VII SA/Wa 313/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót remontowych skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...].10.2014 r. znak: [...], nakazującej Wspólnocie wykonanie robót remontowych zgodnie z "Ekspertyzą techniczną stanu technicznego lokalu usługowego nr [...] i [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. R. w W. z dnia [...].12.2013 r.", sporządzoną przez mgr inż. K. K., legitymującego się upr. bud. Nr [...], będącego członkiem [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa o nr ew. [...], tj.: - skuć płytki oraz szlichtę z całego tarasu oraz usunąć izolację, - wykonać nową izolację przeciwwodną tarasu z wywinięciem na ściany na taką samą wysokość jak na tarasie zielonym ze szczególnym uwzględnieniem połączenia izolacji przy tarasie zielonym z tarasem z płytek; - odtworzyć poszczególne warstwy tarasu, w terminie 12 miesięcy od daty, kiedy ww. decyzja stanie się ostateczna; utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr - [...] z dnia [...] października 2011r., znak: [...]. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] prowadził postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej stanu technicznego lokali usługowych nr [...] i [...], usytuowanych w poziomie parteru budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. R. w W.. W związku z dokonaną kontrolą w dniu [...] września 2010 r., postanowieniem Nr - [...] z dnia [...] października 2011 r. organ pierwszej instancji nałożył na Wspólnotę obowiązek przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego lokalu usługowego nr [...] i [...] usytuowanego w poziomie parteru budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. R. w W., ze szczególnym uwzględnieniem przyczyn powstania zacieków w ww. lokalach w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. Obowiązek nie został wykonany. Organ powiatowy w dniu [...] kwietnia 2012 r. zlecił wykonanie ekspertyzy na koszt osoby zobowiązanej do jej dostarczenia. W oparciu o tak pozyskany materiał dowodowy - "Ekspertyzę techniczną stanu technicznego lokalu usługowego nr [...] i [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. R. w W.", sporządzoną w grudniu 2013 r. przez mgr inż. K. K., organ pierwszej instancji ustalił, że: "po wykonaniu doszczelnienia na styku tarasu zielonego z budynkiem wysokim B nie ma przecieków, przecieki są w dalszym ciągu przez dylatację pod tarasem wykończonym płytkami ceramicznymi. Należy wykonać prawidłowo izolację przeciwwodną nad dylatacją. Należy skuć płytki oraz szlichtę z całego tarasu, usunąć izolację, wykonać nową izolację przeciwwodną tarasu z wywinięciem na ściany na taką samą wysokość jak na tarasie zielonym ze szczególnym uwzględnieniem połączenia izolacji przy tarasie zielonym z tarasem z płytek, odtworzyć poszczególne warstwy tarasu". W tych warunkach organ uznał, że stan techniczny tarasu oddziałujący bezpośrednio na stan techniczny lokali usługowych nr [...] i [...] narusza warunki techniczne użytkowania budynków mieszkalnych określone Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999r. (Dz. U. Nr 74 poz. 836 ze zm.), wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] października 2014 r., nakazującą Wspólnocie Mieszkaniowej [...] wykonanie robót remontowych zgodnie z ww. ekspertyza techniczną. W wyniku rozpoznania odwołana Wspólnoty od decyzji organu pierwszej instancji zapadła opisana na wstępie zaskarżona decyzja. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie stwierdził, że przedmiotem postępowania organu II instancji jest sprawa administracyjna w całości ma zatem obowiązek rozpatrzenia jej ponownie. Następnie wskazał, że organ I instancji prawidłowo zastosował dyspozycję normy wynikającej art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawa budowlanego. Przepis stanowi, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Zasadnie zatem, po stwierdzeniu nieodpowiedniego stanu technicznego doszło do nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych, zmierzających do doprowadzenia tej części budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. R. w W. do odpowiedniego stanu technicznego. Organ podkreślił - w orzecznictwie sądowo administracyjnym przyjmuje się, że decyzje podejmowane na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego mają charakter związany, jeżeli wystąpi choćby jedna z określonych w nim przesłanek, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz także zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Na podstawie art. 66 Prawa budowlanego organ określa w decyzji zakres stwierdzonych nieprawidłowości, dotyczących stanu technicznego obiektu oraz termin ich likwidacji. Oznacza to, że wydanie decyzji administracyjnej w tym względzie powinno być poprzedzone dokonanymi czynnościami i wyjaśnieniami stanu faktycznego