VII SA/Wa 359/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Anna Milicka-Stojek, , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Zarząd Dzielnicy [...] (dalej: "organ I instancji"), decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r., działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 oraz art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021r., poz. 741 ze zm., dalej: "u.p.z.p.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. Poz. 735, dalej: "k.p.a."), art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2020 r., poz. 713), art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1817) oraz § 17 uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] grudnia 2008r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Z 2016 r. Poz. 6725), w związku z decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. uchylającą zaskarżoną decyzję Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...]z dnia [...]marca 2021 r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie wolnostojącego nośnika reklamowego o nr. [...] o wysokości 3,5 m w postaci dwustronnej tablicy reklamowej mocowanej do fundamentu betonowego na terenie dz. ew. nr [...] w obrębie [...] przy al. [...]róg ul. [...] w [...]na terenie Dzielnicy [...], w ramach legalizacji inwestycji zrealizowanej w warunkach samowoli budowlanej, po ponownym rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. w [...] ( dalej: "skarżąca"), ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla ww. inwestycji budowlanej. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła skarżąca zarzucając naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 80, 81 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej i błędne określenie wymogów jakie należy ustalić w projekcie budowlanym poprzez ich niedostosowanie do przedmiotowej inwestycji, w szczególności poprzez wskazanie wymogów zastosowania rozwiązań chroniących osoby trzecie przed pozbawieniem dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi czy uciążliwościami powodowanymi przez promieniowanie. W ocenie skarżącej skarżona decyzja nie może się ostać z uwagi na określone w punkcie 2 decyzji ww. wymogi. Inne wymogi zdaniem odwołującej spółki też budzą poważne wątpliwości odnośnie do ich przydatności dla inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ( dalej: "SKO", "organ odwoławczy", "Kolegium"), skarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. znak: [...] , działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570) w związku z art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., orzekło na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się dla realizacji nowych inwestycji na terenach nieobjętych obowiązującym planem miejscowym. Wyjątkowo decyzja ta może być wydana także dla inwestycji faktycznie już zrealizowanej, ale tylko wtedy, gdy jest niezbędna dla legalizacji obiektu, z tym, że sytuacja ta dotyczy tylko obiektu zrealizowanego w warunkach "samowoli budowlanej". Organ wskazał, że należy odróżnić zwykły tryb wydawania decyzji o warunkach zabudowy - w przypadku braku planu miejscowego - dla obiektu mającego powstać legalnie lub dla już istniejącego, którego użytkowanie ma ulec zmianie (art. 59 u.p.z.p.), od trybu, dotyczącego wydania tej decyzji dla obiektu budowlanego już zrealizowanego bez pozwolenia na budowę. Kolegium wyjaśniło, że z mającego, w tym ostatnim przypadku, zastosowanie przepisu art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), wynika, że ustanowiony tym przepisem nakaz rozbiórki, jak również warunki odstąpienia od przymusowej rozbiórki, dotyczą obiektu budowlanego będącego w budowie, jak również wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jednocześnie organ wskazał, że należy uwzględnić, że możliwość ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu wybudowanego lub będącego w budowie pozostaje w ścisłym związku z postępowaniem legalizacyjnym, w ramach którego wydawane jest postanowienie w tym przedmiocie. Nie jest natomiast dopuszczalne, aby inwestor inicjował postępowanie co do ustalenia warunków zabudowy niezależnie od działań organów nadzoru budowlanego podejmowanych co do robót budowlanych rozpoczętych bądź prowadzonych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ze względów systemowych wykluczyć należy sytuacje, aby w przedmiocie tej samej inwestycji bądź inwestycji częściowo zrealizowanej sposób niezależny od siebie toczyły się dwa odrębne postępowania: jedno - nadzorcze o charakterze naprawczym lub legalizacyjnym, a drugie w przedmiocie warunków zabudowy. Zrealizowany obiekt budowlany, którego sposób użytkowania został nielegalnie zmieniony, powinien być zgodny z przepisami budowanymi, a także z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Aby zbadać czy taka zgodność istnieje, niezbędna jest właśnie decyzja o warunkach zabudowy. Taki obiekt budowlany musi nadawać się do wkomponowania w istniejący ład architektoniczny. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z akt sprawy wynika (postanowienie nr [...] , z dnia [...]lutego 2020 r., znak: [...] k. 1/19), że przed organami nadzoru budowlanego, toczy się postępowanie legalizacyjne dotyczące przedmiotowego nośnika reklamowego i w ramach tego postępowania wezwano skarżącą do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy dla tego nośnika. W związku z powyższym, zasadnie w ocenie Kolegium, organ I instancji prowaqdził postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowego nośnika reklamowego faktycznie już istniejącego, bowiem uzyskanie tych warunków jest konieczne do jego zalegalizowania. Kolegium wskazało, że ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy w konkretnym przypadku spełnione zostały warunki wymienione w art. 61 ust. 1 ustawy, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego, którego podstawowe zasady unormowane zostały w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planie zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). W pierwszej kolejności organ winien zatem wyznaczyć wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy. Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, co wynika jednoznacznie z uregulowania § 9 rozporządzenia, ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, która powinna zawierać część tekstową i graficzną. Wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Zaznaczyć przy tym trzeba, że część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy urbanistycznej, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniając możliwość wykonywania ich kopii. Zgodnie z przepisem art. 54 u.p.z.p., decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe; zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrowy środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. W związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., ww. przepis art. 54 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Organ wskazał, że analiza ww. przepisów prawa oraz stanu faktycznego potwierdzonego materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, a w szczególności z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na obszarze objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dlatego określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy dla planowanej inwestycji nastąpiło w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie takiej decyzji było możliwe, bowiem w przedmiotowej sprawie spełnione są łącznie wszystkie warunki wskazane w ww. przepisie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Z zaskarżonej decyzji wynika, że granice obszaru analizowanego wyznaczono zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującego teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. W ocenie Kolegium, w przedmiotowej sprawie organ I instancji prawidłowo przeprowadził w obszarze analizowanym wymaganą prawem analizę całości znajdującej się tam zabudowy i prawidłowo ustalił parametry dla planowanej inwestycji. Zaskarżona decyzja, zgodnie z ww. przepisami, określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Do decyzji załączono wyniki analizy zagospodarowania obszaru oraz aktualne mapy, na których wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji i granice obszaru analizowanego. Organ I instancji należycie skarżoną decyzję uzasadnił. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO oceniło, że nie są one zasadne. Skarżoną decyzję wydano na wniosek skarżącej, zgodnie z treścią tego wniosku i w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Jednym z wymaganych prawem elementów decyzji o warunkach zabudowy jest określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, m. in. w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Z art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. stosowanego odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy (art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) wynika, że decyzja ta określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Takim przepisem odrębnym jest m.in. § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 18 ust. 1 tego rozporządzenia, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U.2003.164.1589), doprecyzowuje powyższe wymagania poprzez ustalenie sposobu zapisywania ustaleń decyzji o warunkach zabudowy wskazując w § 2 pkt 7, że ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zapisuje się w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed: a) pozbawieniem: - dostępu do drogi publicznej, - możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, - dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, b) uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, c) zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Zdaniem Kolegium, uwzględniając powyższe, organ I instancji był nie tylko uprawniony, lecz także zobowiązany do zamieszczenia w skarżonej decyzji zapisów m.in. dotyczących wymogów zastosowania rozwiązań chroniących osoby trzecie przed pozbawieniem dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi czy uciążliwościami powodowanymi przez promieniowanie, które to zapisy zakwestionowała skarżąca. O ile w sprawie nie jest możliwe (jak wskazuje skarżąca), by planowana inwestycja pozbawiła dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi lub generowała uciążliwości powodowane przez promieniowanie, nie czyni to powyższych zapisów wadliwymi. Zapisy te bowiem nie ograniczają w żaden sposób możliwości realizacji objętej wnioskiem inwestycji, ani nie nakładają na inwestora niemożliwych, trudnych do zrealizowania bądź nadmiernie obciążających go (np. finansowo) obowiązków. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję SKO w [...] z dnia [...] listopada 2021 r., wniosła spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie przepisów postępowania mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy tj. art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 79 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 i 2 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej i błędne określenie wymogów jakie należy ustalić w projekcie budowlanym poprzez ich niedostosowanie do przedmiotowej inwestycji, w szczególności poprzez wskazanie wymogów zastosowania rozwiązań chroniących osoby trzecie przed pozbawieniem dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi czy uciążliwościami powodowanymi przez promieniowanie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji Zarządu Dzielnicy [...]. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację zawartą w odwołaniu. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu, nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej "p.p.s.a."). Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę wskazane wyżej kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO w [...] z dnia [...] listopada 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolno stojącego nośnika reklamowego nr [...] o wysokości ok. 3,5 m w postaci dwustronnej tablicy reklamowej mocowanej do fundamentu betonowego na terenie dz. ew. nr [...], obr. [...] przy Al. [...] w [...]na terenie Dzielnicy [...], w ramach legalizacji inwestycji zrealizowanej w warunkach samowoli budowlanej. Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosowanie do art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Niespełnienie tylko jednego z powyższych warunków, wyklucza możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc: art. 7, art. 8, art. 10 § 2, art. 77 § 1 i 2, art. 80 i art. 81 k.p.a. , art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zasadniczą kwestią podnoszoną zarówno w odwołaniu jak też w skardze, jest błędne w ocenie skarżącej określenie w punkcie 2 decyzji organu I instancji, wymogów jakie muszą znaleźć zastosowanie w projekcie budowlanym, aby przedmiotowa decyzja spełniała wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Zdaniem skarżącej, wymagań takich nie można stosować w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji z uwagi na jej charakter, na przykład z tego powodu, że nie może ona, stanowiąc nośnik reklamowy, emitować szkodliwego promieniowania. Zdaniem Sądu argumentacja ta nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. stosowanego odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy (art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) wynika, że decyzja ta określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Takim przepisem odrębnym jest m.in. § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U.2003.164.1589). Doprecyzowuje on wyżej wspomniane wymagania poprzez ustalenie sposobu zapisywania ustaleń decyzji o warunkach zabudowy wskazując w § 2 pkt 7, że ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zapisuje się w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed: a) pozbawieniem: - dostępu do drogi publicznej, - możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, - dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, b) uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, c) zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Organ I instancji był zatem nie tylko uprawniony ale również zobowiązany do zamieszczenia w decyzji o warunkach zabudowy wspomnianych wymagań. Kwestionowanie korzystnych dla skarżącej decyzji organów obydwu instancji, jest o tyle niezrozumiałe, że oczywistym jest, że przedmiotowa inwestycja w postaci nośnika reklamowego, nie pozbawia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ani też nie generuje uciążliwości powodowanych przez promieniowanie. Spełnia więc powyższe wymogi. Z uwagi na przewidzianą w przytoczonym rozporządzeniu konieczność zamieszczenia w decyzji o warunkach zabudowy wymagań w kwestionowanym przez skarżącą zakresie, nie można natomiast uznać wspomnianych zapisów za wadliwe i niezgodne z prawem. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.