VII SA/Wa 335/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Sylwia Rosińska- Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2018 r. sprawy ze skarg L. B., U. P.-K., M. C., E. D., M. R., K. R., M. U., S. G., A. M. U.-G., K. B.-D., J. D., P. K., J. K., T. K. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej przy [...] w [...]. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego od Wojewody [...] solidarnie na rzecz skarżących: L. B., U. P.-K., M. . U., S. G., A. M. U.-G., K. B.-D., J. D., P. K., J. K., T. K. kwotę 918 zł (dziewięćset osiemnaście złotych), III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej przy [...] w [...] kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. S. [...] w W., zwanej dalej również "skarżącą ad 1" oraz L. B., U. P., M. C., E. D., M. R., K. R., M. U., S. G., A. M. U., K. B., J. D., P.K., J. K. i T. K., zwanych dalej "skarżącymi ad 2", utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z [...]października 2017 r., znak: [...], w sprawie odmowy uchylenia własnej ostatecznej decyzji nr [...] z [...] czerwca 2016 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Prezydent [...] decyzją nr [...] z [...] czerwca 2016 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zespołu 9 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, z podziemnymi garażami i infrastrukturą techniczną przy ul. S. [...], na działkach nr ewid. [...], [...], [...] z obrębu [...] w Dzielnicy W.[...] (dalej "inwestycja") wydanej na rzecz W. sp. k. z siedzibą w W. (obecnie I.sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W., dalej "inwestor"). W dniu 6 lipca 2016 r. Wspólnota Mieszkaniowa S. [...] złożyła wniosek (sprecyzowany pismem z 25 lipca 2016 r.), dotyczący wstrzymania wykonania decyzji oraz wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta [...] nr [...] z [...] czerwca 2016 r. W związku ze skargą skarżącej ad 1 Prezydent [...] postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. wznowił postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Po rozpatrzeniu we wznowionym postępowaniu ww. wniosku skarżącej ad 1, Prezydent [...] decyzją nr [...] z [...] listopada 2016 r. odmówił uchylenia własnej decyzji z [...] czerwca 2016 r. Następnie, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] lutego 2017 r. uchylił w całości ww. decyzję Prezydenta [...] z [...] listopada 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powyższa decyzja Wojewody [...] z [...] lutego 2017 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła 24 kwietnia 2017 r. i sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 930/17. 3. Dodatkowo, w dniu 22 czerwca 2017 r. skarżący ad 2 wnieśli o wznowienie postępowania i wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] czerwca 2016 r. Odpowiadając na wniosek skarżących ad 2 organ pismem z 3 sierpnia 2017 r. poinformował wnioskodawców, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało już wszczęte na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej S. [...], a wnioskodawcy zostaną "ujęci we wszczętym postępowaniu o wznowienie i wstrzymanie wykonania" ww. decyzji Prezydenta [...] z [...] czerwca 2016 r. 4. W związku ze skargą złożoną do Sądu na decyzję Wojewody [...] nr [...], Prezydent [...] postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2017 r. zawiesił postępowanie wznowieniowe, tj. postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wznowione dnia [...] sierpnia 2016 r. Powyższe postanowienie Prezydenta [...] zostało jednak zaskarżone i w dniu 1 sierpnia 2017 r. Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] uchylił postanowienie Prezydenta [...] nr [...]. Rozstrzygnięcie Wojewody w przedmiocie zawieszenia postępowania stało się ostateczne. 5. Po rozpatrzeniu ww. wniosków i mając na uwadze pozostającą w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z [...] lutego 2017 r., Prezydent [...] decyzją nr [...] z [...] października 2017 r. odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji nr [...] z [...] czerwca 2016 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę ww. obiektów. Organ pierwszej instancji wydał powyższą decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.". Po zbadaniu zgromadzonego materiału dowodowego w postaci przedłożonych przez skarżącą ad 1 analiz przesłaniania, organ stwierdził rozbieżności w przyjętych założeniach, tj. dotyczące poziomu najniżej położonego okna istniejącego budynku. Mianowicie, w analizie sporządzonej przez B. S. do obliczeń przyjęto poziom okna równy 8,08, zaś w analizie W. W. do obliczeń przyjęto poziom równy 9,05. Organ zbadał materiał archiwalny, tzn. projekt budowlany budynku Wspólnoty Mieszkaniowej ul. S. [...]położony na działce nr ewid. [...] z obrębu [...]. Na podstawie danych zawartych w ww. projekcie na rysunkach (rzut parteru, przekrój A-A) stwierdził, że analiza sporządzona na zlecenie Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. S.[, przez B. S. zawiera błędnie przyjęty poziom okna. Tym samym wynik analizy jest błędny. W związku z powyższym organ uznał, że zarówno analiza zawarta w projekcie budowlanym autorstwa projektanta arch. M. S., jak również sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego prof. arch. W. W. jest prawidłowa i jej wynik jest wiążący w sprawie, a zatem brak jest podstaw do uznania wiarygodności analizy przesłaniania przedstawionej przez skarżącą ad 1. Dodatkowo, organ wyjaśnił, że dotychczasowe postępowanie nie miało na celu ponownej analizy projektu budowlanego, a jedynie ustalenie, czy skarżącym ad 1 i ad 2 przysługiwał status strony w postępowaniu. W rezultacie Prezydent [...] uznał, że wykazanie indywidualnego interesu prawnego poprzez powołanie się na naruszenie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego było niezasadne, gdyż nie jest to odrębny przepis w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), zwanej dalej "pr.bud.". Podobna sytuacja dotyczy podnoszonego przez skarżącą ad 1 naruszenia § 11 ust. 1 i 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych"). Przepisy te nie stanowią samodzielnej podstawy prawnej, z której można wywieść indywidualny interes prawny. Również zarzut naruszenia przez planowaną inwestycję § 28 i § 29 ww. rozporządzenia nie zasługuje na uwzględnienie. Organ pierwszej instancji nie podzielił również stanowiska skarżących ad 2 wyrażonego we wniosku o wznowienie postępowania i wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji Prezydenta [...] z [...] czerwca 2016 r. We wniosku tym skarżący ad 2 sugerują, że zatwierdzony projekt budowlany obejmuje należącą do nich nieruchomość drogową złożoną z działek o nr ewid. [...], [...] oraz [...] z obrębu [...]. W tym zakresie organ wyjaśnił jednak, że pozwolenie na budowę i projekt budowlany swoim zakresem odnosi się do działek nr ewid. [...], [...], [...] z obrębu [...]. Obszar przeznaczony pod infrastrukturę instalacyjną i drogową [...] zlokalizowany jest na części działki [...]. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla "Z." (uchwała nr [...] Rady Gminy W. – W. z dnia [...] lutego 1998 r., Dz. Urz. Woj. [...]. z 1998 r. Nr [...], poz. [...]), inwestor zaprojektował część drogi na działce nr ewid. [...] tak, aby powstała w całości droga o symbolu [...] zgodna z postanowieniami ww. miejscowego planu oraz innymi przepisami, w tym warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Na przekrojach zawartych w projekcie budowlanym wskazany jest stan istniejący i część projektowanej drogi (jezdni i chodnika). Natomiast opis na przekroju FF "Istniejący chodnik do przebudowy" sugeruje jedynie konieczność takiej przebudowy, ale nie oznacza, że inwestor jej dokona, gdyż działka, na której jest on zlokalizowany, nie jest objęta pozwoleniem na budowę. Niesłuszna jest zatem teza skarżących ad 2, że bez ich zgody będzie możliwe wybudowanie drogi [...]. Inwestor zaprojektował brakującą część drogi oznaczonej symbolem [...]na działce nr ewid. [...], co do której wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec powyższego organ stwierdził, że zabudowa nie powoduje ograniczenia zagospodarowaniu działki nr ewid. [...] z obrębu [...], jak również nie obejmuje działki nr ewid. [...] z obrębu [...]. W związku z tym zarówno Wspólnota Mieszkaniowa ul. S. [...], jak i skarżący ad 2, nie mogą być uznani za strony postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę ww. inwestycji, ponieważ ich nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. 6. Pismem z 25 października 2017 r. odwołanie od ww. decyzji złożyła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. S. [...]w W., wnosząc o wznowienie postępowania. Z kolei pismem z 30 października 2017 r. odwołanie złożyli skarżący ad 2, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oraz odmowę wydania takiego pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Skarżący zarzucili organowi szereg nieprawidłowości, m.in. nieprawidłowe przyjęcie, że skarżący nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu, podczas gdy ich nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Zdaniem skarżących organ błędnie przyjął też, że projekt jest zgodny z obowiązującymi przepisami, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych. Ponadto, skarżący wyjaśnili, że w ich opinii, inwestor bez wymaganego prawa do dysponowania nieruchomością próbuje utwardzić drogę na części działki należącej do skarżących. W ocenie skarżących, organ nieprawidłowo uzasadnił kwestionowane rozstrzygnięcie, naruszając tym samym przepisy postępowania. Naruszenie przez organ zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego miało istotny wpływ na wynik sprawy. 7. Po rozpatrzeniu odwołań, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] grudnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z [...] października 2017 r. odmawiającą ponownie uchylenia własnej ostatecznej decyzji nr [...] o pozwoleniu na budowę. Organ drugiej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz art. 82 ust. 3 pr.bud. (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.). Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, Wojewoda [...] stwierdził, że brak jest podstaw do nadania przymiotu strony skarżącej ad 1 oraz skarżącym ad 2. Wspólnota Mieszkaniowa S. [...], a także skarżący ad 2 nie znajdują się bowiem w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Odnosząc się w związku z tym do zarzutów skarżących, organ podkreślił, że skarżąca ad 1 przedłożyła w toku postępowania dwie kontr-analizy przesłaniania w budynku, z których jedna nie mogła zostać uwzględniona przez organ, ze względu na sporządzenie jej przez osobę nieuprawnioną, a druga wykazuje rozbieżności z projektem budowlanym zatwierdzonym w decyzji Prezydenta [...] z [...]czerwca 2016 r. W związku z powyższym organ przeanalizował analizę nasłonecznienia znajdującą się w projekcie budowlanym i ustalił, że argumenty dotyczące niespełnienia warunków technicznych dotyczących przesłaniania i zacieniania są niezasadne, a tym samym nie mogą stanowić podstawy do uznania skarżącej ad 1 za stronę postępowania. Odnosząc się do argumentu dotyczącego budowy drogi na działce skarżących ad 2 organ odwoławczy wskazał, że projekt utwardzenia terenu zamyka się w granicy działki inwestora i nie wykracza na działki skarżących ad 2. W ramach swojego prawa własności inwestor ma prawo do utwardzenia dowolnego fragmentu działki. Dodatkowo organ wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 30 ust. 1 pr.bud. roboty budowlane polegające na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Również więc w tym przypadku – w ocenie organu – nie ma podstaw do uznania skarżących ad 2 za stronę postępowania. Odnośnie uciążliwości drogi i generowanego przez nią hałasu organ wyjaśnił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, pewnych uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów np. w postaci zwiększonego hałasu czy ruchu samochodowego, nie powinno się utożsamiać z oddziaływaniem realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące. Czym innym jest zatem interes prawny, którego granice określają powołane wyżej przepisy prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. 8. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca ad 1 w dniu 23 stycznia 2018 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody [...] Nr [...] z [...] grudnia 2017 r. Tego samego dnia skarżący ad 2 złożyli własną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc również o uchylenie decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2017 r. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu skarżący ad 1 i ad 2 zarzucili: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. i art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie przez Wojewodę [...] w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, pomimo niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jak również poprzez nierozważenie całokształtu materiału dowodowego, a także niewystarczające wyjaśnienie i rozważenie podstawy prawnej decyzji Wojewody [...], jak i niepełne uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: a) przepisów art. 28 ust. 2 pr.bud. i art. 28 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 20 pr.bud.: poprzez błędną wykładnię przez organ ww. przepisów i przyjęcie, że posiadanie przymiotu strony przez właściciela nieruchomości położonej w zasięgu oddziaływania obiektu jest uzależnione od tego, czy projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na sposób zagospodarowania jego nieruchomości, podczas gdy przepisy mówią o oddziaływaniu nie określając, czy ma mieć ono charakter pozytywny czy negatywny, a więc o każdym oddziaływaniu na sposób zagospodarowania nieruchomości; poprzez błędne zastosowanie i nieprawidłowe przyjęcie przez organ odwoławczy, że wyznaczony w projekcie budowlanym obszar oddziaływania inwestycji, którą obejmuje decyzja o pozwoleniu na budowę jest prawidłowy i w konsekwencji niedopuszczalne i nieuprawnione zawężenie kręgu stron postępowania administracyjnego i odmowę przyznania statusu strony skarżącym, utrudniając współwłaścicielom nieruchomości, na których części zlokalizowana jest budowana przez inwestora droga o numerze [...], obrony ich praw właścicielskich oraz uprawnień do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, b) art. 28 ust. 2 pr.bud. i art. 28 k.p.a. w zw. z § 11 ust. 1 pkt 2 i § 11 ust. 2 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z § 11 ust. 1 i 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez wadliwe zastosowanie i przyjęcie, że uciążliwości drogi i generowanego przez nią hałasu nie mogą stanowić podstawy do przyznania skarżącym statusu strony postępowania, podczas gdy ze względu na planowaną w ramach inwestycji budowę drogi [...], której użytkowanie, jak wskazują załączone do projektu budowlanego "Wytyczne akustyczne", może spowodować emisję hałasu i wibracje obejmujące swoim zasięgiem obszar działki sąsiadującej z terenem inwestycji, na której zlokalizowane są budynki skarżących, co w świetle ustaleń § 11 ust. 1 pkt 2 i §11 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego, może wskazywać na możliwość wykroczenia poza wskazane w planie miejscowym dopuszczalne zasięgi stref uciążliwości komunikacyjnych ponad 30 m od osi ulicy; c) przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 pr.bud. w zw. z art. 3 pkt 20 pr.bud. poprzez uznanie, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu, a co za tym idzie uchylenie się przez organ od zbadania zarzutów skarżących odnoszących się do legalności wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, i w rezultacie błędne przyjęcie przez organ, że nie zachodzi podstawa do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, z powołaniem się na okoliczność braku legitymacji skarżących (współwłaścicieli drogi) do występowania w sprawie jako strona postępowania, z pominięciem podnoszonych przez skarżących zarzutów w pismach kierowanych do organu znajdujących się w aktach sprawy do prawidłowości wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Dodatkowo, skarżący ad 2 zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 pr.bud. i art. § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zw. art. 28 ust. 2 pr.bud. i art. 28 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania weryfikacji zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, podczas gdy prawidłowa ocena treści projektu budowlanego z przepisami prawa doprowadziłaby organ do przyjęcia, że ze względu na konieczność zapewnienia inwestycji dojazdu o szerokości 5 m, działka skarżących musi być w tym celu wykorzystana, co oznacza istotne oddziaływanie planowanej inwestycji na nieruchomość skarżących uzasadniające przyznanie im statusu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. 9. Odpowiadając w dniu 5 lutego 2018 r. na ww. skargi organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o ich oddalenie. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą ad 1 oraz skarżących ad 2 pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. 10. W dniu 23 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 930/17. Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję Wojewody [...] nr [...] z [...] lutego 2017 r. Tym samym w obrocie prawnym ponownie znalazła się decyzja Prezydenta [...] nr [...] z [...] listopada 2016 r. odmawiająca uchylenia pozwolenia na budowę udzielonego decyzją tego samego organu nr [...] z [...] czerwca 2016 r. 11. Na rozprawie w dniu 31 października 2018 r. Sąd zarządził połączenie na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. sprawy ze skargi skarżących ad 2 o sygn. akt VII SA/Wa 335/18 ze sprawą ze skargi skarżącej ad 1 o sygn. akt VII SA/Wa 336/18 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Jednocześnie Sąd zarządził, że sprawa z obu skarg będzie prowadzona pod sygn. akt VII SA/Wa 335/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 12. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaniem podstawy prawnej. Po zbadaniu materiałów sprawy, w tym wszystkich wydanych w sprawie decyzji administracyjnych oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 930/17, Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę na podstawie dwóch skarg złożonych na decyzję Wojewody [...] nr [...] z [...] grudnia 2017 r. stwierdza, że obie skargi zasługują na uwzględnienie, chociaż z powodów innych niż w nich bezpośrednio wskazane. 13. Sąd stwierdza, że w wyniku rozstrzygnięć Wojewody [...], a także powołanego wyżej wyroku Sądu z 23 lutego 2018 r. w obrocie prawnym znajdują się obecnie dwie decyzje organu pierwszej instancji wydane we wznowionym postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Pierwsza decyzja, wydana przez Prezydenta [...] w dniu [...] listopada 2016 r., czyli decyzja nr [...], została oryginalnie uchylona decyzją Wojewody [...] nr [...] z [...] lutego 2017 r. Jednak uchylenie wskazanej decyzji Wojewody przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym wyrokiem z 23 lutego 2018 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 930/17, spowodowało "odżycie" decyzji nr [...]. Uchylenie rozstrzygnięcia organu odwoławczego powoduje bowiem, że postępowanie administracyjne powraca do etapu pozostającej w mocy, choć zaskarżonej do organu drugiej instancji, decyzji organu pierwszej instancji. W kontrolowanym postępowaniu taką decyzją organu pierwszej instancji jest właśnie wskazana wyżej decyzja Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Z powodów podanych wyżej, decyzja ta nie jest ostateczna. Drugą natomiast decyzją organu pierwszej instancji w kontrolowanej sprawie jest decyzja nr [...] Prezydenta [...] z [...] października 2017 r. utrzymana w mocy zaskarżoną do niniejszego Sądu decyzją Wojewody [...] nr [...] z [...] grudnia 2017 r. Wskazanym rozstrzygnięciem Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...]. Tym samym decyzja Prezydenta [...] nr [...] stała się ostateczna. Taki stan prawny nie może być zaakceptowany przez Sąd. Toczy się bowiem postępowanie na podstawie odwołania od nieostatecznej decyzji organu pierwszej instancji odmawiającej uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, a jednocześnie strony wiąże inna, ostateczna decyzja tego samego organu, utrzymana w mocy przez organ odwoławczy, również odmawiająca uchylenia pozwolenia na budowę. Przyczyną takiej kolizji jest fakt wydania przez Wojewodę [...] postanowienia nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. uchylającego postanowienie Prezydenta [...] nr [...] z [...] czerwca 2017 r. zawieszającego wznowione postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Gdyby Wojewoda [...] nie uchylił wskazanego postanowienia organu pierwszej instancji (nr [...]), wówczas organ ten, czyli Prezydent [...] nie wydałby decyzji nr [...] z [...] października 2017 r. (decyzji organu pierwszej instancji w niniejszym postępowaniu, a zarazem chronologicznie drugiej odmowy uchylenia pozwolenia na budowę). Tym samym, Wojewoda [...] nie miałby podstaw do wydania zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2017 r. Wojewoda [...] postąpił wszakże inaczej, co spowodowało obecną kolizję rozstrzygnięć. Doszło zatem do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Oznaczało to jednocześnie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 6 k.p.a., a w pewnym zakresie również art. 15 i art. 16 § 1 k.p.a. Nie zmienia tej okoliczności fakt, że sentencje obu decyzji Prezydenta [...] były zgodne co do treści – odmawiały uchylenia oryginalnej decyzji nr [...] o pozwoleniu na budowę. Trzeba bowiem wziąć pod uwagę to, że uchylenie przez Sąd wyrokiem z 23 lutego 2018 r. (sygn. akt VII SA/Wa 930/17) decyzji Wojewody [...] nr [...] nastąpiło ze względu na stwierdzoną przez Sąd sprzeczność między osnową decyzji a jej uzasadnieniem. Tym samym nie można było jasno stwierdzić i ocenić przyczyn oraz podstaw prawnych, dla których Wojewoda [...] uchylił pierwszą chronologicznie decyzję Prezydenta [...] odmawiającą uchylenia pozwolenia na budowę. Niemożliwa była zatem w pełni zgodna z przepisami postępowania ocena przedmiotowej decyzji organu pierwszej instancji. 14. W przedstawionym stanie rzeczy Sąd zobowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, czyli decyzję Prezydenta [...] nr [...] z [...] października 2017 r. W ponownym postępowaniu Wojewoda [...] rozpozna odwołanie skarżącej ad 1 z 19 grudnia 2016 r. od chronologicznie pierwszej decyzji Prezydenta [...], czyli decyzji nr [...] z [...] listopada 2016 r. W ten sposób zostaną wykonane zarówno obowiązki wynikające dla Wojewody [...] z wyroku WSA z 23 lutego 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 930/17, jak i obowiązki wynikające z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127 § 2 k.p.a. 15. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie I sentencji. Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylił również decyzję organu pierwszej instancji, gdyż w sposób oczywisty przemawiały za tym okoliczności sprawy. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy, czyli jak w pkt II oraz pkt III wyroku.