VII SA/Wa 338/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 2 oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania M. i A. P. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. S. pozwolenia na budowę budynku garażu dwustanowiskowego na działce oznaczonej nr ew. [...] w miejscowości [...], Gm. [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż S. S. złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę garażu dwustanowiskowego na nieruchomości położonej w miejscowości [...] gmina [...] stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], załączając do niego: projekt budowlany w 4 egz. oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ pierwszej instancji zawiadomieniem z dnia 31 października 2012 r. poinformował strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym w przedmiotowej sprawie. Strony nie wniosły uwag, ani zastrzeżeń do przedmiotowej inwestycji. Podał, że Starosta [...] stwierdzając, że projekt zagospodarowania jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zapisami Uchwały [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi [...], [...] w Gminie [...], decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. S. pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Od powyższej decyzji M. i A. P. (właściciele sąsiedniej działki o nr ew. [...]), złożyli odwołanie do Wojewody [...], zarzucając jej naruszenie art. 144 k.c. i art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z 2003 r. o planowaniu przestrzennym. Następnie, organ odwoławczy, przywołał treść przepisu art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego oraz stwierdził, że organ pierwszej instancji naruszył przepisy prawa materialnego tj. przepisy art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Wojewoda [...] zwrócił uwagę na art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), wskazując, że zapewnia on każdemu, kto ma tytuł prawny do gruntu, prawo swobodnego jego zagospodarowania, które może być ograniczone tylko przez ustawę i chroniony prawem interes publiczny oraz osób trzecich. Oznacza to, że zasadą jest prawo właściciela do korzystania z gruntu będącego jego własnością i tym samym prawo swobodnego jego zagospodarowania, a ograniczenia tego uprawnienia mogą wynikać z ustaw i chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Dalej, zaznaczył, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Uprawnienie właściciela do swobodnego zagospodarowania nieruchomości może być ograniczone ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako prawa miejscowego, jeśli wynikają wprost z tego planu. Organ wskazał, iż zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obrębów wsi [...],[...] w Gminie [...] zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., działka o nr ew. [...] położona w miejscowości [...], na której zaprojektowano przedmiotową inwestycję, znajduje się na terenie oznaczonym symbolem "[...]". Z § 2 ustaleń ogólnych planu zawartych w ust. 1 pkt 6 wynika, iż tereny oznaczone tym symbolem to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o niskiej intensywności przeznaczone do użytkowania istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z możliwością modernizacji i adaptacji oraz realizacji nowej zabudowy m.in. mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z niezbędnymi do funkcjonowania gospodarstwa domowego budynkami gospodarczymi i garażowymi dojazdami wewnętrznymi oraz dojściami jak również zielenią przydomową i lokalnymi sieciami oraz urządzeniami infrastruktury technicznej. W ust. 3 pkt 5 planu zawarto zapis: "Dopuszcza się aby budynek był usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów w odległości mniejszej niż 3 m lub bezpośrednio w granicy działki budowlanej - zgodnie z przepisami szczególnymi". Wojewoda [...] podniósł, iż projektu zagospodarowania działki obejmującego nieruchomość inwestora wynika, że projektowany garaż został usytuowany bezpośrednio w granicy dwóch działek, tj. w granicy z działką nr ew. [...] oraz w granicy z działką nr ew. [...]. Organ odwoławczy uznał, że odniesienie zapisu ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej możliwości usytuowania budynku ścianą zewnętrzną bez otworów w odległości mniejszej niż 3 m lub bezpośrednio w granicy działki budowlanej - do przepisów szczególnych, którymi w tym przypadku są między innymi przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), stanowi kluczową przesłankę w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę projektowanej inwestycji. W tym kontekście organ wskazał, iż z treści przepisów ww. rozporządzenia wynika generalna zasada, iż budynki należy przede wszystkim sytuować w odległościach od granicy 3-4 m. Przepisy w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki nie zakazują całkowicie lokalizacji obiektów budowlanych przy granicy działki. Taka lokalizacja, biorąc pod uwagę przedmiotową sprawę, byłaby możliwa pod warunkiem, że bezpośrednio przy granicy działki znajdowałby się budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Wówczas przepisy § 12 ust. 3 pkt 2 dopuszczają sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej. Organ odwoławczy stwierdził, że z projektu zagospodarowania działki jak i z projektu budowlanego projektowanego budynku wynika, iż powyższe zapisy prawa nie zostały spełnione przez inwestora. Projektowany budynek garażu nie przylega żadną ścianą do istniejących budynków na sąsiednich działkach. Organ wskazał, że właściciel sąsiedniej nieruchomości o nr ew. [...] uzyskał co prawda decyzję o pozwoleniu na budowę także budynku garażowego z usytuowaniem w granicy z działką nr ew. [...], jednak nie jest to decyzja ostateczna, gdyż zostało złożone odwołanie do organu II instancji. Stanowi to o naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, które to, w jego ocenie, jest wyraźne i stanowi podstawę do zobowiązania strony do usunięcia nieprawidłowości poprzez doprowadzenie projektu do zgodności z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w trybie regulowanym przepisem art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Wojewoda [...], uznał, że opisany stan prawny, jak też stwierdzone uchybienia, powodują konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania w całości, co wypełnia dyspozycję przepisu art. 138 § 2 k.p.a. i uzasadnia uchylenie decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2012 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył S. S., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 Prawa budowlanego, polegające na błędnej wykładni przedmiotowego przepisu i przyjęciu, że naruszony został art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowanego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż dokumentacja projektowa została wykonana zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Gminy [...] oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zaznaczył, iż Rozporządzenie nie nakazuje obligatoryjnego stosowania odległości 3 lub 4 m od granicy i daje możliwość w oparciu o zapis w planie miejscowym zmniejszenia odległości budynku bez otworów okiennych i drzwiowych do 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy niej. Ponadto, podniósł, iż geometria działki oraz istniejące zagospodarowanie terenu nie pozwala na odsunięcie od granicy na odległość 3 m. S. S. zaznaczył również, że kwestia gabarytów budynku, a w szczególności wysokość uwarunkowania jest zapisem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nakazującym stosowanie dachów o kącie nachylenia nie mniejszym niż 28 stopni. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., wydana w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., mocą której organ uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2012 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku garażu dwustanowiskowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy w pierwszej instancji, a następnie w drugiej instancji. Przepis art. 138 k.p.a., realizując zasadę dwuinstancyjności postępowania, ukształtował postępowanie przed organem odwoławczym jako postępowanie merytoryczne i co do zasady, orzeczenie organu odwoławczego winno mieć charakter reformacyjny (art. 138 § 1 k.p.a.), zaś uprawnienia kasacyjne tego organu mają charakter wyjątkowy. Stosownie do treści art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z przytoczonego unormowania wynika, iż organ odwoławczy ma możliwość wydania decyzji kasatoryjnej, ale jedynie przy zaistnieniu łącznie dwóch przesłanek. Organ ten, zgodnie z omawianą regulacją prawną musi przede wszystkim w sposób niewątpliwy i stanowczy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych. Musi również uznać, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w tym przepisie spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest jednak przesłanką wystarczającą, niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Przy czym, ustalając zaistnienie drugiej z wymienionych przesłanek organ odwoławczy nie może zapominać o uprawnieniu jakie przysługuje mu z mocy art. 136 k.p.a. (który umożliwia uzupełnienie postępowania na etapie II instancji). Organ odwoławczy winien rozważyć, czy zakres postępowania jest na tyle szeroki, że wymaga przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, albowiem jego uzupełnienie nie może odbyć się w oparciu o ww. art. 136, z uwagi na art. 15 k.p.a. i uregulowaną w nim zasadę dwuinstancyjności postępowania. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, iż Wojewoda [...] nie naruszył w niniejszej sprawie art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu, stwierdzone przez organ odwoławczy naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, stanowiące podstawę do zastosowania regulacji przewidzianej w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, uzasadniało konieczność uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na potrzebę ponownego przeprowadzenia postępowania w całości. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W przedmiotowym stanie faktycznym zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, ma ocena zgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wydający pozwolenie na budowę jest bowiem związany treścią planu zagospodarowania przestrzennego, co znajduje dodatkowe potwierdzenie w treści wyżej przywołanego art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W tym miejscu należy przywołać powołany przez skarżącego przepis art. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W kontekście ww. przepisu wskazać należy, iż prawo zabudowy nie jest prawem absolutnym i podlega ograniczeniom w regulacjach publicznoprawnych. Ograniczenie tej zasady musi znajdować oparcie w ustawie, a zwłaszcza w przepisach prawa budowlanego, i ograniczenie to znajduje oparcie w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który określa zakres i formę ingerencji organów architektoniczno-budowlanych. Do ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości zaliczyć trzeba także ograniczenia wynikające z określenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania danego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2342/10, Lex nr 1145585). Dla terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obrębów wsi [...], [...] w Gminie [...] zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. Działka o nr ew. [...] położona w miejscowości [...], na której zaprojektowano przedmiotową inwestycję, znajduje się na terenie oznaczonym symbolem "[...]". Z § 2 ustaleń ogólnych planu zawartych w ust. 1 pkt 6 wynika, iż tereny oznaczone tym symbolem to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o niskiej intensywności przeznaczone do użytkowania istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z możliwością modernizacji i adaptacji oraz realizacji nowej zabudowy m.in. mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z niezbędnymi do funkcjonowania gospodarstwa domowego budynkami gospodarczymi i garażowymi dojazdami wewnętrznymi oraz dojściami jak również zielenią przydomową i lokalnymi sieciami oraz urządzeniami infrastruktury technicznej. W ust. 3 pkt 5 planu zawarto zapis: "Dopuszcza się aby budynek był usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów w odległości mniejszej niż 3 m lub bezpośrednio w granicy działki budowlanej - zgodnie z przepisami szczególnymi". Jak ustalił organ administracji architektoniczno-budowanej, co znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym, z projektu zagospodarowania działki obejmującego nieruchomość inwestora wynika, że projektowany garaż został usytuowany bezpośrednio w granicy dwóch działek, tj. w granicy z działką nr ew. [...] oraz w granicy z działką nr ew. [...]. Odnosząc powyższe ustalenia do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazać należy na kluczowy w tej sprawie zapis: "Dopuszcza się aby budynek był usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów w odległości mniejszej niż 3 m lub bezpośrednio w granicy działki budowlanej - zgodnie z przepisami szczególnymi". Z regulacji tej wynika, że możliwe jest zatem lokalizowanie obiektów usytuowanych ścianą zewnętrzną bez otworów w odległości mniejszej niż 3 m lub bezpośrednio w granicy działki budowlanej, o ile nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne. W tym przypadku są to przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zauważyć należy, na co zasadnie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że z treści przepisów powołanego Rozporządzenia wynika generalna zasada, iż budynki należy przede wszystkim sytuować w odległościach od granicy 3-4 m. Przepisy w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki nie zakazują całkowicie lokalizacji obiektów budowlanych przy granicy działki. Taka lokalizacja, biorąc pod uwagę przedmiotową sprawę, byłaby możliwa pod warunkiem, że bezpośrednio przy granicy działki znajdowałby się budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Wówczas przepisy § 12 ust. 3 pkt 2 dopuszczają sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej. Z projektu zagospodarowania działki jak i z projektu budowlanego projektowanego budynku wynika, iż powyższe zapisy prawa nie zostały spełnione przez inwestora. To zaś powoduje konieczność dostosowania projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w trybie regulowanym przepisem art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać należy, że ma rację skarżący, iż Rozporządzenie nie nakazuje obligatoryjnego stosowania odległości 3 lub 4 m od granicy, iż zapisy planu miejscowego dopuszczają możliwość, aby budynek był usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów w odległości mniejszej niż 3 m lub bezpośrednio w granicy działki budowlanej, jednakże nie może ujść uwadze, że jednak przepisy Rozporządzenia zawierają pewne ograniczenia, jak również i to, że plan miejscowy, w tym zakresie wskazuje na konieczność uwzględnienia przepisów szczególnych, co już wyżej przedstawiono. Odnosząc się zaś do argumentu, iż geometria działki oraz istniejące zagospodarowanie terenu nie pozwala na odsunięcie od granicy na odległość 3 m, wskazać należy, że istnieje możliwość skorzystania z regulacji przewidzianej w art. 9 Prawa budowlanego, tj. wystąpienia z wnioskiem, o udzielenie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Reasumując, stwierdzić należy, iż Wojewoda [...] zasadnie uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z uwagi na konieczność ponownego przeprowadzenia w całości postępowania, we wskazanym zakresie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.