VII SA/Wa 336/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2010 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zwłokę przy wydawaniu decyzji skargę oddala Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 34/09, po rozpoznaniu skargi Prezydenta Miasta [...], uchylił zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...] oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Na wstępie uzasadnienia Sąd stwierdził, że organy prawidłowo ustaliły początek biegu terminu określonego w art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane przyjmując datę wpływu wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, bowiem ustawa właśnie od tej daty nakazuje liczyć bieg terminu do wydania decyzji - "od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji". Wskazał, że organ słusznie odliczył 13 dni związanych z wezwaniem inwestora do usunięcia braków wniosku, w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. ([...].03.2007 r.), do dnia uzupełnienie wniosku (27.03.2007r.). Jako wadliwe prawnie ocenił twierdzenia skarżącego, że bieg terminu 65 dni rozpoczyna się od daty, gdy inwestor złoży kompletny wniosek. Podniósł, że w jego ocenie, postępowanie zostaje wszczęte, gdy inwestor złoży wniosek, bez względu na jego ewentualne braki, dzień doręczenia żądania organowi administracji jest zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. dniem wszczęcia postępowania w sprawie. Skoro w niniejszej sprawie wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w dniu 19 lutego 2007 r. to w tym dniu rozpoczął bieg termin 65 dniowy na wydanie decyzji - określony w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego. Sąd uchylił zaskarżone rozstrzygnięcia, bowiem uznał, że wydane zostały z naruszeniem art. 35 ust. 6 i 8 w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie odliczeniu mógł podlegać (ponad to co już organ odliczył) czas związany z wydaniem postanowienia z dnia [...] maja 2007 r. wzywającego do usunięcia braków w dokumentacji projektowej. Sąd zauważył, że z brzmienia art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego można wywieść, że do terminu 65 dniowego, o którym jest mowa w art. 35 ust. 6, nie wlicza się wszystkich tych okresów, w których braki merytoryczne wniosku a rzadziej braki formalne, nie pozwalają organom na skuteczne prowadzenie postępowania w sprawie. Dlatego czas od dnia nałożenia postanowieniem z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane obowiązku uzupełnienia braków projektu, do momentu upływu terminu wyznaczonego na ich uzupełnienie (bądź wcześniejszego ich uzupełnienia), stanowi okres niezawinionej przez organ prowadzący postępowanie zwłoki, który należy odliczyć od ustawowego terminu na załatwienie wniosku w przedmiocie pozwolenia na budowę. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, w związku z wyżej wskazanym wyrokiem, Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], działając na podstawie art. 123 k.p.a. oraz art. 35 ust. 6, 7 i 8 Prawa budowlanego, wymierzył Prezydentowi Miasta [...] karę w wysokości 9.500 złotych, za 19 dni zwłoki w postępowaniu w sprawie pozwolenia na powiększenie otworów okiennych od strony podwórka w ścianie sutereny budynku mieszkalnego lokalu nr [...] na działce nr [...] obr. [...]- K. przy ul. U. [...] w K. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie, wpływ wniosku o pozwolenie na budowę nastąpił w dniu 19 lutego 2007 r., więc 65 dniowy termin załatwienia sprawy upływał dla organu 25 kwietnia 2007 r. Decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę została wydana w dniu [...] czerwca 2007 r., czyli po upływie 107 dni. Wojewoda [...], powołując się na wytyczne wyroku z dnia 5 maja 2009 r., stwierdził, że czas podlegający odliczeniu z powodu wezwania dotyczącego usunięcia przez inwestora braków we wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a., to 13 dni licząc od dnia wysyłki wezwania tj. 14 marca 2007 r. Ponadto podniósł, że odliczeniu podlega również 10 dni z tytułu postanowienia z dnia [...] maja 2007 r. o uzupełnieniu braków w projekcie w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, licząc od daty wysyłki znajdującej się na postanowieniu tj. [...] maja 2007 r. do daty wpływu do Urzędu pisma pełnomocnika inwestora przekazującego brakujące dokumenty, czyli 4 czerwca 2007 r. (data znajdująca się na pieczęci Kancelarii Magistratu). Po odliczeniu od wskazanego powyżej czasu trwania postępowania tj. 107 dni - 65 dni wynikających z terminu określonego w art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane oraz 23 dni wynikających z powyższych odliczeń, organ otrzymał 19 dni przeterminowania (107-65-13-10). Łączny wymiar kary za zwłokę wyniósł więc 9.500 złotych (19 dni x 500 zł = 9.500 zł). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Prezydent Miasta [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 35 ust. 6 i art. 88a ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, uchylił zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji w części dotyczącej wysokości nałożonej kary i ustalił wysokość kary na 8.500 złotych. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz zauważył, że Wojewoda [...] wydając postanowienie z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], był związany prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 34/09. Wskazał, że badając zachowanie przez Prezydenta Miasta [...] terminu 65 dni przy wydaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], Wojewoda [...], zgodnie ze wskazaniami w/w wyroku prawidłowo odliczył od trwania całego postępowania okres od dnia wysłania wezwania z art. 64 § 2 k.p.a., do dnia uzupełnienia braków (13 dni). Takie bowiem wskazówki wynikają z wyroku WSA, w uzasadnieniu którego Sąd stwierdził, że: "W przedmiotowej sprawie organ słusznie odliczył 13 dni związanych z tymi brakami od dnia wezwania przez organ ([...].03.2007r.) do dnia uzupełnienia wniosku (27.03.2007 r.)". Podniósł, że Wojewoda [...] odliczył od trwania całego postępowania jedynie czas związany z usuwaniem nieprawidłowości na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego od dnia 25 maja 2007 r., który zdaniem Wojewody oznaczał datę wysłania postanowienia, do dnia 4 czerwca 2007 r., czyli dnia usunięcia nieprawidłowości (10 dni). Wojewoda uznał bowiem, że czas związany z usuwaniem nieprawidłowości powinien być liczony od dnia wysyłki postanowienia w tej sprawie. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odliczeniu powinien podlegać jednakże czas od dnia wydania postanowienia, czyli od dnia [...] maja 2009 r. Organ powołał się przy tym na wytyczne zawarte we wskazanym wyroku z dnia 5 maja 2009 r., "Dlatego czas od dnia nałożenia postanowieniem z art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane obowiązku uzupełnienia braków projektu, do momentu upływu terminu wyznaczonego na ich uzupełnienie (bądź wcześniejsze ich uzupełnienie), stanowi okres niezawinionej przez organ prowadzący postępowanie zwłoki, który należy odliczyć od ustawowego terminu na załatwienie wniosku w przedmiocie pozwolenia na budowę". W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że od okresu trwania całego postępowania, czyli 107 dni, należało odjąć 65 dni wynikających z art. 35 ust. 6 ustawy -Prawo budowlane, 13 dni wynikających z wezwania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., oraz 12 dni (a nie 10 jak przyjął Wojewoda) związanych z wydaniem postanowienia z art. 35 ust. 3 od dnia [...] maja 2007 r., do dnia [...] czerwca 2007 r. W przedmiotowej sprawie doszło więc do 17 dniowego przekroczenia terminu, określonego w art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, co daje w rezultacie karę pieniężną w wysokości 8.500 złotych. Skargę na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Prezydent Miasta [...]. Wnosząc o jego uchylenie, zarzucił mu naruszenie art. 35 ust. 6-8 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu skargi Prezydent Miasta [...] wskazał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] przy obliczeniu terminu przewidzianego do wydania decyzji pozwolenia na budowę, nie uwzględnił odliczenia okresu pomiędzy dniem złożenia niekompletnego pod względem formalnym wniosku o pozwolenie na budowę, a dniem wydania wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku, zaś jako podstawę do odliczenia przyjął jedynie okres pomiędzy datą wysłania wezwania do usunięcia braków, tj. dniem [...] marca 2007 r. a dniem uzupełnienia braków formalnych wniosku, tj. dniem 27 marca 2007 r., czyli 13 dni. Skarżący podkreślił, że kompletny pod względem formalnym wniosek strona złożyła w dniu 27 marca 2007 r., po jego uzupełnieniu zgodnie z wezwaniem wydanym w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a., tak więc ta data wbrew ustaleniom poczynionym przez Wojewodę [...] w zaskarżonym postanowieniu stanowi początek biegu terminu określonego w art. 35 ust. 6. Na poparcie swojej argumentacji Prezydent Miasta [...] przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 260/05, w którym stwierdzono, iż przepis art. 64 § 2 k.p.a. wskazuje, że przed złożeniem przez stronę kompletnego wniosku pod względem formalnym postępowanie administracyjne się nie toczy, wniosek nie jest rozpatrywany i w przypadku nie uzupełnienia w dalszym ciągu rozpatrywany być nie może. Wskazał, że powyższe stanowisko podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, czemu dał wyraz, m.in. w wyroku z dnia 12 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1012/07, z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1777/07, z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1794/07, uznając, iż termin 65 dni należy liczyć zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. od dnia złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, jeżeli wniosek ten czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa (art. 64 § 2 k.p.a ). W przypadku kiedy wniosek nie spełnia tych wymagań w/w termin należy liczyć od daty usunięcia braków formalnych, bowiem wszczęcie postępowania administracyjnego może spowodować tylko żądanie strony niedotknięte brakami formalnym. Skarżący przywołał również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 571/08, w którym to wyroku Sąd odniósł się do kwestii związanej ze sposobem liczenia terminu 65 dni przewidzianych do wydania decyzji pozwolenia na budowę, wskazując, iż rozpatrywanie niekompletnego wniosku jest w praktyce niemożliwe i byłoby naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które obligują organ do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Podniósł, że w przedmiotowym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził m.in., że "Termin 65 dni na wydanie decyzji o pozwoleniu na budową, należy rozumieć jako termin przewidziany przez ustawodawcę na merytoryczne rozpatrzenie wniosku, a nie termin w którym należy również pomieścić czynności związane z usuwaniem braków wniosku. Skoro ustawodawca w art. 32, 33 i art. 34 Prawa budowlanego dokładnie określił co powinien zawierać wniosek, jakie należy załączyć do niego dokumenty i jakie wymogi powinien spełniać projekt budowlany, to do obowiązków wnioskodawcy (inwestora) należy zadbać o to, aby wniosek o pozwolenie na budowę spełniał wszystkie te wymogi. Okresu od dnia złożenia wniosku (niekompletnego) do czasu jego uzupełnienia, nie można traktować jako stanu bezczynności organu, a brak możliwości rozpatrywania wniosku w tym czasie wynika z winy strony, czyli z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 ust. 8 Praw budowlanego)" oraz, że "wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie odpowiadający prawu, nie może wywoływać zamierzonych skutków przewidzianych w prawie i za taki stan nie można karać organu za zwłokę w wydaniu decyzji, która wynikła z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego)". W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym jest rozstrzygnięcie wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 34/09. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania", o których mowa w komentowanym przepisie, są formułowane w uzasadnieniu orzeczenia. W tym więc zakresie uzasadnienie orzeczenia wykazuje moc wiążącą. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. np. S. Hanausek (w:) W. Siedlecki (red.), System prawa procesowego cywilnego. Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za wadliwe. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Oddziaływanie orzeczenia sądu administracyjnego w ponownym postępowaniu w sprawie przed organami administracji publicznej ma pierwszorzędne znaczenie w odniesieniu do orzeczeń kasatoryjnych tego sądu, w rezultacie których ma nastąpić merytoryczne rozpatrzenie sprawy w nowym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w zakresie wynikającym z dokonanego obalenia zaskarżonego aktu lub czynności i ewentualnie innych aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy. Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydaniu decyzji do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe (zob. postanowienie NSA z dnia 16 lutego 1998 r., sygn. akt IV SA 975/97; wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r, sygn. akt IV SA 527/97). Wskazać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 34/09, poddał kontroli wcześniejsze rozstrzygnięcia organów administracji w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej Prezydentowi Miasta [...], w związku ze zwłoką w prowadzonym postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na powiększenie otworów okiennych od strony podwórka w ścianie sutereny budynku mieszkalnego lokalu nr [...] na działce nr [...] obr. [...] – K. przy ul. U. [...] w K. Kontrola wykazała, że zapadły one z naruszeniem przepisów art. 35 ust. 6 i 8 w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, co skutkowało ich uchyleniem. Na wstępie uzasadnienia Sąd przesądził jednak, że organy prawidłowo ustaliły początek biegu terminu określonego w art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane przyjmując datę wpływu wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, bowiem ustawa właśnie od tej daty nakazuje liczyć bieg terminu do wydania decyzji - "od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji". Wskazał, że organ słusznie odliczył 13 dni związanych z wezwaniem inwestora do usunięcia braków wniosku, w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. ([...].03.2007 r.), do dnia uzupełnienie wniosku (27.03.2007r.). Jako wadliwe prawnie ocenił twierdzenia skarżącego, że bieg terminu 65 dni rozpoczyna się od daty, gdy inwestor złoży kompletny wniosek. Podniósł, że w jego ocenie, postępowanie zostaje wszczęte, gdy inwestor złoży wniosek, bez względu na jego ewentualne braki, dzień doręczenia żądania organowi administracji jest zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. dniem wszczęcia postępowania w sprawie. Skoro w niniejszej sprawie wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w dniu 19 lutego 2007 r. to w tym dniu rozpoczął bieg termin 65 dniowy na wydanie decyzji - określony w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w przedmiotowej sprawie odliczeniu mógł ponadto podlegać (ponad to co już organ odliczył) czas związany z wydaniem postanowienia z dnia [...] maja 2007 r. wzywającego do usunięcia braków w dokumentacji projektowej. Sąd zauważył, że z brzmienia art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego można wywieść, że do terminu 65 dniowego o którym jest mowa w art. 35 ust. 6, nie wlicza się wszystkich tych okresów, w których braki merytoryczne wniosku a rzadziej braki formalne, nie pozwalają organom na skuteczne prowadzenie postępowania w sprawie. Dlatego czas od dnia nałożenia postanowieniem z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane obowiązku uzupełnienia braków projektu, do momentu upływu terminu wyznaczonego na ich uzupełnienie (bądź wcześniejszego ich uzupełnienia), stanowi okres niezawinionej przez organ prowadzący postępowanie zwłoki, który należy odliczyć od ustawowego terminu na załatwienie wniosku w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu, organ ponownie rozpatrując sprawę, zastosował się do wytycznych wskazanych w wyżej powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2009 r., a wydane rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Prawidłowo organ ustaliły początek biegu terminu określonego w art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane przyjmując datę wpływu wniosku o wydanie pozwolenia na budowę oraz odliczył od trwania całego postępowania okres od dnia wysłania wezwania z art. 64 § 2 k.p.a., do dnia uzupełnienia braków (13 dni). Takie bowiem wskazówki wynikają z wyroku Sądu. Zasadnie organ również odliczył czas od dnia wydania postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, czyli od dnia [...] maja 2009 r. do dnia 4 czerwca 2007 r., w którym to dniu uzupełnione zostały braki wniosku o pozwolenie na budowę. Powyższe także ma swoje oparcie we wskazanym wyroku Sądu z dnia 5 maja 2009 r. Sąd bowiem wskazał, że "czas od dnia nałożenia postanowieniem z art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane obowiązku uzupełnienia braków projektu, do momentu upływu terminu wyznaczonego na ich uzupełnienie (bądź wcześniejsze ich uzupełnienie), stanowi okres niezawinionej przez organ prowadzący postępowanie zwłoki, który należy odliczyć od ustawowego terminu na załatwienie wniosku w przedmiocie pozwolenia na budowę". Reasumując stwierdzić należy za organem, że od okresu trwania całego postępowania, czyli 107 dni, należało odjąć 65 dni wynikających z art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, 13 dni wynikających z wezwania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., oraz 12 dni związanych z wydaniem postanowienia z art. 35 ust. 3 od dnia [...] maja 2007 r., do dnia 4 czerwca 2007 r. W przedmiotowej sprawie doszło więc do 17 dniowego przekroczenia terminu, określonego w art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, co daje w rezultacie karę pieniężną w wysokości 8.500 złotych. Jeszcze raz należy podkreślić, że w przedmiotowej sprawy zarówno organ, jak i Sąd związany jest oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 34/09, zarówno w zakresie, ustalenia początku biegu terminu określonego w art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, jak również przy ustalaniu okresów niezawinionej przez organ zwłoki w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Tym samy zarzuty skargi, przywołujące odmienną linię orzeczniczą w tym zakresie, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.