VII SA/Wa 3109/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 8 października 2024 r., znak: DLI-III.7621.9.2023.KR.15 w przedmiocie zezwolenia na realizację drogową postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącej kwotę 500,00 zł (pięćset) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została złożona przez M. M. reprezentowaną przez adw. J. S. skarga na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 8 października 2024 r., znak: DLI-III.7621.9.2023.KR.15 w przedmiocie zezwolenia na realizację drogową. Zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2024 r. doręczonym przy piśmie z dnia 30 grudnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do skarżącej o wskazanie numeru PESEL skarżącej oraz o nadesłanie 6 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem – w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnik skarżącej odebrał przedmiotowe wezwanie dnia 7 stycznia 2025 r., zatem ustawowy termin na dokonanie ww. czynności upływał z dniem 14 stycznia 2025 r. Pełnomocnik złożył odpowiedź na ww. wezwanie w dniu 13 stycznia 2025 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Odpowiedź ta zawierała częściowe uzupełnienie braków skargi – wskazanie numeru PESEL skarżącej. Do dnia wydania przedmiotowego postanowienia do tut. sądu nie skierowano więcej korespondencji w niniejszej sprawie. We wskazanym terminie skarżąca nie uzupełniła wszystkich wskazanych braków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: m.in. nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3 ww. przepisu). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi. Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, że zawierała ona braki formalne w postaci niepodania numeru PESEL skarżącej oraz nie przedłożono wymaganej liczby egzemplarzy (tj. 6 egzemplarzy) odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem – dla doręczenia ich stronom. Należy zauważyć, że obowiązek załączenia odpowiedniej ilości egzemplarzy odpisów skargi wynika z treści art. 47 § 1 p.p.s.a., w którym wskazano, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., podlega ona odrzuceniu. Na tle ww. przepisów wskazać należy, że w postępowaniu sądowo-administracyjnym strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym przesłać wszystkie żądane od niej dokumenty oraz uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe, niepełne i nieterminowe wykonanie. Stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzysta w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Każde nieuzupełnienie istotnych braków formalnych skargi, a także uzupełnienie ich po upływie ustawowego terminu, skutkuje jej odrzuceniem. O takim braku formalnym skargi można przy tym mówić między innymi, gdy strona pomimo wezwania sądu nie przedłoży odpowiedniej ilości egzemplarzy odpisów skargi. Braki takie uniemożliwiają nadanie sprawie dalszego biegu i w konsekwencji muszą prowadzić w razie niewykonania przez skarżącego wystosowanego do niego wezwania do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie wezwaniem z dnia 19 grudnia 2024 r., doręczonym przy piśmie z dnia 30 grudnia 2024 r., zobowiązano stronę skarżącą do podania numeru PESEL skarżącej oraz do nadesłania 6 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem – z zastrzeżeniem rygoru odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej dnia 7 stycznia 2025 r. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych upłynął więc w dniu 14 stycznia 2025 r. Jednoznaczna treść zarządzenia wzywającego do usunięcia braków formalnych skargi nie mogła wywołać u pełnomocnika skarżącej żadnych wątpliwości co do obowiązku podlegającego wykonaniu. Pomimo prawidłowo doręczonego wezwania brak formalny skargi nie został uzupełniony – pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 13 stycznia 2025 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) w odpowiedzi na wezwanie podał jedynie numer PESEL skarżącej. W uchwale z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że niedołączenie przez wnoszącego pismo wymaganej liczby jego odpisów, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez Sąd. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono w szczególności, że ustawodawca nie przewidział prawnych możliwości uzupełniania braków formalnych żadnych pism procesowych przez sąd, ani nie dokonał rozróżnienia na braki "istotne" i "nieistotne", a jedynie wskazał na braki, które uniemożliwiają nadanie pismu prawidłowego biegu, co przemawia za przyjęciem ścisłej wykładni omawianych przepisów. Rolą Sądu nie jest zastępowanie strony w dokonywaniu czynności procesowych, leżących w jej interesie i stanowiących jej ustawowy obowiązek. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. III OZ 772/22). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Wpis został zwrócony w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 232 § 2 p.p.s.a.