VII SA/Wa 317/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Maria Tarnowska ( spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2016 r. sprawy ze skargi T.S. i W. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę I. Stan sprawy 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ("GINB") decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania T. S. i W. S. ("skarżący") od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia na ich wniosek nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2006 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. W. ("inwestor") pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w miejscowości [...], zmienionej decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] – utrzymał w mocy ww. decyzję. 2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia na wniosek T. S. i W. S. nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2006 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. W. ("inwestor") pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], zmienionej decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Od decyzji Wojewody z dnia [...] czerwca 2015 r. odwołanie wnieśli T. S. i W. S. 3. W uzasadnieniu decyzji GINB wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, a stwierdzenie nieważności takich rozstrzygnięć może nastąpić wyłącznie w przypadkach przewidzianych w k.p.a. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z enumeratywnie wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek. Jedną z nich jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak wskazał organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, decyduje łączne spełnienie trzech przesłanek: oczywistość naruszenia, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub skutki społeczno-gospodarcze. Z kolei o tym, że naruszenie prawa ma charakter rażący świadczy fakt, że jest ono oczywiste. Oznacza to, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, którego charakter powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest zatem to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą, choć nie każde naruszenie prawa można traktować jako naruszenie rażące. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje nie tylko oczywistość naruszenia prawa, ale również ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej samo w sobie. GINB wskazał na ustalony w sprawie przez organ pierwszej instancji stan faktyczny sprawy. Decyzją z dnia [...] września 2006 r. Starosta Powiatu [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w miejscowości [...]. Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Starosta zmienił ww. decyzję co do lokalizacji przydomowej oczyszczalni ścieków. We wniosku o stwierdzenie nieważności T. S. i W. S. wskazali, że decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2006 r. jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 1999 r. Nr [...] w sprawie zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy [...], w części obejmującej teren w miejscowości [...], działki nr [...] i [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2000 r. Nr [...], poz. [...]), ponieważ zgodnie z załącznikiem graficznym, stanowiącym integralną część planu, budynek winien być usytuowany dłuższą ścianą do nieprzekraczalnej linii zabudowy. Wnioskujący wskazali też, że przedmiotowy budynek nie jest budynkiem mieszkalnym, a powierzchnia użytkowa budynku przekracza 30% powierzchni całkowitej budynku; przed uzyskaniem pozwolenia na budowę inwestor wykonał roboty niwelacyjne, a zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, i jak wynika z treści art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, oraz że wybudowany budynek jest dwukrotnie większy od budynków sąsiednich. W toku postępowania wyjaśniającego wnioskujący skorzystali z prawa do zapoznania się z aktami sprawy i uzupełnili swoje zarzuty stwierdzając, że według projektu inwestycja była rozbudową, a nie adaptacją, projektant był jedynie uprawniony do projektowania budynków inwentarskich i gospodarczych oraz adaptacji projektów powtarzalnych, a nie rozbudowy jak w przedmiotowej sprawie, o czym wiedział Starosta, że w ocenie wnioskujących dokumentacja była "rozpinana", co jest niedopuszczalne, a także że przedstawiony projekt nie spełnia wymogów z § 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 462). Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], Wojewoda [...] umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z uwagi na brak posiadania przymiotu strony przez wnioskujących. Na skutek odwołania skarżących Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy zapadła decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. 4. GINB, powołując się na art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm,. według stanu prawnego na dzień 21 września 2006 r.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisów art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. W przekazanych do GINB aktach brak było oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działką nr ew. [...]. W związku z powyższym organ wezwał inwestora do przedstawienia dokumentu potwierdzającego, że w dniu wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę posiadał prawo do dysponowania na cele budowlane działką nr ew. [...] lub dokumentu potwierdzającego, że posiada takie prawo obecnie. W odpowiedzi na ww. wezwanie inwestor wskazał numer elektronicznej księgi wieczystej [...], która potwierdza, że od dnia [...] czerwca 2006 r. jest właścicielem działki nr ew. [...] położonej w miejscowości [...]. Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że w dniu wydania pozwolenia na budowę inwestor posiadał prawo do dysponowania na cele budowlane działką nr ew. [...], zatem brak w aktach organu stopnia podstawowego oświadczenia, o którym mowa w przywołanych wyżej art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego w omawianym przypadku nie stanowi rażącego naruszenia tych przepisów. GINB podkreślił też, że działka inwestycyjna w dacie wydania pozwolenia na budowę położona była w obszarze objętym zakresem obowiązywania uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 1999 r. w sprawie zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy [...], w części obejmującej działki nr ew. [...] i [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [...] lutego 2000 r., Nr [...] poz. [...]), inwestor nie był zobligowany do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Organ wskazał również, że z kserokopii dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że działka nr ew. [...] powstała w wyniku podziału działki nr ew. [...] (wykaz zmian gruntowych z dnia [...] marca 2000 r.). Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z akt sprawy obszar, na którym znajduje się działka nr ew. [...] objęta inwestycją, oznaczony jest w ww. planie miejscowym symbolem [...] – mieszkalnictwo jednorodzinne. Zgodnie § 4 ust. 2 pkt 2 i 3 wyżej wskazanej uchwały dla terenu [...] przewiduje się jego podział na 5 działek budowlanych, na których obowiązuje realizacja budynków mieszkalnych wolnostojących sytuowanych wzdłuż nieprzekraczalnych linii zabudowy, wyznaczonych w odległości 8 m od linii rozgraniczających drogi [...]. Analiza projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2006 r. (projekt zagospodarowania terenu) wykazała, że zakłada on budowę parterowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w odległości 8 m od granicy działki drogowej, oznaczonej w załączniku graficznym do przywołanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego symbolem [...]. Załącznik graficzny do ww. uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 1999 r. w sprawie miejscowego planu, oprócz symbolu, którym zgodnie z legendą (będącą załącznikiem do uchwały) oznaczona została nieprzekraczalna linia zabudowy zawiera również naniesiony na teren działek objętych miejscowym planem symbol w postaci kwadratu obrysowanego pogrubioną linią przerywaną, który nie został ujęty w legendzie. W ocenie GINB, wbrew twierdzeniu zawartemu w odwołaniu, ww. symbol różni się od symbolu, którym oznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy i nie może być odczytywany jako nieprzekraczalna linia zabudowy, określająca usytuowanie budynku na działce w granicach tego obrysu. Tym samym zarzut dotyczący niezgodności spornej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy należało uznać za bezzasadny. Biorąc powyższe pod uwagę, GINB stwierdził, że sporna inwestycja nie narusza rażąco ustaleń uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 1999 r. w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy [...], w części obejmującej działki nr ew. [...] i [...], w szczególności dotyczących przeznaczenia terenu oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy, wyznaczonej w odległości 8,0 m od linii rozgraniczających drogi [...] i [...]. Organ wskazał też, że analiza akt sprawy nie wykazała, aby sporna inwestycja rażąco naruszała inne ustalenia uchwały ustalającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w tym dotyczące sposobu odprowadzania ścieków sanitarnych. Z kolei stosownie do treści przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Zgodnie z brzmieniem przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm., "Rozporządzenie"), zasadą jest, że budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że budynek mieszkalny na działce nr ew. [...] został zaprojektowany w odległości 4,5 m od granicy z sąsiednią działką nr ew. [...] i w odległości 8 m od granicy z działką nr ew. [...]. Tym samym organ stwierdził, że sporna inwestycja nie narusza w sposób rażący przepisu § 12 ust. 1 Rozporządzenia. Analiza projektu zagospodarowania terenu, dokonana przez organ, nie potwierdziła, aby weryfikowane pozwolenie na budowę naruszało w sposób rażący pozostałe przepisy ww. rozporządzenia. Organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonej przez niego kontroli decyzji Starosty z dnia [...] września 2006 r., nie dopatrzył się innych wad, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z kolei odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu, GINB wyjaśnił, że z akt sprawy nie wynika, aby Starosta Powiatu [...] w dniu wydania spornego pozwolenia na budowę tj. w dniu [...] września 2006 r. posiadał informację o ewentualnym rozpoczęciu realizacji przedmiotowej inwestycji przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. W związku z powyższym okoliczność ta może stanowić jedynie przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie zaś przesłankę stwierdzenia nieważności, a żadna z przesłanek wznowienia postępowania nie może jednocześnie stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił też, że projekt budowlany w niniejszej sprawie został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. 5. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnioną pismem z dnia 26 lutego 2016 r., wnieśli T. S. i W. S., zarzucając jej rażące naruszenie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prawa budowlanego, art. 7 Konstytucji RP, art. 6, 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i wnosząc o jej zmianę. 6. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji. II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. 8. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2006 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w miejscowości [...], zmienionej decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podzielił stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zarówno co do ustalonego stanu faktycznego, jak i zastosowanych przepisów prawa. 9. Zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu skarżonej decyzji, w postępowaniu tym organ nie orzeka co do istoty sprawy, będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, lecz rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia lub nieistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Sąd uznał rozważania GINB dotyczące nieważności decyzji, zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji, za prawidłowe. Organ słusznie stwierdził, że Wojewoda wydał prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie, uznając, że decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2006 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została wydana zgodnie z prawem – tj. nie została obarczona zarzucaną jej przez skarżących wadą wydania z rażącym naruszeniem prawa, ani też żadną inną wadą, wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. W decyzji Wojewody z dnia [...] czerwca 2015 r. wskazano, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm., według stanu prawnego na dzień [...] września 2006 r.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisów art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Oświadczenie, o którym mowa w przywołanym przepisie, jest więc jednym z warunków udzielenia pozwolenia na budowę. Przepisy nie wymagają, aby inwestor wykazał się posiadaniem tytułu prawnego do nieruchomości, a organ, co do zasady, nie ma podstaw do kwestionowania oświadczenia inwestora, złożonego w tym zakresie pod rygorem odpowiedzialności karnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2403/14, LEX nr 2 083 508, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1740/15, LEX nr 2 113 884). Organ drugiej instancji, po analizie zebranych w sprawie dokumentów, stwierdził, że nie znajduje się w nich ww. oświadczenie. Inwestor odpowiedział na wezwanie organu w tym przedmiocie, nadsyłając numer elektronicznej księgi wieczystej, z której wynika, że w dniu wydania pozwolenia na budowę posiadał prawo do dysponowania działką nr ew. [...] na cele budowlane. Brak takiego oświadczenia, zdaniem organu, w niniejszej sprawie nie stanowił rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Stanowisko takie podzielił Sąd, orzekający w niniejszej sprawie. Skoro, jak wskazano wcześniej, z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą, przy czym naruszenie to ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej, jak również pociąga za sobą skutki społeczno-gospodarcze, to brak oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane za takie naruszenie nie mógł zostać uznany. Na uwagę zasługuje przy tym argument GINB, zgodnie z którym z faktu, że przedmiotowa działka, w dacie wydania pozwolenia na budowę, położona była w obszarze objętym zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc inwestor nie był zobligowany do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Słusznie ocenił organ również zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uznając że inwestycja ta nie narusza rażąco ww. planu w odniesieniu do działek o nr ew. [...] i [...], w szczególności w zakresie dotyczącym przeznaczenia terenu oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy. Podobnie, organ dokonał prawidłowej oceny inwestycji z przepisami Rozporządzenia. W związku z powyższym, Sąd uznał, że dokonana przez organ ocena decyzji Starosty z dnia [...] września 2006 r. jest prawidłowa – rozstrzygnięcie to nie zapadło z rażącym naruszeniem przepisów prawa ani nie zostało obarczone innymi wadami z art. 156 § 1 k.p.a., które mogłyby uzasadniać stwierdzenie nieważności. 10. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi, należało stwierdzić, że były one niezasadne. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób poprawny, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy – prawidłowo zinterpretowane. 11. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.