VII SA/Wa 317/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Artur Kuś, Sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2021 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO), działając na podstawie art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 roku, Nr 79, poz. 856, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. (dalej: "Spółka"), od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2020 roku, Nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 21 grudnia 2016 r. Spółka wystąpiła do Zarządu Dzielnicy [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na posadowieniu wolnostojącego nośnika reklamowego na terenie części działki nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...]. Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2020 roku, znak: [...], Zarząd Dzielnicy [...] umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na posadowieniu wolnostojącego nośnika reklamowego na terenie części działki nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka podniosła, że brak było podstaw do umorzenia postępowania, ponieważ od dnia 28 kwietnia 2020 roku nie obowiązuje na ww. terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 2018 roku w odniesieniu do reklam. W ocenie Spółki organ w sposób niedopuszczalny pominął uchwałę Nr [...] Rady [...] z dnia [...] stycznia 2020 roku w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń wraz z art. 12 ust. 2 ustawy krajobrazowej. Podniosła również naruszenie przepisów Prawa budowlanego w zakresie prawa wolności zabudowy i przepisów prawa przedsiębiorców oraz brak zawiadomienia stron postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do tego materiału oraz złożenia wniosków dowodowych. W uzasadnieniu decyzji utrzymującej w mocy ww. decyzję organu I instancji SKO przytoczyło treść art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2020 r., poz. 29 dalej: "upzp"), zgodnie z którym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Możliwość ustalenia warunków zabudowy w formie decyzji administracyjnej istnieje jedynie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 2 pkt 2 upzp). SKO wskazało, że w dniu [...] sierpnia 2018 roku Rada [...] przyjęła uchwałę Nr [...], opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] września 2018 roku poz. [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] - część III. Jednocześnie uchwała Nr [...] Rady [...] z dnia [...] stycznia 2020 roku, pomimo jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym, nie weszła do obrotu prawnego i nie wywołała skutku, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 roku o zmianie niektórych ustaw w związku ze narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. 2015 r., poz. 774), gdyż Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] lutego 2020 roku, znak: [...], stwierdził nieważność ww. uchwały Nr [...]. W dalszej części uzasadnienia SKO zaakcentowało, że stwierdzenie nieważności aktu wywołuje skutek "ex tunc", zaś rozstrzygnięcie nadzorcze jest aktem władztwa administracyjnego, któremu służy domniemanie legalności (rozstrzygnięcie obowiązuje aż do jego obalenia wyrokiem NSA), a wykonanie obowiązków wynikających z niego może być egzekwowane środkami przymusu administracyjnego. Następnie SKO scharakteryzowało istotę rozstrzygnięcia nadzorczego określonego w art. 91 ustawy o samorządzie gminnym wywodząc wniosek, że uchwała Nr [...] nie weszła do obrotu prawnego, a tym samym nie przestał obowiązywać w zakresie nośników reklamowych miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Nr [...]. W ocenie SKO organ I instancji nie mógł też naruszyć przepisów Prawa budowlanego, ponieważ na etapie ustalenia warunków zabudowy nie stosuje się tych przepisów. Jedynym uzasadnionym zarzutem było brak zawiadomienia stron postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i złożenia wyjaśnień i wniosków dowodowych, jednakże okoliczność ta nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Powyższa decyzja SKO z [...] listopada 2020 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Spółkę (dalej również jako: Skarżąca), która zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa, w szczególności następujących przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 4 ust. 2 pkt 2 upzp oraz art. 59 ust. 1 upzp w zw. z art. 104 k.p.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a. przez umorzenie postępowania pomimo, że miejscowy plan z 2018 r. nie obowiązuje od dnia 28 kwietnia 2020 r. w odniesieniu do reklam; - art. 10 § 1 k.p.a. przez brak zawiadomienia Skarżącej, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, nie poinformowanie Skarżącej, że zakończone zostało postępowanie dowodowe, oraz że organ II instancji przechodzi do fazy podjęcia rozstrzygnięcia, co miało wpływ na wynik sprawy, mogło skutkować odmiennym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie mogło być konwalidowane oraz związane z tym naruszenie art. 15 k.p.a. przez niezapewnienie Skarżącej prawa do dwuinstancyjnego postępowania; - art. 6. 