VII SA/Wa 33/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Monika Kramek, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2020 r., Nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333), po rozpatrzeniu zażalenia A. R. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. (dalej: "PINB w W.", "organ I instancji") z dnia [...] września 2020 r., Nr [...], nakładające karę w wysokości 90 000 złotych w związku z przystąpieniem do użytkowania hali sportowej - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją z [...] lipca 2019 r. nr [...] A. R[ (dalej: "inwestor") uzyskał pozwolenia na budowę budynku hali sportowej w zabudowie usługowej na działce nr ew. [...] i [...] w miejscowości W. W dniu 26 sierpnia 2020 r. pracownicy PINB w W. przeprowadzili kontrolę przedmiotowego obiektu. W jej trakcie ustalono, że obiekt ma wymiary zewnętrzne 39,00 m x 35,44 m, jest konstrukcji drewnianej z poszyciem PVC, dwumodułowej bliźniaczej z dwoma boiskami do tenisa ziemnego. Kontrujący stwierdzili, że kontrolowana hala jest użytkowana z naruszeniem art. 55 Prawa budowlanego, a więc bez decyzji o pozwoleniu na jej użytkowanie. W związku z powyższą okolicznością PINB w W. postanowieniem z [...] września 2020 r. wymierzył inwestorowi karę w wysokości 90 000 złotych. Kwota ta miała zostać uiszczona w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. Zażalenie na przedmiotowe rozstrzygnięcie wniósł inwestor, zarzucając mu dowolne i fragmentaryczne ustalenia wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego, a także nieprawidłowe zastosowanie art. 57 ust. 7, art. 59f ust. 1 – 3, art. 59g ust. 1- 3 Prawa budowlanego, skutkujące nieprawidłowym nałożeniem kary pieniężnej w sytuacji, gdy inwestor nie miał obowiązku uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie hali sportowej bez zaplecza socjalnego. Po rozpatrzeniu omawianego odwołania [...] WINB postanowieniem z [...] października 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie PINB w W. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z załącznikiem do ustawy – Prawo budowlane określającego kategorie obiektów budowlanych, przedmiotowa hala zalicza się do obiektów kategorii XV – budynki sportu i rekreacji. Na gruncie zaś art. 55 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, przed przystąpieniem do użytkowania obiektu należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na budowę tego obiektu wymagane jest pozwolenie na budowę i jest on zaliczany do kategorii V, IX – XVI. Stąd też w ocenie organu odwoławczego bez wątpienia inwestor przed przystąpieniem do użytkowania hali sportowej obowiązany był uzyskać odpowiednie pozwolenie. Równocześnie zdaniem [...] WINB zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy o przystąpieniu do użytkowania hali sportowej, co potwierdza protokół kontroli z 26 sierpnia 2020 r. oraz zgromadzona dokumentacja zdjęciowa obrazująca wyposażenie obiektu. Na zdjęciach widoczny jest bowiem sprzęt tenisowy, a w pobliżu kortów znajdują się ławki, kosze na piłki i wyrzutnia do piłek, co oznacza, że na kortach tenisowych prowadzone są zajęcia. Takie informacje widnieją również w mediach społecznościowych oraz na stronie internetowej. W tym miejscu organ II instancji podkreślił, że przez przystąpienie do użytkowania obiektu należy rozumieć rozpoczęcie korzystania z obiektu lub jego części zgodnie z przeznaczeniem. Przystąpić do użytkowania można tylko raz, a późniejszy stan faktyczny w zakresie użytkowania należy określać jako trwające użytkowanie. Ponadto w treści zażalenia inwestor stwierdził, że skoro nie oddano do użytkowania zaplecza socjalnego hali tenisowej to funkcjonuje ona jako kort odkryty, na który nie ma obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę, ani też na użytkowanie. [...] WINB nie zgodził się z powyższą argumentacją wyjaśniając, że w kwestii przystąpienia do użytkowania obiektu wiążąca jest dla organu treść pozwolenia na budowę oraz przepisy Prawa budowlanego, a nie zapis projektanta znajdujący się w części opisowej projektu budowlanego. Stąd też jeżeli inwestor miał zamiar przystąpić do użytkowania obiektu przed wykonaniem wszystkich robót, powinien wystąpić z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Odnosząc się do wysokości nałożonej kary pieniężnej organ odwoławczy podniósł, że kwota ta została określona prawidłowo. Dodatkowo organ II instancji uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. wskazując, że strona powołując się na takie naruszenie powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem rozstrzygnięcia o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie konkretnej czynności procesowej. Tymczasem w niniejszej sprawie inwestor nie wykazał jakiej konkretnie czynności procesowej nie mógł wykonać. Skargę na postanowienie M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. R., domagając się jego uchylenia, wstrzymania wykonania i umorzenie postępowania w tym zakresie. Jednocześnie skarżący zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie: - art. 57 ust. 7, art. 59f ust. 1 – 3 i art. 59g ust. 1 – 3 Prawa budowlanego poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że organ w sposób prawidłowy nałożył na skarżącego karę we wskazanej wysokości, podczas gdy skarżący nie miał obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w zakresie użytkowania hali sportowej bez zaplecza socjalnego, - art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. przez dowolne i fragmentaryczne ustalenia, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania zaskarżonego postanowienia, podczas gdy skarżący dążąc do wyjaśnienia całokształtu sprawy, nie miał możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowymi nie mógł uzupełnić materiału dowodowego o brakujący projekt budowlany, w wyniku czego organ I instancji nie zapoznał się z treścią projektu budowlanego będącego częścią składową decyzji o pozwoleniu na budowę, z którego wynikał brak obowiązku oddania do użytkowania odkrytego kortu tenisowego, - art. 7, art. 77 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. przez stwierdzenie, że projekt budowlany będący częścią decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest wiążący dla skarżącego ani dla organu nadzoru budowlanego i skarżący powinien postępować wbrew niemu. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego rozwinął powyższe zarzuty. Dodał, że działania organów nadzoru budowlanego, które z jednej strony potwierdzają zgodność projektu z decyzją o pozwoleniu na budowę, a z drugiej strony - stwierdzają niezgodność z prawem postępowania inwestora realizującego ustalenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, są sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] października 2020r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] września 2020r. w przedmiocie nałożenia kary w wysokości 90.000 zł w związku z przystąpieniem do użytkowania hali sportowej zrealizowanej na działkach nr ew. [...] i [...] położonych w W., przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej jako Prawo budowlane. Nadmienić należy, że mimo iż zaskarżone postanowienie organu II instancji wydano w 30 października 2020 r., gdy obowiązywało już brzmienie Prawa budowlanego z 19 września 2020 r., to w myśl art. 25 ustawy nowelizującej, tj. ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471) do spraw uregulowanych ustawą Prawo budowlane, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy [nowelizującej], przepisy ustawy Prawo budowlane stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem kontroli organów, a w konsekwencji przyczyną nałożenia na skarżącego kary było – nielegalne zdaniem organów – użytkowanie obiektu budowlanego usytuowanego na działkach nr [...] i [...] położonych w W., tj. budynku hali sportowej. Ww. obiekt został zrealizowany na podstawie decyzji Starosty z [...] lipca 2019 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku hali sportowej w zabudowie usługowej na działce nr ew. [...] i [...] w miejscowości W. Przedmiotowe postępowanie wszczęto po przeprowadzonej [...] sierpnia 2020 r. kontroli doraźnej , potwierdzającej, że na przedmiotowych działkach zrealizowano obiekt hali sportowej o wymiarach zewnętrznych 39,00 m x 35,44 m, konstrukcji drewnianej z poszyciem PVC, dwumodułowej bliźniaczej z dwoma boiskami do tenisa ziemnego. Wskazać przy tym należy, że przedmiotem kontroli sądowej jest wyłącznie kwestia legalności wymierzenia inwestorowi przez organy nadzoru budowlanego kary pieniężnej przewidzianej w art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z 54 ust. 1 Prawa budowlanego do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagane jest pozwolenie na budowę albo zgłoszenie budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a i 19a ustawy, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Przepis art. 30 ust. 6a stosuje się. Z kolei art. 55 ust. 1 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego stanowi, że przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego kategorii XV należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli jednocześnie wymagane jest, aby uzyskać pozwolenie na jego budowę. Z załącznika do ww. ustawy wynika, że do obiektów budowlanych kategorii XV zaliczamy budynki sportu i rekreacji. Okolicznością bezsporną pozostaje, że decyzja Starosty z [...] lipca 2019 r. nr [...] zatwierdzała projekt budowlany i udziela pozwolenia na budowę budynku hali sportowej w zabudowie usługowej na działce nr ew. [...] i [...] w miejscowości W. Mając na uwadze wyżej wskazane przepisy nie ulega wątpliwości, że skarżący przed przystąpieniem do użytkowania powinien był uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Obiekt budowlany jest bowiem budynkiem sportu i rekreacji, co wynika bezpośrednio z ostatecznego pozwolenia na budowę. Jednocześnie nie należał on kategorii obiektów wyłączonych spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, o których mowa w art. 29 Prawa budowlanego. Tym samym jego użytkowanie stanowiło naruszenie przepisów Prawa budowlanego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że skarżący przystąpił do użytkowania przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie. Potwierdza to przeprowadzone przez organy postepowanie wyjaśniające. Wskazuje na to protokół kontroli przeprowadzonej w dniu 26 sierpnia 2020r. oraz dokumentacja fotograficzna ujawniający sprzęt tenisowy, a w pobliżu kortów ławki, kosze na piłki i wyrzutnia do piłek, co oznacza, że na kortach tenisowych prowadzone są zajęcia. Takie informacje widnieją również w mediach społecznościowych oraz na stronie internetowej [...], na której można dokonać rezerwacji kortu w przedmiotowej hali, a na jednym z portali społecznościowych znajdują się zdjęcia omawianego obiektu wraz z zaproszeniem na treningi ( wpis z dnia 12 marca 2020r.). Osią sporu w okolicznościach analizowanej sprawy, było czy zapis projektanta w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzja o pozwoleniu na budowę stanowiący, że hala do momentu oddania do użytkowania jej zaplecza socjalnego ze wszystkimi instalacjami oraz wykonania w niej instalacji grzewczej, będzie funkcjonowała na zasadzie kortów odkrytych i dodatkowo będzie chroniła przed opadami atmosferycznymi i wiatrem, ma – jak tego chce skarżący- ten skutek , że jako kort otwarty nie wymaga uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Z argumentacja skargi w tej kwestii nie sposób się zgodzić. Dokonując wykładni terminu "przystąpienie do użytkowania" wyrażonego w art. 55 i art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, stwierdzić należy, że przystąpienie do użytkowania należy rozumieć jako rozpoczęcie używania przynajmniej części obiektu zgodnie z przeznaczeniem określonym w pozwoleniu na budowę ( vide wyrok WSA w Gliwicach II SA/Gl 186/20). Sąd w składzie orzekającym podziela w całości stanowisko wypracowane w wyroku WSA w Krakowie ( II SA/Kr 253/16 z dnia 3 sierpnia 2016r.), że przepisy Prawa budowlanego nie zawierają ustawowej definicji terminu "przystąpienie do użytkowania", w związku z czym to, czy w danym przypadku ma miejsce przystąpienie do użytkowania, zależy od dokonanych ustaleń w konkretnej sprawie. Zgodnie z dyrektywą domniemania języka potocznego pojęcia niezdefiniowane przez prawodawcę należy interpretować oraz ustalać ich sens zgodnie z ich znaczeniem przyjętym w języku potocznym. Przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego należy więc rozumieć jako rozpoczęcie korzystania, używania przynajmniej części obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem określonym w pozwoleniu na budowę. Słusznie przyjmuje się, że "przystąpienie do użytkowania" w rozumieniu art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego jest działaniem jednorazowym, polegającym na rozpoczęciu korzystania z obiektu lub jego części. Brak definicji pojęcia "użytkowania" upoważnia do jego rozumienia w znaczeniu potocznym, gdzie użytkowanie oznacza: używanie czegoś, korzystanie z czegoś, eksploatację. Drugim istotnym elementem przystąpienia do użytkowania jest powiązanie tego działania z treścią decyzji o pozwoleniu na budowę, a ta nie pozostawia wątpliwości, że dotyczy budynku hali sportowej w zabudowie usługowej, a nie otwartego kortu tenisowego. Okoliczności tej nie zmienia zapis projektanta w części opisowej projektu , nie będący zresztą kompatybilny z częścią rysunkową tego pracowania. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że ustawodawca przewidział możliwość uzyskania pozwolenia na użytkowanie przed wykonaniem wszystkich robót przewidzianych pozwoleniem na budowę na podstawie art. 59 ust 3 Prawa budowlanego, z której to możliwości skarżący jednak nie skorzystał, dopuszczając się samowolnego przystąpienia do użytkowania. Biorąc pod uwagę tak zebrany materiał dowodowy należy uznać, że jest on spójny, a poszczególne dowody są ze sobą zbieżne. Dodatkowo obrazują one, że postępowania skarżącego nie można zakwalifikować jako jednorazowego lub też mającego na celu przygotowanie do użytkowania obiektu. Tym samym organy administracji przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy, a wyciągnięte przez nie wnioski, w postaci stwierdzenia użytkowania przez skarżącego obiektu przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, nie budzi wątpliwości sądu. Na mocy art. 57 ust. 7 zdanie 1 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 Prawa budowlanego. Z przywołanego przepisu wynika, że