VII SA/Wa 318/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant ref. staż. Patryk Wernio, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usunięciem pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]kwotę 597 zł (słownie pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent [...], w imieniu którego działa Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich (upoważnienie z dnia 9 grudnia 2010 r., nr [...]), decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], na podstawie art. 130a ust. 2a, ust. 10h, ust. 10j oraz ust. 6 i 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), załącznika nr 2 do uchwały nr [...]Rady [...]z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (Dz. Urz. Woj. [...]), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju [...] (Dz.U. nr [...] ze zm.) w związku z art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwana dalej k.p.a.), ustalił wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...]na kwotę 478 złotych oraz zobowiązał do zapłaty ww. kosztów solidarnie [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r., nr 79, poz. 856 ze zm.) i art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 130a ust. 2a, 6a, 10h i 10i ustawy Prawo o ruchu drogowym, od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio. Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego, niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h. Dalej organ II instancji podał, iż w dniu 27 maja 2013r. skarżący nie dostosował się do znaku B-36 z tabliczką T-24 wskazującą , że pozostawiony samochód zostanie usunięty na koszt właściciela. Została wydana dyspozycja usunięcia pojazdu [...] o nr rejestracyjnym [...] , w związku z parkowaniem w strefie znaku B-36 i tabliczki T-24 od której odstąpiono w związku z pojawieniem się skarżącego. Zgodnie z fakturą korygującą z dnia 31 maja 2013r. wystawionej przez firmę ,która usuwa pojazdy na podstawie umowy z Zarządem Dróg Miejskich [...] powstały koszty związane z dyspozycja usunięcia pojazdu do których wlicza się nie tylko przejazd samochodu holującego( paliwo, praca kierowcy), ale również inne koszty związane z obsługą np: koszty łączności. Mając powyższe na względzie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że zostały podjęte czynności dotyczące usunięcia pojazdu, w związku z parkowaniem w strefie znaku B-36. Kwotę stanowiącą koszty powstałe w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu zasadnie zaś naliczono, mając na uwadze uchwałę nr [...] Rady [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013. i w oparciu o zbiorczą fakturę i tabelę. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] sp. z o.o z siedzibą w [...] (poprzednio [...] sp. z o.o z siedzibą w [...] ) W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że nie zgadza się na obciążanie jej kosztami wynikającymi z art. 130a ust. 2a , 6a, 10h,i 10i ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie: a) przepisu art. 77 § 1 w związku z przepisem art. 140 kpa, poprzez nienależyte rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w konsekwencji uznanie, że [...] w dniu 27 maja 2013 roku nie dostosował się do znaku B-36 z tabliczką T-24 wskazującą, że pozostawiony pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela, b) przepisu art. 107 § 1 w związku z przepisem art. 140 kpa, poprzez pominięcie w powołaniu podstawy prawnej decyzji odpowiednich przepisów ustawy o ruchu drogowym oraz uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...].12.2012 roku w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013, a w konsekwencji wydanie decyzji bez podstawy prawnej, c) przepisu art. 107 § 2 w związku z przepisem art. 140 kpa, poprzez nienależyte uzasadnienie faktyczne decyzji, a mianowicie, niewłaściwe wskazanie dowodów, na których się oparł, a także poprzez nienależyte uzasadnienie prawne decyzji, - a w konsekwencji: d) przepisu art. 8 KPA, poprzez złamanie zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, 2) rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 130a ust. 1 pkt 1) ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez przyjęcie w uzasadnieniu decyzji, że przepis ten stanowi podstawę utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy SKO nie wykazało, że doszło do "pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione I utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu " 3) rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 130a ust. 1 pkt 5) ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez przyjęcie w uzasadnieniu decyzji, że przepis ten stanowi podstawę utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy SKO nie wykazało, że doszło do "pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela". W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z przyczyn w niej wskazanych. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż wbrew twierdzeniom skargi dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach organu odwoławczego w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza pozostawienie samochodu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] , w strefie znaku B-36 i tabliczki T-24 na ulicy [...] w [...] . Świadczą o tym zdjęcia przedmiotowego samochodu oraz zaparkowanego tuż obok samochodu straży miejskiej z perspektywy znaku B-36 i tabliczki T-24. Ustalony przez organy w tym zakresie stan faktyczny zasługuje na aprobatę. Okoliczności te potwierdza także notatka służbowa sporządzona przez strażnika [...]. Zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały jednak z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 130a ust. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje uchyleniem rozstrzygnięć organów obu instancji - art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270). Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że na skarżącego [...] sp. z o.o z siedzibą w [...] solidarnie został nałożony obowiązek zapłaty kwoty 478 złotych, tytułem obciążenia kosztami powstałymi na skutek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od której odstąpiono z powodu ustania przyczyn usunięcia. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowi przepis art. 130 a ust. 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 130a powołanej wyżej ustawy pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku: 1) pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu; 2) nieokazania przez kierującego dokumentu stwierdzającego potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c; 3) przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego, chyba że istnieje możliwość skierowania pojazdu na pobliską drogę, na której dopuszczalny jest ruch takiego pojazdu; 4) pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu osoby niepełnosprawnej o obniżonej sprawności ruchowej oraz osób wymienionych w art. 8 ust. 2; 5) pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela (ust. 1). Pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy: 1) kierowała nim osoba: a. znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu, b. nieposiadająca przy sobie dokumentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu; 2) jego stan techniczny zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska (ust. 2). Mając na uwadze treść przytoczonych wyżej przepisów, stwierdzić należy, że warunkiem sine qua non wydania decyzji w przedmiocie nałożenia na właściciela pojazdu zapłaty kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, jest ustalenie, że koszty te rzeczywiście powstały. W tym celu organ ma obowiązek wyjaśnić w jakich okolicznościach doszło do wydania dyspozycji odholowania pojazdu, odstąpienia od tej dyspozycji oraz, czy wydanie dyspozycji odstąpienia spowodowało powstanie kosztów, którymi należy obciążyć właściciela pojazdu. Podkreślić należy, że decyzja w przedmiocie kosztów wydania dyspozycji odholowania nie jest aktem wydawanym w trybie egzekucyjnym, a zatem wydanie decyzji winno poprzedzić niewadliwe zebranie materiału dowodowego, zgodnie z regułami obowiązującymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, a następnie ustalenie w oparciu o te dowody stanu faktycznego sprawy. Tymczasem z akt administracyjnych sprawy przedłożonych Sądowi wraz ze skargą oraz wydanych w sprawie decyzji administracyjnych wynika, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie doprowadził organu do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dyspozycja usunięcia pojazdu nr [...] z dnia [...] maja 2013r. ( k.1 akt administracyjnych ) została dokonana o godz.15: 07, zaś zapis strażnika miejskiego " odstępuję od usunięcia pojazdu na podstawie art. 130a ust. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym w dniu 27 maja 2013r. o godz.15:20 ". Okoliczność tę potwierdza także notatka służbowa sporządzona przez strażnika [...]. Z zestawienia do faktury korygującej nr [...] z dnia [...] maja 2013r. wynika, że pojazd holujący od momentu otrzymania dyspozycji do jej odwołania przejechał 4 kilometrów w związku z czym obciążono ZDM kwotę 178,90 zł. Jak z powyższego wynika zgromadzone w sprawie dokumenty i skarżona decyzja są ze sobą sprzeczne, z decyzji też zupełnie nie wynika jak została wyliczona kwota 478 zł, którą zobowiązano do zapłaty skarżącego, jakie rzeczywiste koszty zostały wygenerowane w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono. . Rozpatrując sprawę ponownie, organ będzie miał na uwadze przedstawione wyżej wskazania Sądu. Przeprowadzi prawidłowo, z zachowaniem zasad wynikających z art. 7, 77, 107 kpa postępowanie dowodowe. Ustali, czy w związku z zaistniałą sytuacją powstały koszty, do których uiszczenia obowiązany jest skarżący i w jakiej wysokości. Rzeczą organu jest także wyjaśnienie czy prawdopodobnym jest aby w czasie 10 minut ( od chwili wydania dyspozycji do chwili jej odwołania k-7 akt I instancji) pojazd holowniczy przebył drogę 4 km. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje oparcie w art. 200 przywołanej ustawy.