7, 8, 11, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (dalej: "ustawa krajobrazowa"), m.in. przez ustalenie, że obowiązuje w odniesieniu do reklam miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 2018 r., pominięcie Uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń (dalej również: "Uchwała reklamowa") oraz pominięcie art. 12 ust. 2 ustawy krajobrazowej; - art. 7, 8, 11 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, przez brak wyjaśnienia i rozpoznania zarzutów Skarżącej, zawartych w odwołaniu od decyzji I instancji; - art. 101, 98, 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez brak rozstrzygnięcia, w formie postanowienia, wniosku Skarżącej w sprawie zawieszenia postępowania, przez brak zawieszenia postępowania pomimo, że wg art. 98 k.p.a. wniosek Skarżącej o zawieszenie postępowania powinien być uwzględniony; - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2018 r., przez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, pomimo, że wg art. 12 ust. 2 ustawy krajobrazowej ww. miejscowy plan z 2018 r. obowiązywał w odniesieniu do reklam do dnia [...] kwietnia 2020 r. (do daty wejścia w życie Uchwały reklamowej); - Uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, przez jej pominięcie; - art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp w zw. z art. 2, 22 i 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 8 i 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (dalej: "Prawo przedsiębiorców"). W uzasadnieniu Spółka wskazała, że zaskarżona decyzja pozbawia ją uprawnienia do legalizacji samowoli budowlanej, ponieważ niewykonalny stanie się obowiązek przedstawienia jednego z dokumentów, określonych w postanowieniu PINB z 2016 r. Skarżąca nie zgodziła się z poglądem SKO wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że uchwała Nr [...] nie weszła do obrotu prawnego, ponieważ pogląd ten nie uwzględnia art. 12 ust. 2 ustawy krajobrazowej. Tymczasem przepisy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy i przyjętych na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu dotychczasowym, obowiązują do dnia wejścia w życie uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Podniosła, że rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nie eliminuje z obrotu prawnego Uchwały reklamowej, gdyż rozstrzygnięcie to nie jest prawomocne. Wskazała, że zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego, natomiast stosownie do art. 98 ust. 5 tej ustawy rozstrzygnięcia nadzorcze stają się prawomocne z upływem terminu do wniesienia skargi bądź z datą oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd. Podkreśliła, że kwestię zgodności z prawem Uchwały reklamowej rozstrzygnie prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego i w przypadku uchylenia przez sąd rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 r., zastosowanie w odniesieniu do reklam będzie miała Uchwała reklamowa, a nie miejscowy plan z 2018 r. i w dodatku z mocą od dnia [...] kwietnia 2020 r., czyli również w dacie wydania decyzji o umorzeniu postępowania. W ocenie Skarżącej w przypadku kontynuowania postępowania z pominięciem Uchwały reklamowej zaistnieje przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Spółka zarzuciła również, że ani organ I instancji ani organ II instancji nie zapewnił jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, nie zawiadomił, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W jej ocenie miało to wpływ na wynik sprawy i mogło skutkować odmiennym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, gdyż Skarżąca nie mogła przedstawić organowi I instancji informacji o Uchwale reklamowej i nie mogła złożyć wniosku o zawieszenie postępowania ze względu na toczące się postępowanie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie. Naruszenie to nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach postępowania, ponieważ wydana została zaskarżona decyzja, bez uwzględnienia stanowiska Skarżącej w kwestii Uchwały reklamowej, naruszone zostało prawo Skarżącej do dwuinstancyjnego postępowania, zagwarantowanego w art. 15 k.p.a. i art. 78 Konstytucji RP. Podkreśliła, że zgromadzenie materiału dowodowego i umożliwienie wypowiedzenia się wobec tego materiału powinno nastąpić w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, ponieważ w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada dwuinstancyjnego postępowania (art. 15 k.p.a.). Powołując się na treść art. 98 § 1 k.p.a. Skarżąca wskazała, że postępowanie zostało wszczęte na jej żądanie, w odwołaniu od decyzji I instancji złożyła wniosek o zawieszenie postępowania, ponieważ rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego, prawomocnego rozstrzygnięcia przez sądy administracyjne zagadnienia wstępnego, tj. czy obowiązująca Uchwała Nr [...] Rady [...] z dnia [...] stycznia 2020 r, w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń została skutecznie zakwestionowana rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 r. W ocenie Spółki jest to zagadnienie, które stanowi podstawę do zawieszenia postępowania, gdyż jego prowadzenie może spowodować konieczność wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Spółka powtórzyła również argumenty dotyczące nie wyjaśnienia zarzutów, zawartych w odwołaniu od decyzji I instancji, co spowodowało naruszenie art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz pominięcie art. 12 ust. 2 ustawy krajobrazowej i błędne ustalenie, że obowiązuje w odniesieniu do reklam miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 2018 r., pominięcie Uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń. Spółka powtórzyła także, iż zaskarżona decyzja nie uwzględnia zasad wyrażonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Konstytucji RP i w Prawie przedsiębiorców. Naruszony został zatem słuszny interes [...], w szczególności wynikający z art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp, który przyznaje prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Powołała się także na art. 22 Konstytucji RP, który chroni działalność gospodarczą i pozwala na ograniczenie wolności działalności gospodarczej tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy SKO prawidłowo utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2020 roku, Nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy z powodu obowiązywania na objętym wnioskiem terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. uchwały Nr [...], opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] września 2018 roku poz. [...]. A zatem, czy w sprawie organy prawidłowo zastosowały art. 104 i 105 k.p.a. oraz art. art. 4 ust. 2 pkt 2 upzp. Zgodnie z art. 4 ust. 1 upzp, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie zaś do art. 4 ust. 2 pkt 2 upzp w zw. z art. 59 ust. 1 upzp, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się tylko w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie SKO wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] - część III, zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] września 2018 r. poz. [...], uczyniło bezprzedmiotowym postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na posadowieniu wolnostojącego nośnika reklamowego na terenie części działki nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] (zainicjowanym wnioskiem z dnia 21 grudnia 2016 r.). Z tą oceną należy się zgodzić. Skoro bowiem w dniu [...] sierpnia 2018 roku Rada [...] przyjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] - część III, która następnie została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] września 2018 roku poz. [...], to postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu w oparciu o art. 105 § 2 k.p.a. Nie można zgodzić się z poglądem prezentowanym w skardze przez Spółkę, jakoby przyjęcie uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] stycznia 2020 roku w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń spowodowało, że ww. plan nie obowiązywał ze względu na treść art. 12 ust. 2 tzw. ustawy krajobrazowej. Zgodnie z art. 12 ust. 2 ww. ustawy, regulacje miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy i przyjętych na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu dotychczasowym, obowiązują do dnia wejścia w życie uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Wskazana uchwała reklamowa, na którą powołuje się Spółka, pomimo jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym nie weszła do obrotu prawnego i nie wywołała skutku, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy krajobrazowej. Z treści art. 92 ust. 1 i art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, zaś stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2003 roku w sprawie P 9/02 OTK-A 2003/9 poz. 100, Opublikowano: OTK-A 2003/9/100, stwierdzenie nieważności uchwały jest aktem deklaratoryjnym, a zatem rodzi skutki ex tunc - z mocą wsteczną od daty podjęcia uchwały. Powoduje to, że uchwała jest nieważna od chwili jej podjęcia, a zatem jest prawnie bezskuteczna. Jednocześnie rozstrzygnięcie nadzorcze jest aktem władztwa administracyjnego, bowiem służy mu domniemanie legalności (rozstrzygnięcie obowiązuje aż do jego obalenia wyrokiem NSA), a wykonanie obowiązków zeń wynikających może być egzekwowane środkami przymusu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] lutego 2020 roku, znak: [...], stwierdził nieważność ww. uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] stycznia 2020 roku w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń. W konsekwencji uchwała reklamowa Nr [...] nie weszła do obrotu prawnego, a tym samym nie przestał obowiązywać w zakresie nośników reklamowych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Nr [...]