VII SA/Wa 309/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk ( spr.), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska- Jaroszewicz, sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2018 r. sprawy ze skargi C. M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego(Dz. U. z 2017r., poz. 1257) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017r., poz. 1332) po rozpatrzeniu odwołania C. Sp. z o.o. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...].09.2017r., nakazującej C. Sp. z o.o. rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci dwóch podświetlanych tablic o wymiarach ok. 3x6m, zamontowanych do słupa stalowego połączonego ze stalową konstrukcją obciążoną blokami betonowymi, częściowo zagłębioną w gruncie, wybudowanego na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. M. w W. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, że w dniu 24.03.2017r. upoważniony przedstawiciel Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego [...] przeprowadził czynności kontrolne na działce ew. nr [...] w obrębie [...], przy ul. M. w W., w trakcie których stwierdził obecność na terenie powyższej nieruchomości nowego, nieoświetlonego nośnika reklamowego w postaci tablicy reklamowej dwustronnej o wymiarach około 3x6m, zamontowanego na stalowym słupie utwierdzonym w betonowym fundamencie naziemnym. Z uwagi na poczynione ustalenia organ powiatowy w dniu 28.03.2017r. wezwał upoważnionego przedstawiciela Spółdzielni Mieszkaniowej "P." do oświadczenia w przedmiocie aktualnego właściciela wolnostojącego dwustronnego nośnika reklamowego w postaci tablic o wymiarach około 3x6m, mocowanych do słupa stalowego utwierdzonego w fundamencie naziemnym, usytuowanego na działce ew. nr [...] w obrębie [...], przy ul. M. w W., z jednoczesnym podaniem danych adresowych oraz do przedłożenia aktualnej umowy najmu, zawartej na potrzeby umieszczenia w/w nośnika reklamowego. Przy piśmie z dnia 27.04.2017r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "P." poinformowała organ, że umowę dzierżawy terenu pod nośnik reklamowy zawarto z firmą C. Sp. z o.o. w dniu 09.02.2017r. Dalej, organ powiatowy zawiadomieniem z dnia 30.06.2017r. poinformował strony postępowania o wyznaczeniu terminu oględzin na dzień 22.08.2017r. a w dniu 05.07.2017r. na podstawie pisma Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] ustalił, że w/w organ nie odnotował wpływu wniosku o pozwolenie na budowę ani wniosku zgłoszenia realizacji nośnika reklamowego na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. M. w W. W wyznaczonym terminie uprawniony przedstawiciel organu powiatowego przeprowadził oględziny z udziałem przedstawiciela C. Sp. z o.o., na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] przy ul. M. [...] w W. w trakcie których ustalił: na terenie w/w nieruchomości usytuowany jest wolnostojący nośnik reklamowy całkowitej wysokości 7,5m, w postaci dwóch podświetlanych lampami od dołu tablic reklamowych o wymiarach około 3x6m, mocowanych do słupa stalowego, połączonego ze stalową konstrukcją, obciążoną blokami betonowymi, ustawioną na czterech podporach, z czego dwie oparte są na nawierzchni asfaltowej, a pozostałe dwie utwierdzone są w blokach fundamentowych zagłębionych w gruncie. Odnotowano także, że do konstrukcji podstawy przymocowane są kółka. Podczas oględzin inwestor nie okazał dokumentów, świadczących o legalności nośnika reklamowego. Po analizie zebranego materiału dowodowego PINB [...] wydał w dniu [...].09.2017r. decyzję Nr [...] (znak: [...]), którą nakazano C. Sp. z o. o. rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci dwóch podświetlanych tablic o wymiarach ok. 3x6m, zamontowanych do słupa stalowego połączonego ze stalową konstrukcją obciążoną blokami betonowymi, częściowo zagłębioną w gruncie, wybudowanego na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. M. w W. Odwołanie od powyższej decyzji z zachowaniem ustawowego terminu wniosła spółka W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego PINB [...] dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie. Z ustalonego przez organy powiatowy stanu faktycznego sprawy wynika, że Inwestorem z zarazem właścicielem nośnika jest C. Sp. z o. o., czego nie kwestionuje strona skarżąca. Przedmiotowy nośnik reklamowy o całkowitej wysokości ok. 7,50m składa się z dwóch podświetlanych lampami od dołu. tablic reklamowych