VII SA/Wa 337/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Fularski, sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant ref. staż. Agata Abramowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 w związku z art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwana dalej k.p.a.), po przeprowadzeniu wszczętego na wniosek E. S. oraz M.S. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] s.c. [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działkach ew. nr [...], [...], [...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...] róg ul. [...] w [...] (kat. XIII), odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. S.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M.S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił na wstępie charakter postępowania prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Podkreślił także, że wnioskodawcy M.S. i E. S. nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. oraz że w jego ocenie, posiadają przymiot strony w niniejszej sprawie wynikający z treści § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm.). Są oni bowiem współwłaścicielami działki nr ewid. [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] w [...],[...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], graniczącej z działką inwestycyjną nr ewid. [...]. Następnie, organ II instancji wskazał że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, powyższe dokumenty należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Organ nadzoru podniósł, że inwestorzy M. S., D. W. oraz R. S. składając wniosek o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...] kwietnia 2014 r., uzupełniony pismem z dnia [...] maja 2014 r. dołączyli do niego oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działki nr ewid. [...],[...],[...]) na cele budowlane oraz decyzję Zarządu Dzielnicy [...] [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...], ustalającą na wniosek [...] s.c. [...], warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, na działkach nr ewid. [...],[...],[...] , [...], obręb [...], położonych przy ul. [...] i ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] w [...] (utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...]). Tym samym, w ocenie organu, nie uchybiono w stopniu rażącym ww. przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Dalej, zaznaczył, że stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (według stanu na dzień wydania decyzji) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W tym względzie organ wskazał, że analiza akt sprawy wykazała, że rozwiązania projektowe spornego budynku nie naruszają w sposób rażący ustaleń ww. decyzji Zarządu Dzielnicy [...] [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...], o warunkach zabudowy. W szczególności parametry projektowanego budynku nie naruszają w sposób rażący ustaleń zabudowy co do rodzaju zabudowy; nieprzekraczalnej linii zabudowy - od 6 do 7 m od granicy działki od strony ul. [...] oraz 8,5 m od granicy działki od strony ul. [...] (projektowana 7 m od strony ul. [...] i 10,5 m od strony ul. [...] - Projekt budowlany - str. 65); wskaźnika powierzchni zabudowy projektowanej w stosunku do powierzchni działki - do 0,40 (projektowany 0,40 - Projekt budowlany - str. 13); szerokości elewacji frontowej budynku - do 38 m (projektowana - od strony ul. [...] - 35,38 m, od strony ul. [...] - 37,08 m - Projekt budowlany - str. 65); wysokość górnej elewacji frontowej budynku, jej gzymsu lub attyki - do 12 m (projektowana - 11,53 m - Projekt budowlany - str. 65); geometrii dachu - dach dwu lub wielospadowy o spadku od 5° do 45° (projektowany dach wielospadowy o spadku 5° - Projekt budowlany - str. 98); wysokości głównej kalenicy dachu budynku - do 12,5 m (projektowana - 12,49 m - Projekt budowlany - Przekrój A-A, str. 99); powierzchni biologicznie czynnej - minimum 30% (projektowana - 30,7% - Projekt budowlany - str. 65); obsługi komunikacyjnej -z drogi publicznej ul. [...]; wskaźnika miejsc parkingowych - 1,2 miejsca parkingowego na jedno mieszkanie (planowane - 1,2 miejsca parkingowego na mieszkanie - Projekt budowlany, str. 69). Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących przekroczenia wysokości kalenicy o 1,68 m oraz wysokości elewacji frontowej o 1,22 m, organ nadzoru uznał, że ewentualne naruszenie w powyższym zakresie nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stwierdzone uchybienia są stosunkowo niewielkie oraz nie zaburzają miejscowych stosunków przestrzennych w stopniu, który nie byłby możliwy do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Odnosząc się do kolejnego warunku ww. decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...], dotyczącego obowiązku podłączenia planowanej inwestycji do istniejącej miejskiej sieci inżynieryjnej w zakresie odprowadzania ścieków, organ wskazał, że zgodnie z projektem ścieki z planowanego budynku odprowadzane będą do oczyszczalni ścieków będącej w posiadaniu Spółdzielni Mieszkaniowej [...] (Projekt budowlany - str. 10), co potwierdza zaświadczenie [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Nie został zatem naruszony wymóg z decyzji o warunkach zabudowy. Zarzut skarżących, jakoby odbiorca ścieków nie uzyskał pozwolenia wodno-prawnego nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], gdyż pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości kontrolowanej decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył także, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Analiza projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego ww. decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], nie wykazała, aby przyjęte rozwiązania projektowe uchybiały rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, zwłaszcza zaś unormowaniom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Elewacja południowo-wschodnia projektowanego budynku z otworami okiennymi i drzwiami znajduje się w odległości 5,75 m od granicy działki nr ewid. [...], elewacja północno- wschodnia projektowanego budynku z otworami okiennymi i drzwiami znajduje się w odległości od 4,8 m do 5,6 m od granic działek nr ewid. [...] i [...], elewacja południowo- zachodnia z otworami okiennymi i drzwiami znajduje się w odległości 9 m od granicy działki nr ewid. [...] (stanowiącej działkę drogową - ul. [...]), natomiast elewacja północno- zachodnia z otworami i drzwiami znajduje się w odległości 7 m od granicy działki nr ewid. [...] (będącej działką drogową- ul. [...]), co jest zgodne z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia. Sporna inwestycja nie narusza także rażąco przepisów § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 19 (odległości wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i od granic działki), § 23 (odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) i § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Powyższe potwierdza znajdująca się w aktach sprawy analiza nasłonecznienia (Projekt budowlany — str. 268). Analiza akt sprawy wykazała również, że Prezydent [...] decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], wyraził zgodę na lokalizację 3 zjazdów do nieruchomości (budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem) położonej na dz. ewid. Nr [...],[...],[...], w obrębie [...], w docelowych liniach rozgraniczających ul. [...] i ul. [...] (dz. nr ewid. [...],[...] i [...] z obrębu [...]). Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które w czasie wykonania ww. projektu budowlanego były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Jednocześnie projektanci złożyli oświadczenia o zgodności projektu z obowiązującymi normami i przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Ponadto projekt zagospodarowania terenu spornej inwestycji został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. M. B.. Reasumując organ nadzoru stwierdził, że kontrolowana decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, została wydana w oparciu o właściwą podstawę prawną, a także nie wypełnia przesłanki rażącego naruszenia prawa. Ponadto kontrolowana decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Sporna decyzja nie została skierowana do osób niebędących stroną w przedmiotowej sprawie. Jakkolwiek kontrolowana decyzja została wydana na rzecz [...] s.c. [...], to ze względu na wymienienie wszystkich wspólników z nazwiska w petitum decyzji, należy uznać, że to oni są adresatami kontrolowanej decyzji. Nadto ww. decyzja nie zawiera wady powodującej nieważność z mocy prawa, w razie wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie była i nie jest trwale niewykonalna. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. S., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 10 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w sytuacji, w której skarżący winien zostać uznany za stronę postępowania w sprawie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. o pozwoleniu na budowę, co zaś skutkuje przyjęciem, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., została wydana z rażącym naruszeniem prawa, - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 5 ustawy Prawo budowlane oraz w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w zakresie odnoszącym się do przekroczenia zatwierdzonych decyzją o warunkach zabudowy wymiarów (wysokości budynku), w sytuacji, w której prawidłowa ocena tych okoliczności prowadzi do przyjęcia, że wysokości te zostały przekroczone, a zatem decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 5 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 26 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia, poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie oraz przyjęcie, że zaprojektowany budynek posiada połączenie z siecią kanalizacyjną, podczas gdy zebrany w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę materiał przeczy takiemu przyjęciu, co zaś skutkuje przyjęciem, że i w tym zakresie decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, albowiem nie potwierdzała wystąpienia przesłanek legitymizujących wydanie przedmiotowego pozwolenia. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął zarzuty w stosunku do zaskarżonej decyzji wskazując m.in., że niedostosowanie wysokości powstającego budynku do warunków zatwierdzonych jego projektem rodzi sytuację oczywistej sprzeczności z treścią obowiązującego dla inwestycji pozwolenia budowlanego, zaś zaistniałe rozbieżności nie stanowią o różnicach nieznacznych, kilkucentymetrowych, ale o odstępstwach od zatwierdzonych wysokości, tj. przekroczeniu przez inwestora dopuszczonych decyzją organu wysokości o 1,22 m (elewacja frontowa) oraz 1,68 m (górna kalenica dachu). Zaistniała sytuacja nie jest akceptowalna i stanowi o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 k.p.a., albowiem godzi w zasadę poszanowania porządku prawnego i respektowania treści wydanych przez organy administracji decyzji. Przeciwne przyjęcie prowadziłoby do sytuacji, w której rozstrzygnięcia wydawane przez organy administracji w indywidualnych sprawach, a stanowiące o uprawnieniach podmiotu mają wyłącznie charakter "ramowy", "blankietowy", możliwy do niemalże dowolnego wypełnienia ich treścią, co w odniesieniu do budynku daje możliwość niemalże dowolnego zdefiniowania ich gabarytów w trakcie procesu budowlanego, a po uzyskaniu pozwolenia na jego rozpoczęcie, co też jest nie do pogodzenia z obowiązującym porządkiem prawnym i nie powinno korzystać z ochrony. M. S. podniósł także, że decyzja Prezydenta [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa, albowiem sporna inwestycja nie posiadała odpowiedniej infrastruktury w zakresie odprowadzania ścieków. Podkreślił, że organy orzekające w postępowaniu nieważnościowym nie uwzględniły treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2318/13, stwierdzającego zgodność z prawem decyzji odmawiającej pozwolenia wodnoprawnego dla Spółdzielni Mieszkaniowej [...] na odbiór nieczystości z inwestycji, której dotyczy decyzja o pozwoleniu na budowę, która znana była Prezydentowi [...] w chwili wydawania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. M. S., R.S., D. W. przy piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. dołączyli decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na nieruchomości przy ul. [...] w [...], natomiast przy piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 635/15, oddalający skargi wniesione na decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została w szczególnym trybie postępowania, w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Postępowanie takie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r., sygn. akt I SA 89/85, publ. ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej, przy czym, rozpoznając sprawę w omawianym trybie, bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzwyczajnym była decyzja Prezydenta [...] z dnia[...] czerwca 2014 r., nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca dla [...] s.c. [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działkach ew. nr [...],[...],[...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...] róg ul. [...] w [...] (kat. XIII). Należy zgodzić się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż badana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W szczególności, nie jest ona dotknięta rażącym naruszeniem prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. Zagadnienie rażącego naruszenia prawa było wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, Lex 165717). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, powyższe dokumenty należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. W myśl dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (według stanu na dzień wydania decyzji) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W niniejszej sprawie, co ustalił organ i ma odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy, inwestorzy M. S., D. W. oraz R.S. składając wniosek o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...] kwietnia 2014 r., uzupełniony pismem z dnia [...] maja 2014 r. dołączyli do niego oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działki nr ewid. [...],[...],[...]) na cele budowlane oraz decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...], ustalającą na wniosek [...] s.c. [...], warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, na działkach nr ewid. [...],[...],[...],[...], obręb [...], położonych przy ul. [...] i ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] w [...] (utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...]). Tym samym, nie uchybiono w stopniu rażącym ww. przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Ponadto, rozwiązania projektowe spornego budynku nie naruszają w sposób rażący ustaleń ww. decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...], o warunkach zabudowy. W szczególności parametry projektowanego budynku nie naruszają w sposób rażący ustaleń zabudowy co do rodzaju zabudowy; nieprzekraczalnej linii zabudowy - od 6 do 7 m od granicy działki od strony ul. [...] oraz 8,5 m od granicy działki od strony ul. [...] (projektowana 7 m od strony ul. [...] i 10,5 m od strony ul. [...] - Projekt budowlany - str. 65); wskaźnika powierzchni zabudowy projektowanej w stosunku do powierzchni działki - do 0,40 (projektowany 0,40 - Projekt budowlany - str. 13); szerokości elewacji frontowej budynku - do 38 m (projektowana - od strony ul. [...] - 35,38 m, od strony ul. [...] - 37,08 m - Projekt budowlany - str. 65); wysokość górnej elewacji frontowej budynku, jej gzymsu lub attyki - do 12 m (projektowana - 11,53 m - Projekt budowlany - str. 65); geometrii dachu - dach dwu lub wielospadowy o spadku od 5° do 45° (projektowany dach wielospadowy o spadku 5° - Projekt budowlany - str. 98); wysokości głównej kalenicy dachu budynku - do 12,5 m (projektowana - 12,49 m - Projekt budowlany - Przekrój A-A, str. 99); powierzchni biologicznie czynnej - minimum 30% (projektowana - 30,7% - Projekt budowlany - str. 65); obsługi komunikacyjnej -z drogi publicznej ul. [...]; wskaźnika miejsc parkingowych - 1,2 miejsca parkingowego na jedno mieszkanie (planowane - 1,2 miejsca parkingowego na mieszkanie - Projekt budowlany, str. 69). Wprawdzie skarżący podnosi, że doszło do przekroczenia wysokości kalenicy o 1,68 m oraz wysokości elewacji frontowej o 1,22 m, jednakże należy stwierdzić za organem nadzoru, że naruszenie w powyższym zakresie nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stwierdzone uchybienia są stosunkowo niewielkie oraz nie zaburzają miejscowych stosunków przestrzennych w stopniu, który nie byłby możliwy do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. M. S. nie wskazał przy tym, aby przekroczenie powyższych wartości, choć ewidentne, powodowało ograniczenie lub utrudnienie w korzystaniu z jego lub czyjejkolwiek własności. Pokreślić należy z całą mocą, że nie każde naruszenie będące podstawą do wyeliminowania decyzji w trybie zwykły, będzie podstawą do wyeliminowania decyzji w trybie nadzwyczajnym. Nie sposób jest też uznać, aby w niniejszej sprawie doszło do naruszenia i to rażącego, § 26 ust. 1 i 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z projektem ścieki z planowanego budynku odprowadzane będą do oczyszczalni ścieków będącej w posiadaniu Spółdzielni Mieszkaniowej [...] (Projekt budowlany - str. 10), co potwierdza zaświadczenie [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Jest to realizacją obowiązku zawartego w ww. decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...], podłączenia planowanej inwestycji do istniejącej miejskiej sieci inżynieryjnej w zakresie odprowadzania ścieków. Słusznie uznał organ odwoławczy, że okoliczność odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego dla Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...], nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości kontrolowanej decyzji, albowiem nie przesądziła o niemożności skutecznego podłączenia do oczyszczalni ścieków. Odmowa udzielania pozwolenia wodnoprawnego dotyczyła jedynie wprowadzania do Rowu [...] ścieków bytowych oczyszczonych w biologicznej oczyszczalni ścieków - wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt. IV SA/Wa 2318/13. Dodatkowo należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 635/15, stwierdził prawidłowość decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...], ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Jak słusznie wskazał także organ nadzoru, analiza projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego ww. decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nie wykazała, aby przyjęte rozwiązania projektowe uchybiały rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, zwłaszcza zaś unormowaniom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Elewacja południowo-wschodnia projektowanego budynku z otworami okiennymi i drzwiami znajduje się w odległości 5,75 m od granicy działki nr ewid. [...], elewacja północno- wschodnia projektowanego budynku z otworami okiennymi i drzwiami znajduje się w odległości od 4,8 m do 5,6 m od granic działek nr ewid. [...] i [...], elewacja południowo- zachodnia z otworami okiennymi i drzwiami znajduje się w odległości 9 m od granicy działki nr ewid. [...] (stanowiącej działkę drogową - ul. [...]), natomiast elewacja północno- zachodnia z otworami i drzwiami znajduje się w odległości 7 m od granicy działki nr ewid. [...] (będącej działką drogową- ul. [...]), co jest zgodne z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia. Sporna inwestycja nie narusza także rażąco przepisów § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 19 (odległości wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i od granic działki), § 23 (odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) i § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Powyższe potwierdza znajdująca się w aktach sprawy analiza nasłonecznienia (Projekt budowlany — str. 268). Analiza akt sprawy wykazała również, że Prezydent [...] decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], wyraził zgodę na lokalizację 3 zjazdów do nieruchomości (budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem) położonej na dz. ewid. Nr [...],[...], [...], w obrębie [...], w docelowych liniach rozgraniczających ul. [...] i ul. [...] (dz. nr ewid. [...] , [...] i [...] z obrębu [...]). Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które w czasie wykonania ww. projektu budowlanego były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Jednocześnie projektanci złożyli oświadczenia o zgodności projektu z obowiązującymi normami i przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Ponadto projekt zagospodarowania terenu spornej inwestycji został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. M. B.. Okoliczność, iż skarżący nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., jakkolwiek może stanowić o jej wadliwości, jednakże nie stanowi o rażącym naruszeniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane i w zw. z art. 7 i 10 k.p.a., może stanowić ewentualnie podstawę do wznowienia postępowania, z uwagi na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jeszcze raz należy podkreślić, że nie każde naruszenie będące podstawą do wyeliminowania decyzji w trybie zwykły, będzie podstawą do wyeliminowania decyzji w trybie nadzwyczajnym. Reasumując, w ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, że kontrolowana przez niego decyzja nie wyczerpuje przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a ponadto nie jest dotknięta inną z kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a., skutkującą koniecznością stwierdzenia jej nieważności. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.