w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Rozstrzygnięcie organu powinno uwzględniać wyniki kontroli stanu obiektu jak i możliwość jego doprowadzenia do właściwego stanu technicznego poprzez usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, w sposób i w zakresie określonym w stosownej dokumentacji oraz na podstawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących warunków użytkowania obiektów. Odnosząc się do zarzutów odwołania, w szczególności tezy, że obecnie nie dochodzi do przecieków przez dylatację na całej jej długości wobec naprawy w 2010 r. przez dewelopera oraz w 2012 r. przez użytkowników tarasu zatem ustała przyczyna prowadzonego postępowania - organ stwierdził, że przedmiotowa w sprawie ekspertyza sporządzona została w grudniu 2013 r. tj. już po ww. naprawach. Wskazano tam: "po wykonaniu doszczelnienia na styku tarasu zielonego z budynkiem wysokim B nie ma przecieków, przecieki są w dalszym ciągu przez dylatację pod tarasem wykończonym płytkami ceramicznymi. Należy wykonać prawidłowo izolację przeciwwodną nad dylatacją. Należy skuć płytki oraz szlichtę z całego tarasu, usunąć izolację, wykonać nową izolację przeciwwodną tarasu z wywinięciem na ściany na taką samą wysokość jak na tarasie zielonym ze szczególnym uwzględnieniem połączenia izolacji przy tarasie zielonym z tarasem z płytek, odtworzyć poszczególne warstwy tarasu". Zdaniem organu, brak jest podstaw do kwestionowania treści przedłożonej do akt sprawy oceny technicznej sporządzonej przez osobę o odpowiednim przygotowaniu zawodowym i posiadającą stosowne uprawnienia, w której wprost wskazano jakie roboty budowlane należy wykonać, aby doprowadzić tę część obiektu do odpowiedniego stanu technicznego. Dodatkowo organ II instancji wyjaśnił, że przegrody poziome (tarasy, stropy), z wyłączeniem warstw wierzchnich, stanowią część wspólną obiektu budowlanego, za którą odpowiedzialność ponosi wspólnota mieszkaniowa. Nie służą bowiem wyłącznie użytkownikom lokalu mieszkalnego. Powyższe dotyczy w szczególności warstw izolacyjnych i przeciwwilgociowych, z uwagi na fakt, że roboty przy warstwach powierzchniowych tarasu są nierozerwalnie związane z głównymi robotami, brak jest uzasadnienia do odstąpienia od ich orzeczenia łącznie z tymi robotami. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził również, że zaskarżone łącznie z ww. decyzją, postanowienie Nr - [...] niniejszej sprawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W., dochodząc uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na rzecz Wspólnoty kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu skargi Wspólnota wskazała, że decyzje obu instancji wydano z pominięciem istotnych okoliczności: 1. nie uwzględniono w postępowaniu, ani w żaden sposób nie odniesiono się do wniosku Wspólnoty o umorzenie niniejszego postępowania na podstawie art. 104 i 105 k.p.a.; 2. organ nie wydał postanowienia na podstawie art. 75 ust. 1 k.p.a. o dopuszczeniu jako dowodu w przedmiotowej sprawie ekspertyzy technicznej - czym pozbawił Wspólnotę możliwości złożenia zażalenia odnośnie dopuszczenia tego dowodu; 3. autor ekspertyzy mgr inż. K. K.dokonał szeregu uchybień - dokonał oględzin nieruchomości bez uzgodnienia terminu ze Wspólnotą i bez obecności jakiegokolwiek jej przedstawiciela, nie dokonał oględzin dokumentacji technicznej ani projektowej budynku - bez jej znajomości nie mógł więc ocenić jak zaprojektowano budynek i omawiane jego części, nie dokonał żadnych badań, ekspertyz i odkrywek - nie mógł więc obiektywnie i w prawidłowy sposób stwierdzić o nieprawidłowościach w wykonaniu robót budowlanych. Natomiast zgodnie z pkt 2 ekspertyzy - celem jej było w szczególności uwzględnienie stanu izolacji przeciwwodnej tarasu. Dokonany opis budynku w cz.6 ekspertyzy pt.: "Charakterystyka budynku" został nieprawidłowo sporządzony - dane zawarte w danych ogólnych obiektu nie są zgodne ze stanem faktycznym, ekspertyza techniczna powinna być dokonana przez uprawnionego rzeczoznawcę. Uprawnienia rzeczoznawcy powinny być uwidocznione w pieczątce osoby uprawnionej - w pieczące mgr inż. K. K. brak wskazania uprawnień jako rzeczoznawcy. Ponadto, jego nazwisko nie widnieje na liście rzeczoznawców budowlanych ujawnionych na stronie internetowej przez [...] Okręgową Izbę Inżynierów Budownictwa. W części 7 pt.: "Charakterystyka izolacji tarasów" opisano teoretyczną charakterystykę izolacji tarasu. Natomiast ekspertyza nie zawiera w tej części opisu stanu założonego w dokumentacji technicznej, następnie stanu faktycznie stwierdzonego na miejscu oraz nie wskazano różnic pomiędzy stanem faktycznym, a zaprojektowanym. W ekspertyzie nie opisano szczegółowego zakresu robót jakie powinny być wykonane, ograniczając się do ogólników - co uniemożliwia dokonanie rzetelnych robót naprawczych; 3. decyzja organu pierwszej instancji nie określa szczegółowo zakresu robót, technologii i sposobu wykonania, co uniemożliwia wykonanie nakazanych robót z należytą starannością, 4. w obecnym stanie technicznym nie występują przecieki przez dylatację na całej jej długości, a więc ustała przyczyna prowadzonego postępowania. 