o wymiarach około 3x6m, mocowanych do słupa stalowego, połączonego ze stalową konstrukcją, obciążoną blokami betonowymi i ustawioną na czterech podporach, z czego dwie oparte są na nawierzchni asfaltowej, a pozostałe dwie utwierdzone w blokach fundamentowych zagłębionych w gruncie. Powyższe ustalenia potwierdzenie znalazły w protokole NR [...] sporządzonym w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 22.08.2017r. oraz w dokumentacji zdjęciowej stanowiącej załącznik powyższego protokołu. Powyższy protokół został podpisany przez pełnomocnika skarżącej bez uwag. Przy czym w/w obiekt powstał z naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane, bowiem budowa jego nie została poprzedzona uzyskaniem pozwolenia na budowę czy też zgłoszeniem zamiaru jej rozpoczęcia. W ocenie [...]WINB zasadniczo roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane). Katalog budów i robót budowlanych, na których wykonanie, takie pozwolenie nie jest wymagane, zawarty został wart. 29-31 ustawy. Dodać należy, posługując się pojęciem "robót budowlanych" ustawodawca ma na myśli budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt. 7 Prawa budowlanego) natomiast "budowy" wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, jak i jego odbudowę, rozbudowę, lub nadbudowę (art. 3 pkt. 6). Oznacza to, że niedopuszczalne jest rozpoczęcie budowy bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych bądź też pomimo wniesienia - w oparciu o art. 30 ust. 2 lub 6 Prawa budowlanego - sprzeciwu przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, a przypadki realizacji obiektu budowlanego we wskazanych sytuacjach określa się mianem samowoli budowlanej. Będący przedmiotem postępowania nośnik reklamowy stanowi budowlę (art. 3 pkt. 3 ustawy) a wiec obiekt budowalny w postaci wolno stojącej trwale związanej z gruntem tablicy reklamowej, a jako taki nie został objęty dyspozycją art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego a wiec zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę tym samym takiego pozwolenia wymagał. W związku z powyższymi ustaleniami, organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego prawidłowo uznał, iż właściwym trybem prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie jest art. 48 ustawy Prawo budowlane, bowiem reguluje on kwestię samowoli budowlanej, polegającej na budowie albo wybudowaniu obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, która skutkuje, co do zasady, nakazem rozbiórki. Z ustaleń organu powiatowego wynika, że działka ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. M. w W. znajduje się na terenie objętym przepisami miejscowego planu zagospodarowania terenu [...], zatwierdzonego uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...].10.2011r. ale lokalizacja przedmiotowego nośnika reklamowego jest niezgodna z zapisami w/w planu. Gdyż powyższy plan miejscowy w § 5 ust 2 kpt. 5 ustala ograniczenia wysokości reklam wolnostojących maksymalnie do 6 m nad poziom terenu, natomiast przedmiotowy nośnik reklamowy posiada wysokość ok. 7,5m nad powierzchnią terenu, w związku z czym brak jest prawnej możliwości legalizacji przedmiotowego nośnika reklamowego. Mając na uwadze powyższe ustalenia, stwierdzono, że nie jest możliwe zalegalizowanie przedmiotowego nośnika reklamowego wybudowanego na terenie działki nr ew. [...] w obrębie [...], przy ul. M. w W. A więc organ powiatowy słusznie odstąpił od nakładania na inwestora obowiązku sporządzenia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, ponieważ nie został spełniony warunek konieczny wynikający z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, czyli zgodności obiektu z przepisami prawa i zasadnie orzekł na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego o rozbiórce w/w obiektu, bez wdrażania procesu legalizacyjnego. Gdyż byłoby to jedynie bezzasadnym przeciąganiem postępowania administracyjnego (art. 12 § 1 Kpa wskazuje, iż organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.), jak również byłoby to nie dopuszczalnym przedłużaniem postępowania administracyjnego przez dokonywanie czynności, które nie będą mieć żadnego wpływu na wynik postępowania. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wskazał, że nie zasługują one na uwzględnienie i pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, albowiem organ powiatowy podjął wszelkie czynności zmierzające do uzyskania pełnego materiału dowodowego, a następnie dokonał jego oceny, a ustalenia znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Przy czym ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że pomimo, iż obiekt wymagał uzyskania pozwolenia na budowę to inwestor stosownego pozwolenia na budowę nie uzyskał. Dalej, wskazano, że w ocenie WINB będący przedmiotem postępowania nośnik reklamowy jest budowlą, a wiec obiektem budowlanym w postaci wolno stojącej trwale związanej z gruntem tablicy reklamowej. W ustawie Prawo budowlane brak jest definicji trwałości powiązania z gruntem, jak również definicji obiektu wolnostojącego. Niemniej jednak pojęcie "trwale związany z gruntem" prezentowane jest natomiast w orzecznictwie sądów administracyjnych według których o tym, czy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem nie przesądza sposób, w jaki posadowiono go w gruncie, czy na gruncie, jak również technika w jakiej tego dokonano. O trwałym bądź nietrwałym związaniu obiektu budowlanego z gruntem nie decyduje też technologia wykonania fundamentu oraz możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu w inne miejsce. Podstawowe znaczenie na natomiast ustalenie, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i zapewnia bezpieczeństwo (WSA w Gdańsku z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 235/14; WSA w Poznaniu z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 445/14). Podobnej analizy dokonać można co do pojęcia "wolno stojący" przy czym posiłkując się Słownikiem Języka Polskiego i również wyrokami sądów, i tak za obiekt wolno stojący należy uznać obiekt nie stykający się z innymi obiektami budowlanymi lub też pojęcie to rozumieć należy jako samodzielność i suwerenność konstrukcji obiektu, a wiec jego fizyczne oddzielenie od innych obiektów budowlanych (por. wyrok WSA w Kielcach z dn. 06.05.2013 sygn akt II SA/Ke 185/13, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26.11.2010 sygn. akt II SA/Po 637/10) Na uznanie [...]ego WINB nie zasłużył również zarzut, że będący przedmiotem postępowania obiekt został błędnie zakwalifikowany jako obiekt budowlany, gdyż stanowi on przyczepę w myśl ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tut. Organ w tym przedmiocie informuje, zgodnie z art. 3 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane przez obiekt budowlanym należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Przy czym zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt. 3 ustawy przez budowle należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak m.in. wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe. W ocenie organu przedmiotowy nośnik reklamowy nie można uznać za urządzenie przewoźne tj. przyczepę w rozumieniu art. 2 pkt 50 ustawy z 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym ustawy, bowiem w/w nie zostało dopuszczone do ruchu drogowego a ponadto pełni funkcję reklamy. Resumując w ocenie [...]WINB Organ I instancji przeanalizował w sposób wystarczający zebrany materiał dowodowy czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skargę na tę decyzję złożyła C. Sp. z o.o. Zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy zebrany w sprawie, prowadzący do błędu w ustaleniach faktycznych leżących u podstawy zaskarżonego rozstrzygnięcia, w szczególności zaniechanie wyjaśnienia i zebrania dowodów na okoliczność, że aa) przedmiotowy obiekt przy ul. M. stanowi konstrukcję "częściowo zagłębioną w gruncie" jak wadliwie stwierdzono w decyzji, oraz że bb) przedmiotowy obiekt jest wyposażonym w koła urządzeniem przewoźnym (przyczepą) w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym, który został jedynie czasowo zaparkowany, co doprowadziło organy z kolei do nieuprawnionego i obiektywnie nie-prawidłowego wniosku, że przedmiotowy obiekt jest trwale z gruntem związanym nośnikiem reklamowym tj. obiektem budowlanym - budowlą, dla której niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę; - dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego z przekroczeniem zasad swobodnej oceny tj. w sposób dowolny i arbitralny, poprzez nieprawidłowe ocenienie protokołu nr [...] sporządzonego w ramach kontroli przeprowadzonej dnia 22.08.2017r., z którego to protokołu wynika, że obiekt będący przedmiotem postępowania jest ustawiony na podporach, dwie z których z kolei są ustawione na zagłębionych w gruncie