jedyną i wystarczającą przesłanką do wymierzenia kary jest stwierdzenie przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem art. 54 i 55 Prawa budowlanego. W szczególności nie jest konieczne wykazanie, że użytkowanie takie trwało przez jakiś okres. Kara stanowi dolegliwość za sam tylko fakt naruszenia przepisów prawa budowlanego. Co więcej, przepisy ustawy Prawo budowlane jasno precyzują skutki przystąpienia przez inwestora do użytkowania obiektu lub jego części przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, nie uzależniając ich od powodów takiego działania, czy też istnienia lub braku istnienia po stronie inwestora winy. Przytoczony art. 57 ust. 7 ustawy obliguje organ nadzoru budowlanego do wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania w przypadku stwierdzenia, że przystąpiono do użytkowania obiektu lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 ustawy, nie pozostawiając w tej kwestii organowi żadnego uznania administracyjnego (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 8 listopada 2017 r., sygn. II SA/Gl 698/17, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym okolicznością obligującą organ do wymierzenia kary jest przystąpienie do użytkowania zarówno całego obiektu budowlanego, jak i jego części. W przypadku zaistnienia jednej z tych podstaw kara wymierzana jest "z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego", zatem dla ustalenia wysokości kary bez znaczenia jest to, czy rozpoczęcie użytkowania dotyczyło tylko części budynku (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 19 czerwca 2020 r., sygn. II SA/Gl 1397/19, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując, w niniejszej sprawie w wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego organy prawidłowo stwierdziły, że skarżący użytkował obiekt niezgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Z brzmienia art. 57 ust. 7 zdanie 1 Prawa budowlanego wynika, że w takim przypadku wymierzenie kary jest obligatoryjne i nie zależy od uznania organu. Należy więc stwierdzić, że organy właściwie zastosowały normę wynikającą przywołanego przepisu. Zgodnie z art. 57 ust. 7 zdanie 1. Prawa budowlanego do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, że w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Z powyższych przepisów wynika, że organ wymierza karę za przystąpienie do użytkowania przed uzyskaniem pozwolenia zgodnie z następującym wzorem: s x k x w x 10. Z art. 59f ust. 2 Prawa budowlanego wynika, że stawka opłaty wynosi 500 zł. Z załącznika do przedmiotowej ustawy wynika, że współczynnik kategorii obiektu budowlanego obiektów zaliczonych do kategorii XV wynosi 9,0, a współczynnik wielkości obiektu budowlanego wynosi 2,0 (przedmiotowy obiekt posiada kubaturę 9730 m 3). Podstawiając te wartości do wzoru otrzymamy: 500 x 10 x 2 x 9, co po obliczeniu daje 90 000 złotych. Jest to kwota identyczna z kwotą kary ustaloną przez organy, co oznacza, że organy nie popełniły błędu przy ustalaniu wysokości kary. Dodatkowo Sąd zwraca uwagę na wykładnię celowościową regulacji przewidzianej w art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, której istotą jest zapewnienie bezpieczeństwa ludzi, a które może być zagrożone na skutek rozpoczęcia użytkowania obiektu przed dokonaniem jego kontroli przez organ nadzoru budowlanego. Natomiast do obowiązków inwestora należy takie zabezpieczenie obiektu budowlanego, aby przed skutecznym zawiadomieniem o zakończeniu budowy albo uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie nie doszło do przystąpienia do użytkowania. W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zasługuje na aprobatę, zaś postawione w tej mierze zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem, uzasadnioną interesem skarżącego. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 10 k.p.a. przez brak możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, Sąd wskazuje, że naruszenie ww. przepisu oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Przy czym na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyroki NSA z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1142/11, z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11). Tymczasem skarżący wskazał , że nie mógł uzupełnić materiału dowodowego przed organem I instancji w postaci złożenia projektu budowlanego, jednak nie zauważył ,że z projektem tym zapoznał się organ odwoławczy, powołując się na jego zapisy. Nie można więc doszukać się związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem organu powiatowego a wynikiem sprawy. Mając powyższe rozważania na uwadze, sąd na mocy art. 151 p.p.s.a., uznając skargę za nieuzasadnioną, orzekł o jej oddaleniu. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., jako że przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie