VII SA/Wa 309/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki rozbudowy budynku gospodarczego postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od organu na rzecz skarżącej J. K. kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] stycznia 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżąca – J. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r., Nr [...] nakazującą skarżącej dokonanie całkowitej rozbiórki rozbudowy budynku gospodarczego, znajdującego się na terenie obejmującym działki oznaczone nr ewid. [...] i [...], położone w miejscowości P., gm. C. W dniu [...] marca 2016 r. wpłynęła do Sądu decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...], stwierdzająca nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r., Nr [...]. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował, że decyzja tego organu z dnia [...] marca 2016 r. jest ostateczna i nie został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a zatem stosownie do art. 16 kpa decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej – "ppsa" Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 ppsa będziemy mieć do czynienia, jeśli w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżona decyzja utraci byt prawny w postępowaniu nadzwyczajnym (np. w wyniku stwierdzenia jej nieważności) lub organ skorzysta z uprawnień autokontrolnych wynikających z art. 54 § 3 tej ustawy i decyzja obarczona terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji wygaśnie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 85/05, LEX nr 188791). W niniejszej sprawie w wyniku postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności, wszczętego przed dniem wniesienia skargi (wniosek o stwierdzenie nieważności złożono [...] stycznia 2016 r., zaś skargę do WSA w dniu [...] stycznia 2016 r.), decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r., Nr [...]. Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest ostateczna. W rezultacie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. przestał istnieć przedmiot zaskarżenia, tym samym postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 201 § 1 w/w ustawy.