blokach fundamentowych, przy czym z protokołu nie wynika, że podpory są w jakikolwiek sposób powiązane z rzeczonymi blokami - przy czym nieuzasadnione niczym założenie takiego powiązania doprowadziło organy do nieprawidłowego założenia, że przedmiotowy obiekt jest trwale z gruntem związanym nośnikiem reklamowym; - dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego z przekroczeniem zasad swobodnej oceny tj. w sposób dowolny i arbitralny, poprzez nieocenienie dowodu w postaci dokumentacji fotograficznej dołączonej do odwołania wniesionego przez Skarżącą pismem z dnia 20.10.2017 r., z której wynika, że obiekt będący przedmiotem postępowania nie posiada fundamentów, nie jest oparty na żadnych blokach betonowych zagłębionych w gruncie ani w inny sposób związany z gruntem i że stoi on na konstrukcji opartej na czterech kołach, przystosowanej do transportu drogowego, przez co w konsekwencji obiekt ten nie może być oceniany w świetle przepisów dotyczących samowoli budowlanej i rozbiórki; b) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...].09.2017 r. znak [...] o rozbiórce, w sytuacji gdy należało tę decyzję uchylić i przekazać do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, gdyż decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, w szczególności należało dokonać niezbędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego co do sposobu zamocowania przedmiotowego obiektu, a konkretnie co do tego, czy obiekt ten jest trwale powiązany z gruntem za pośrednictwem jakiegokolwiek rodzaju fundamentu, czy też wręcz przeciwnie - jest on stojącą na kołach przyczepą i jako taki przystosowany do przenoszenia go z miejsca na miejsce; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - naruszenie art. 3 pkt 3 w związku z art. 48 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 poz. 290 ze zm.) przez ich błędną wykładnię, tj. uznanie, że przedmiotowy obiekt - przyczepa zaparkowana przy ul. M. na działce nr [...] w obrębie [...] jest obiektem budowlanym, tj. budowlą - nośnikiem reklamowym wolnostojącym trwale związanym z gruntem w rozumieniu tego przepisu, dla którego wymagane było uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę, podczas gdy obiekt ten jest w istocie jedynie zaparkowaną w tym miejscu gruntem urządzeniem reklamowym w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, ponieważ nie jest on - wbrew niezgodnym ze stanem faktycznym ustaleniom organu pierwszej instancji - posadowiony na blokach fundamentowych zagłębionych w gruncie. Miast tego nośnik jest ustawiony na konstrukcji stojącej na czterech kołach na asfalcie, bez jakiegokolwiek zagłębienia w grunt, a tym samym bez trwałego z tym gruntem związania. Jak wskazała Skarżąca, przedmiotowy nośnik jest w rzeczy samej wyposażoną w koła przyczepą, a więc pojazdem w rozumieniu art. 2 pkt 31 i pkt. 50 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, a tym samym nie może zostać zakwalifikowany jako budowla ani być przedmiotem decyzji administracyjnych opartych o prawo budowlane. Dla podparcia argumentacji Skarżącej do odwołania zostały dołączone zdjęcia - zbliżenia przedmiotowego nośnika, na których uwidoczniony jest sposób, w jaki został on posadowiony na powierzchni parkingu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona przez skarżącą Spółkę decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza prawa, co oznacza, że skarga jest nieuzasadniona. Spółka wnosząca skargę kwestionuje uznanie przez organy administracyjne nośnika - tablicy reklamowej za budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, wymagającą uzyskania pozwolenia budowlanego. Uważa bowiem, że jest to przyczepa i nie podlega przepisom prawa budowlanego. Sąd podziela stanowisko organów co do interpretacji przepisów prawnych dotyczących rozpoznawanej sprawy, w szczególności co do tego, że sporny nośnik reklamowy jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego i wymaga pozwolenia budowlanego. Z zestawienia treści art. 3 pkt 3 i art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego wynika niewątpliwie, że ustawodawca traktuje urządzenia reklamowe (tablice reklamowe) z punktu widzenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, w różny sposób, w zależności od tego, czy stanowią budowlę, a więc są wolno stojące i trwale związane z gruntem, czy też nie kwalifikują się jako budowla. Przepisy art. 29 ust. 1 i 2 ustawy określają wyjątki od przewidzianej w prawie budowlanym generalnej zasady i obowiązku uzyskania pozwolenia budowlanego na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego (art. 3 pkt 12 tej ustawy). Wyjątki te nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Zasadą jest więc, że wniesienie budowli, za którą ustawa uznaje m.in. urządzenie reklamowe wolno stojące i trwale związane z gruntem, wymaga pozwolenia budowlanego. Wyjątkiem natomiast zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia budowlanego robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, które nie są wolnostojące i nie są trwale związane z gruntem. Wynika z tego, że kryterium rozróżnienia pomiędzy budową budowli - urządzenia reklamowego a instalowaniem tablicy lub urządzenia reklamowego są cechy tego urządzenia (wolno stające lub niesamodzielne, połączone z inną konstrukcją) i sposób jego posadowienia (trwałe lub nietrwałe związanie z gruntem). Z protokołu oględzin budowli wynika, że przedmiotowy nośnik reklamowy ma wysokość ok. 7,50m, składa się z dwóch podświetlanych lampami od dołu. tablic reklamowych o wymiarach około 3x6m, mocowanych do słupa stalowego, połączonego ze stalową konstrukcją, obciążoną blokami betonowymi i ustawioną na czterech podporach, z czego dwie oparte są na nawierzchni asfaltowej, a pozostałe dwie utwierdzone w blokach fundamentowych zagłębionych w gruncie. Do podpór przymocowane są kółka. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sporny nośnik reklamowy to konstrukcja przestrzenna, stanowiąca całość techniczno-użytkową, a parametry techniczne tego obiektu, zwłaszcza wielkość tego urządzenia i przeznaczenie nie pozwalają na przyjęcie, że sporny nośnik reklamowy stanowi przyczepę. To że, jak zarzuca skarżąca Spółka, nośnik jest posadowiony na prefabrykowanym fundamencie i posiada kółka przez to może być przesunięty nie odbiera mu charakteru budowli trwale związanej z gruntem. O trwałym związaniu z gruntem nie decyduje brak technicznych możliwości przesunięcia budowli lecz takie związanie, które nie zakłada i zarazem uniemożliwia zmiany jej usytuowania w trakcie normalnego użytkowania. Pośrednio świadczą o tym rozmiary obiektu, w tym jego masa czy np. sposób zabezpieczenia przed działaniem sił przyrody (względy bezpieczeństwa), (por. wyrok NSA z 28 maja 2013 r., II OSK 271/12 i powołane tam orzecznictwo). Budowa, czyli wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, może polegać także na składaniu, zespalaniu części zespołów w gotowy wyrób, zakładaniu instalacji, czy łączeniu oddzielnych części w jedną całość. O tym zatem czy wykonywanie określonego rodzaju robót jest budową, czy też innego rodzaju robotami budowlanymi nie decyduje technologia tych robót lecz ich rezultat - obiekt budowlany. Z tych powodów Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że tylko techniczna możliwość przeniesienia obiektu na inne miejsce nie ma w tej sprawie istotnego znaczenia. Dlatego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego niedostatecznego ustalenia okoliczności faktycznych sprawy - kwestii trwałego związania nośnika z gruntem. Tym samym organowi nie można także zarzucić naruszenia przepisów prawa materialnego przez zakwalifikowanie tego nośnika jako budowli wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do twierdzenia strony skarżącej, że przedmiotowy obiekt jest przyczepą, ponieważ posiada koła wskazać należy, że przesłanką kwalifikacji określonego obiektu jest podstawowa funkcja, jaką obiekt pełni. Analiza cech funkcjonalnych przedmiotowego obiektu (konstrukcja i przeznaczenie) jak i sposobu faktycznego wykorzystywania wskazuje, że pełni on funkcję nośnika reklamowego. Definicja pojazdu sformułowana w art. 2 pkt 31 prawa o ruchu drogowym, do których zaliczana jest również przyczepa, stanowi, że jest to środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze. W żadnej mierze nie można uznać, że przedmiotowy obiekt służy do transportu i jest przystosowany po poruszania się po drodze.. Rację ma również organ odwoławczy co do tego, że ze względu na wysokość nośnika jego legalizacja nie byłą możliwa z powodu sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza takie obiekty o wysokości nie przekraczającej 6 m. Wszczynanie w związku z tym postępowania legalizacyjnego było pozbawione racjonalnych podstaw. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji.