VII SA/Wa 312/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi I. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia zmienić postanowienie Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2008 r. w ten sposób, że przyznać I. L. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2008 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie przyznał I. L. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego oraz zwolnienie od wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł (dwieście złotych) i w pozostałym zakresie wniosek oddalił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 czerwca 2008 r. odrzucił sprzeciw I. L. wniesiony od w/w postanowienia z uwagi na jego wniesienie z uchybieniem terminu. W dniu 27 czerwca 2008 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF, w którym w rubryce nr 2 "wnioskodawca i jego adres" wpisane zostały I. L. i U. L. W rubryce nr 15 "podpis osoby wnoszącej" wpisana została U. L., zaś w rubryce nr 11 "Inne dane, które składający oświadczenie uważa za istotne" wpisano "wniosek składam ja U. L. jako pełnomocnik I. L.". W rubryce tej U. L. wskazała także, że podpisała ona wniosek o przyznanie prawa pomocy z uwagi na to, iż stan zdrowia I. L. nie pozwala jej na złożenie samodzielnie podpisu. Pismem z dnia 2 lipca 2008 r. U. L. wezwana została na podstawie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do sprecyzowania treści wniosku z dnia 27 czerwca 2008 r. poprzez wskazanie, czy wniosek ten stanowi zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 5 czerwca 2008 r. o odrzuceniu sprzeciwu, czy też należy go traktować jako kolejny wniosek skarżącej I. L. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 14 lipca 2008 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo stanowiące odpowiedz na w/w wezwanie Sądu, w którym U. L. działająca jako pełnomocnik I. L. stwierdziła, iż prosi aby wniosek z dnia 27 czerwca 2008 r. potraktować jako kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych I. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Wskazać należy, iż w/w przepis możliwość uchylenia bądź zmiany postanowień niekończących postępowania w sprawie warunkuje i uzależnia od zmiany okoliczności sprawy przez co należy rozumieć zarówno zmianę okoliczności faktycznych, jakie sąd przyjął za przesłankę rozstrzygnięcia, jak i zmianę okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż to, które zostało wcześniej wydane. Przykładem zmiany okoliczności faktycznych sprawy są wypadki składania przez strony dodatkowych zaświadczeń o ich sytuacji materialnej w sprawach o przyznanie prawa pomocy. Sąd po wszechstronnej ocenie tych okoliczności może wydać stosowne postanowienie (zob. B. Dauter w : B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 382-383). Zgodnie z art. 243 § 1 w/w ustawy prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zauważyć należy, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy może być złożony ponownie, jeśli nastąpiła zmiana okoliczności, która stanowiła podstawę orzeczenia o przyznaniu lub odmowie przyznania prawa pomocy (zob. postanowienie NSA z dnia 31 maja 2005 r. sygn. akt II OZ 408/05 niepubl.). W ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym w dniu 27 czerwca 2008 r. (data prezentaty Sądu) I. L. przedstawiła nowe okoliczności, które przemawiają – w ocenie Sądu - za zmianą postanowienia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2008 r., którym przyznano wnioskodawcy prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego oraz zwolnienie od wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł (dwieście złotych) i którym w pozostałym zakresie wniosek oddalono. W związku z tym Sąd znalazł podstawy do ponownego rozpoznania wniosku I. L. o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym dotyczące w niniejszej sprawie zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W złożonym ponownie wniosku o przyznanie prawa pomocy U. L. działająca jako pełnomocnik I. L. wskazała, że stan zdrowia I. L. znacznie się pogorszył i prawie przez cały miesiąc czerwiec przebywała ona w szpitalu. Stwierdziła m.in., że Skarżąca nie jest obecnie w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, gdyż wszystkie dochody idą na jej leczenie a także na leczenie przebywającej ze skarżącą we wspólnym gospodarstwie domowym U. L. Wskazana przez U. L. działającą jako pełnomocnika I. L. okoliczność faktyczna tj. bardzo zły stan zdrowia, z którym związany był prawie miesięczny pobyt Wnioskodawczyni w szpitalu i którego konsekwencją była niemożność złożenia samodzielnie podpisu przez I. L. na druku formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, z całą pewnością pociąga za sobą konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych Wnioskodawczyni, a także koniczność ponoszenia większych kosztów np. na leki, sanitariaty, fachową opiekę medyczną. Dlatego też Sąd ponownie rozpoznając sytuację materialną Wnioskodawczyni uznał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zmiany postanowienia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2008 r. Biorąc pod uwagę dochody uzyskiwane w rodzinie I. L., Sąd zważył, że poniesienie jakichkolwiek kosztów sądowych jest wydatkiem przekraczającym możliwości finansowe wnioskodawcy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 165 w zw. z 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.