VII SA/Wa 370/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2012 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego B. W. kwotę 200 zł (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez B.W. oraz reprezentowanych przez niego skarżących, utrzymał w mocy decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].10.2011r., znak: [...]. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].10.2011r., znak: [...] umorzył - wszczęte na wniosek z dnia 10.10.2005r. złożony przez B.W., J.S., J.K., W.S., S.W., T.K., J.J., G.W., M.J., T.D., M.P., J.S., K.R. i D.G. - postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G.w T.z dnia [...].07.2005r., znak: [...]zatwierdzającej projekty zamienne i udzielającej J.B.pozwolenia na wznowienie i dokończenie robót przy rozbudowie budynku handlowego z nadbudową części mieszkalnej przy ul. [...]w T.. B.W.oraz reprezentowani przez niego inni skarżący odwołali się od powyższej decyzji do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżący zarzucili, że inwestycja narusza ich interes prawny poprzez emisję hałasu powodowaną przez prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu różnego rodzaju przyjęć, w tym całonocnych przyjęć weselnych. Źródłem hałasu są: muzyka, rozmowy gości, nasilony ruch pojazdów samochodowych należących do gości. W przedmiotowej sprawie wydawane były przez [...]WINB kilkakrotnie decyzje administracyjne, które były uchylane przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego lub Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W wyroku z dnia 13.08.2009r. sygn. akt VII SA/Wa 2095/08 WSA w Warszawie wskazał na okoliczność, że skarżący w toku całego postępowania powołują się na naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), tj. § 323 ust. 1, który stanowi, że budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach oraz § 324, zgodnie z brzmieniem którego budynek, w którym ze względu na prowadzoną w nim działalność lub sposób eksploatacji mogą powstać uciążliwe dla otoczenia hałasy lub drgania należy kształtować tak, aby poziom hałasów i drgań przenikających z pomieszczeń tego budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych, określonych w przepisach odrębnych, dotyczących ochrony środowiska. Sąd stwierdził, że organy w ogóle nie ustosunkowały się do wskazanych przez wnioskodawców przepisów i błędnie stwierdziły, że uciążliwości wskazywane przez sąsiadów uzasadniają jedynie interes faktyczny, zaś same hałasy związane są z prowadzoną działalnością, a ich niedopuszczalna immisja leży w kompetencji innych niż organ nadzoru budowlanego organów. Sąd wskazał, że istnieje ścisły związek pomiędzy zatwierdzonym projektem zamiennym, a ewentualnym naruszeniem § 323 ust. 1 oraz § 324 ww. rozporządzenia. Następnie [...]WINB wydał decyzję z dnia [...].02.2010r., znak: [...] umarzającą - wszczęte na wniosek B.W., J.S., J.K., W.S., T.K., J.J., G.W., M.J., T.D., M.P., J.S., K.R. i D.G. - postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB Powiatu G.w T.z dnia [...].07.2005r., znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że tylko jeden z wnioskodawców tj. S.W.posiada przymiot strony w postępowaniu nadzwyczajnym, ponieważ tylko jego działka, która graniczy z działką przy ul. [...]w T., znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu będącego przedmiotem decyzji PINB Powiatu G.w T.z dnia [...].07.2005r., znak: [...]. Po rozpatrzeniu zaś wniosku z dnia 10.10.2005r. S.W. [...] WINB decyzją z dnia [...].02.2010r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB Powiatu G.w T.z dnia [...].07.2005r., znak: [...]. Powyższe decyzje [...]WINB zostały uchylone przez GINB decyzją z dnia [...].07.2010r. znak: [...]oraz decyzją z dnia [...].07.2010r. znak: [...], a sprawy przekazane do ponownego rozpatrzenia. GINB zarzucił [...] WINB, że wbrew wytycznym zawartym w wyroku WSA w Warszawie z dnia 13.08.2009r. sygn. akt VII SA/Wa 2095/08, nie przeprowadził analizy interesu prawnego wnioskodawców w kontekście przepisów § 323 ust. 1 oraz § 324 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ww. decyzje GINB w związku ze skargami inwestora – J.B. były przedmiotem rozpoznania przez WSA w Warszawie. Sąd wyrokami z dnia 13.01.2011r. sygn. akt VII SA/Wa 1850/10 oraz z dnia 13.01.2011r. sygn. akt VII SA/Wa 1851/10 oddalił złożone skargi. Ponownie rozpatrując sprawę, [...]WINB wydał decyzję z dnia [...].10.2011r., znak: [...]