. Nie można zatem twierdzić, że w sprawie doszło do naruszenia art, 4 ust. 2 pkt 2 upzp, art. 59 ust. 1 upzp oraz art. 12 ust. 2 ustawy krajobrazowej. Oceny tej nie zmienia także fakt zaskarżenia ww. rozstrzygnięcia nadzorczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, gdyż – jak już wskazano wyżej - stwierdzenie nieważności uchwały rodzi skutki ex tunc, a ostateczne rozstrzygnięcie nadzorcze korzysta z domniemania legalności. Wbrew zarzutom skargi SKO nie naruszyło także art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 98 k.p.a. w zw. z art. 101 k.p.a., albowiem organ odwoławczy prawidłowo stwierdził brak istnienia bezpośredniego związku przyczynowego między rozstrzygnięciem sprawy prowadzonej przez Sąd a decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zagadnienie wstępne występuje wówczas, gdy wyłania się w toku postępowania administracyjnego, wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia, czyli musi poprzedzać rozpatrzenie danej sprawy i wydanie decyzji, należy do kompetencji innego organu albo sądu i wreszcie istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Podkreślenia przy tym wymaga, że nie chodzi w tym przypadku o jakikolwiek wpływ na prowadzone postępowanie przyszłego rozstrzygnięcia zagadnienia przez inny organ, lecz o sytuację, w której brak jest możliwości wydania prawidłowej decyzji bez uprzedniego rozstrzygnięcia ww. zagadnienia. Zagadnienie wstępne musi zatem stanowić pewnego rodzaju przeszkodę w prowadzonym postępowaniu, uniemożliwiającą wydanie prawidłowej decyzji. Jak słusznie wskazał NSA w wyroku z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1570/11, organ administracji jest zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde - zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony - zakończenie postępowania administracyjnego. Przenosząc powyższe na realia rozpoznawanej sprawy należy uznać, że sprawa zawisła przed WSA w Warszawie, nie stanowiła przeszkody do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Na marginesie jedynie powyższych wywodów należy wskazać, że wyrokiem z dnia 8 grudnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 899/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z [...] lutego 2020 r., [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń. Nie można także podzielić zarzutów naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp w zw. z art. 2, 22 i 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 8 i 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (dalej: "Prawo przedsiębiorców"), a także przepisów postępowania w postaci art. 7, 8, 11 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że przedsiębiorca może podejmować wszelkie działania, z wyjątkiem tych, których zakazują przepisy prawa. Skoro zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa stwierdzając prawidłowo bezprzedmiotowość postępowania w przedmiocie warunków zabudowy, to w tym zakresie prawa przedsiębiorcy nie zostały w żaden sposób naruszone. Ponadto organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy w oparciu o reguły określone w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz właściwie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie kierując się regułą wynikającą z art. 107 § 3 k.p.a. Nie można także podzielić zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie SKO nie zawiadomiło Spółki przed wydaniem zaskarżonej decyzji, o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz nie poinformował o zakończeniu postępowania dowodowego, jednakże naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Skuteczny zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. można oprzeć jedynie na takich okolicznościach sprawy, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Twierdzenie Spółki, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy nie jest poparte żadnymi tego rodzaju okolicznościami. Wskazanie wyłącznie na fakt nieprzedstawienia organowi stanowiska Spółki, które było konsekwentnie prezentowane w toku postępowania i było organowi znane nie jest taką okolicznością. Zaznaczenia wymaga ponownie, że nie każde naruszenie przepisów prawa procesowego skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej czy postanowienia, poddanych kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a tylko takie, które realnie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W powyższym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.