuje wszystkie warunki wynikające z decyzji oraz wykazanie się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z akt sprawy wynika, że decyzja z dnia [...] została wydana dla "L." Sp. z o.o., co oznacza, że zgody na jej przeniesienie winien udzielić organ uprawniony do reprezentacji spółki, stosownie do przepisów ustawy Kodeks spółek handlowych. Do wniosku o przeniesienie przedmiotowej decyzji złożonego w dniu 8 października 2002r. załączono natomiast oświadczenie podpisane przez J. M. K., który mocą postanowienia z dnia [...] Sądu Rejonowego w B. XII Wydziale Gospodarczym KRS został wykreślony, jako członek zarządu spółki "L." uprawniony do jej reprezentacji, a w jego miejsce wpisany W. P. S. Kwestia ta w ogóle nie została poddana ocenie organów pod kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Podobnie, organy winny zbadać spełnienie przesłanki wykazania się prawem nowego adresata decyzji - SM "S." do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organy przyjęły, że SM "S." wykazała się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, powołując się na notarialne oświadczenie członków zarządu SM "S." o udzieleniu pełnomocnictw związanych z procesem budowy ww. inwestycji na działce nr ew.[...]. Uszło jednak uwadze organów, że skoro w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania ww. decyzji obowiązkiem nowego adresata decyzji było wykazanie się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a nie jedynie złożenie oświadczenia, to winien on prawo to wykazać stosownymi dokumentami. Takimi dokumentami nie były niewątpliwie w niniejszej sprawie udzielone przez skarżącego notarialne pełnomocnictwa. Pełnomocnictwa te - co wynika wprost z ich treści - stanowiły bowiem dopiero upoważnienie dla A. S., jako osoby fizycznej, do zawarcia umowy darowizny, mocą której SM "S." podarowany byłby udział w części udziałów w prawie współużytkowania wieczystego gruntu. W aktach sprawy, nie ma jednak dokumentu potwierdzającego, że umowa taka została zawarta, czy też inna umowa uprawniająca inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z powyższym, rozstrzygnięcia o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] oraz z dnia [...] wydane zostały bez zbadania istoty sprawy, to jest z naruszeniem art. 7, 77 i 107 § 3 kpa w zw. z art. 40 stawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania weryfikowanej decyzji oraz art. 156 § 1 kpa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem stanowiska Sądu, mając przy tym na uwadze, że przy stwierdzeniu nieważności ocenie powinny podlegać również skutki społeczno gospodarcze jakie powoduje akt objęty wadami, o których mowa w art. 156 § 1 kpa (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., OSK 1134/04). W świetle poczynionych ustaleń, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) orzekł jak w pkt. I i II wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.