VII SA/Wa 319/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K. J. kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych) oraz kwotę 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy) stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, łącznie kwotę 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 30 czerwca 2011 r. przyznano skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Pismem z dnia 8 sierpnia 2011 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] poinformowała, że pełnomocnikiem z urzędu została wyznaczona radca prawny K. J. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Pismem z dnia 14 marca 2012 r. pełnomocnik z urzędu złożyła wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w zakresie sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie, niż określone w pkt 1 lit. a i b, wynosi 240 zł. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b cytowanego rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji: za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, o czym stanowi § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia. Zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23 %. W przedmiotowej sprawie prowadził sprawę w drugiej instancji ten sam pełnomocnik z urzędu, a udzielona pomoc prawna w postępowaniu, za którą – zgodnie z przepisami cytowanego rozporządzenia – przysługuje pełnomocnikowi z urzędu przyznanie kosztów, polegała na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Z tego tytułu należało więc przyznać pełnomocnikowi kwotę 120 zł, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług. Z tych przyczyn, na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia orzeczono, jak w sentencji postanowienia.