5. nie uwzględniono wystąpień Wspólnoty z dnia [...] marca 2012 r. oraz z dnia [...] marca 2012 r., dot. postanowienia nr [...] z dnia [...] października 2011 r., którym nakazano sporządzenie ekspertyzy lokali usługowych stanowiącego odrębną własność - niezgodne z treścią art 62 ustawy prawo budowlane, nakaz powinien być skierowany do właściciela i zarządcy nieruchomości lokalowej nr [...] i [...] lub wspólnoty ale wyłącznie w zakresie nieruchomości wspólnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Postępowanie administracyjne przed organami nadzoru budowlanego wszczęte zostało w związku ze stwierdzonym złym stanem technicznym budynku i związanym z tym przeciekaniem wód opadowych do ww. położonych w nim lokali użytkowych. Po tym jak wspólnota nie wykonała nałożonego ww. postanowieniem obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej związanej z zaistniałą sytuacją, organ pozyskał ten dokument w drodze wykonania zastępczego, a następnie w oparciu wynikające z niego wskazania, decyzją orzekł o nakazie wykonania robót szczegółowo opisanych, z zakreśleniem terminu ich wykonania. Podstawą prawną decyzji był przepis art. 66 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Sąd podziela stanowisko organu drugiej instancji, nakaz oparty został właściwie w okolicznościach niniejszej sprawy na przepisie art. 66 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Ta okoliczność nie jest również kwestionowana przez stronę postępowania - Wspólnotę. Sąd stwierdza, że zarzuty podniesione w skardze nie mogą zmienić oceny kontrolowanej decyzji. I tak, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 105 k.p.a. a wniosek wspólnoty o umorzenie postępowania nie mógł zostać uwzględniony. W związku z ustalonym w ekspertyzie stanem technicznym budynku nie zaistniała bezprzedmiotowość postępowania. Przepis art. 75 k.p.a. nie nakłada na organ wymogu wydawania postanowienia w przedmiocie dopuszczenia określonego dowodu. Strona nie został pozbawiona jakichkolwiek praw tym zakresie. W szczególności znane jej było właściwe postanowienie dowodowe, którym nakazano przedłożenie ekspertyzy stosownej w sprawie, sama tego postanowienia nie wykonała, miała pełny dostęp do akt sprawy i możliwość zapoznania się z dokumentem ekspertyzy, którą organ pozyskał w drodze wykonania zastępczego. W ocenie Sądu, wszelkie uwagi merytoryczne dotyczące ekspertyzy stanowiącej dowód w sprawie, muszą zostać ocenione jako nieskuteczna polemika podmiotu, który nie dysponuje przygotowaniem zawodowym i stosownymi uprawnieniami. Odmienne stanowisko, na okoliczność ustaleń zawartych w opinii, mogłoby zostać rozważane, gdyby zostało poparte inną opinią sporządzoną przez osobę z określonymi uprawnieniami. Wbrew zarzutom skargi uprawnienia autora ekspertyzy przedmiotowej w sprawie są potwierdzone w dokumentacji akt sprawy. Wspólnota nie może skutecznie kwestionować ich poprzez powoływanie się na "informacje internetowe". Nie zostało przedłożone oświadczenie właściwej okręgowej izby inżynierów budownictwa zaprzeczające uprawnieniu autora opinii na datę jej sporządzenia. Nie jest uzasadniony również zarzut skargi, że nie doszło do szczegółowego opisu zakresu robót jakie powinny być wykonane, przeczy temu wprost sentencja decyzji organu pierwszej instancji. W odniesieniu do postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2011 r., wskazać należy, że miało ono charakter dowodowy, nie podlegało zaskarżeniu. Dał temu wyraz tutejszy Sąd w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2067/12 z dnia 14 lutego 2013 r., w której kontrolowano postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenia jego nieważności. Tym samym zasadnie, wobec zarzutów odwołania, doszło do jego oceny przez organ drugiej instancji. Wprawdzie może budzić wątpliwość prawidłowość redakcji zakresu nakazu w kontekście adresata, wspólnoty odpowiadającej za części wspólne budynku, to jednak na tym etapie postępowania nie może to uzasadniać jego uchylenia. Ekspertyza opracowana na podstawie postanowienia, doprowadziła do właściwej oceny stanu technicznego obiektu i określenia koniecznego zakresu robót na jego częściach wspólnych, których adresatem powinna być wspólnota. Słusznie ocenił organ w zaskarżonej decyzji, że zagrożeniem dla stanu technicznego budynku, w tym wyodrębnionych lokali, jest oprócz stanu tarasu jako elementu konstrukcji także stan jego warstw wierzchnich, które również powinny zostać objęte spójnym nakazem jak w decyzji organu pierwszej instancji. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)