VII SA/Wa 355/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Asesor WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Asesor WSA Paweł Groński, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2007 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudzień 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozbiórki fundamentów. skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia [...] listopada 2005r. nr [...], na podstawie art. 105 kpa - umorzył postępowanie administracyjne w sprawie rozbiórki fundamentów na działce położonej w L. przy ul. [...], wszczęte na wniosek W. J. W uzasadnieniu wskazał, że w rozstrzyganej sprawie toczyło się uprzednio postępowanie administracyjne, w którym decyzją z dnia [...] lutego 2003r. umorzono postępowanie w sprawie rozbiórki ww. fundamentów, która to decyzja została następnie utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003r. ( nr [...] ). Podstawą umorzenia postępowania było ustalenie, że wnioskodawca – J. J. aktem notarialnym z [...] sierpnia 1975r. sprzedał - na zasadach i w trybie wywłaszczania nieruchomości - działkę nr hip. [...] o pow. [...] m2 położoną w L. przy ul. [...], na rzecz Skarbu Państwa pod budowę osiedla wielorodzinnego "J.", a następnie działka ta została skomunalizowana na rzecz Gminy L. Obydwie wskazane wyżej decyzje zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 stycznia 2005r, wobec ustalenia, że postępowanie dotknięte było wadą braku należytego wyjaśnienia sprawy, a wydanie decyzji w oparciu o art. 105 kpa przedwczesne. Ponadto Sąd wskazał, że organ I instancji, wszczynając postępowanie na wniosek W. J. nie zbadał, czy wniosek pochodzi od podmiotu legitymującego się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 kpa. Zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazanymi w powyższym wyroku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., rozpoznając sprawę ponownie, wezwał W. J. do wykazania interesu prawnego w sprawie. W odpowiedzi W. J. poinformował, że posiada przymiot strony, nie załączając żadnych dokumentów, dotyczących tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości, w związku z czym, w ocenie organu, nie było podstaw do przyznania mu statusu strony. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2006r. ( nr [...] ), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane ( t.j. Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm. ) - po rozpatrzeniu odwołania W. J. - utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2005r. nr [...]. W uzasadnieniu organ wojewódzki podzielił stanowisko organu I instancji i dodał, że skarżący nie okazał żadnego dokumentu potwierdzającego jego interes prawny, ograniczając się jedynie do ogólnikowych twierdzeń o posiadanym tytule prawnym do przedmiotowej nieruchomości i powołując się na wyrok NSA z dnia 10 października 2001 r. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że W. J. zbył na rzecz Skarbu Państwa własność spornej działki, co potwierdza akt notarialny z [...] sierpnia 1975r, zatem obecnie nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości na której znajdują się fundamenty. W skardze na powyższą decyzję W. J. wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 28, 7 ,77 kpa, art. 12 § 1 w związku z art. 6, art. 8 i art. 35 kpa oraz art. 10 § 1 kpa. Skarżący wskazał, że jest prawowitym właścicielem przedmiotowej nieruchomości, która została mu bezprawnie zabrana w drodze wywłaszczenia, poprzez wprowadzenie w błąd, bowiem określony w akcie notarialnym z dnia [...] sierpnia 1975r. cel nie został zrealizowany. Obecnie toczy się postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, które nie zostało zakończone. W marcu 2006r. została złożona skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego od orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygnaturze I SA/Wa 345/04. W ocenie skarżącego, z decyzji mają wynikać prawa i obowiązki jej adresatów, a sformułowania w niej zawarte mają być proste, zrozumiałe dla osoby nie będącej profesjonalnym uczestnikiem obrotu prawnego. Ten postulat nie został zrealizowany, ponieważ skarżący nadal nie rozumie, dlaczego organ uznał, że nie ma on interesu prawnego w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, pod względem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Kontrola Sądu ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie podkreślić należy, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się ponownie w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem dnia 17 stycznia 2005r. ( sygn. akt 7/IV SA 3513/03, 7/IV SA 4388/03, 7/IV SA 4389/03) decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003r. i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003r. W treści art. 153 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyrażono zasadę, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, co oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania, to zarówno organ administracji jak i sąd, obowiązani są zastosować się do oceny prawnej zawartej w tym orzeczeniu (vide wyrok NSA z dnia 22 września 1999r.,IV SA 527/97, LEX nr 47275). Stosując się do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazanych w powyższym wyroku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., rozpoznając sprawę ponownie, wezwał W. J. do wykazania interesu prawnego, który pismem z dnia [...] września 2005r. poinformował jedynie, że posiada przymiot strony, nie załączając żadnych dokumentów, dotyczących tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że posiadanie interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym związane jest z ustaleniem przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego strona może skutecznie żądać czynności organu. Przy czym, od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to dana osoba jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego interesu poprzeć konkretnymi przepisami prawa. W takiej sytuacji osobie tej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ( por. wyrok NSA z dnia 06 września 1999r. IV SA 2473/98, LEX 47873 ). Dodatkowo interes ten musi mieć realny charakter w danej dacie. Innymi słowy, posiadać interes prawny w postępowaniu administracyjnym, to tyle, co wskazać przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którym wnoszący pismo opiera swoje żądanie Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należało podzielić stanowisko organów, że W. J. nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa. Nie istnieje bowiem przepis prawa materialnego, powszechnie obowiązującego, z którego wynikają jego uprawnienia, czy też obowiązki. Sam fakt, że skarżący był do 1975r. właścicielem przedmiotowej działki, a obecnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się sprawa o jej zwrot, nie może stanowić o tym, że skarżący posiada interes prawny w postępowaniu dotyczącym rozbiórki ww. fundamentów. Nadal bowiem w obiegu prawnym pozostaje ww. akt notarialny z [...] sierpnia 1975r na mocy którego własność do spornej nieruchomości przysługiwała Skarbowi Państwa, a obecnie jej właścicielem jest Gmina L. Wobec przedstawionych okoliczności skarga nie mogła być uwzględniona i ulegała oddaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).