. Jak wynika z uzasadniania tej decyzji, rozstrzygając sprawę organ dokonał analizy przywołanych przez wnioskodawców przepisów § 323 ust. 1 oraz § 324 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Analiza ta doprowadziła organ do wniosku, że budynek został zaprojektowany i zrealizowany w sposób zapewniający pełnienie wymagań dotyczących poszanowania występujących w obszarze obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Organ stwierdził, że zaprojektowany budynek z przewidzianym wyposażeniem i użytkowaniem jako pawilon handlowo-usługowy z częścią mieszkalną, nie stanowi zagrożenia dla środowiska, higieny i zdrowia użytkowników oraz nie emituje hałasów. Obiekt zapewnia także ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie. Organ uznał natomiast, że odrębną kwestię stanowi sposób użytkowania przedmiotowego obiektu przez inwestora, wskazując, że zgodnie z art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia 2011r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 008r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) inwestor winien utrzymywać poziom hałasu, poniżej dopuszczalnego obowiązującymi przepisami lub co najmniej na tym poziomie. [...]WINB wskazał, że decyzją Prezydenta Miasta T.z dnia [...].08.2006r., znak: [...]inwestor został zobowiązany do ograniczenia poziomu emisji hałasu związanego z funkcjonowaniem w przedmiotowym budynku Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "[...]" w T.do wartości dopuszczalnych poziomów hałasu, a pomiary przeprowadzone przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w dniach 9-10.06.2007r. wykazały dotrzymanie warunków ww. decyzji. Ponadto, [...]WlNB wskazał, że pismem z dnia 08.06.2011r. zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z prośbą o wskazanie nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania immisji hałasu z przedmiotowego obiektu. W odpowiedzi, WIOŚ pismem z dnia 06.07.2011r. poinformował, że pomiary hałasu przeprowadzone przez organ w dniu 09.06.2007r. oraz pomiary hałasu przeprowadzone przez firmę [...]w czerwcu 2010r. nie wskazały przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu. Ponadto, organ powołał się na art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), wskazując, że zgodnie z przywołanym przepisem, właściciel nieruchomości przy wykonywaniu swego prawa, powinien powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. [...]WINB stwierdził, że żaden z wnioskodawców nie posiada interesu prawnego, który przyznawałby mu legitymację do występowania w charakterze strony postępowania, w związku z tym wszczęte na ich wniosek postępowanie nadzwyczajne należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Po przeanalizowaniu akt sprawy, GINB zgodził się z decyzją organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że okoliczność czy skarżącym przysługuje w przedmiotowym postępowaniu status strony, oceniać należy w świetle dyspozycji art. 28 Kpa, który pojęcie strony wiąże z interesem prawnym lub obowiązkiem wynikającym z konkretnego przepisu administracyjnego prawa materialnego, który może stanowić podstawę do sformułowania interesu prawnego lub obowiązku danego podmiotu. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który nie jest oparty na żadnym konkretnym przepisie prawa materialnego. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Organ podał, iż stroną postępowania w niniejszej sprawie mogą być właściciele i użytkownicy wieczyści sąsiednich działek, w tym działek nie przylegających bezpośrednio do terenu inwestycji, jeżeli z uwagi na usytuowanie obiektu, związane z jego eksploatacją uciążliwości, czy sposób użytkowania obiektu budowlanego, skutki decyzji dotykają sfery ich interesów chronionych prawem. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) stanowi, że obiekty budowlane należy projektować, budować i utrzymywać w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochronę interesów osób trzecich przed nadmiernym hałasem przewidują przepisy § 323 ust. 1 oraz § 324 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ stwierdził, że budynek został zaprojektowany i zrealizowany w sposób zapewniający spełnienie wymagań dotyczących poszanowania występujących w obszarze obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich i nie narusza wymagań określonych w § 323 ust. 1 oraz § 324 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestor posiada decyzję o dopuszczalnej emisji hałasu wydaną przez Prezydenta Miasta T.z dnia [...].08.2006r., znak: [...]. Zgodnie z warunkami tej decyzji, dopuszczalna wartość równoważonego poziomu hałasu emitowanego do środowiska wynosi: dla pory dziennej - 55 dB (A), dla pory nocnej - 45 dB (A). Organ zauważył, iż w aktach sprawy znajduje się protokół z kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] Delegatura w T.z dnia [...].06.2007r. nr [...]. Z protokołu wynika, że emisja dźwięku w kierunku terenów chronionych odbywa się w czasie imprez okolicznościowych i związana jest z odtwarzaniem muzyki wewnątrz sali balowej. Pewną uciążliwość stanowią także uczestnicy przebywający w czasie imprezy na zewnątrz budynku. W czasie kontroli wykonano pomiary emisji hałasu do środowiska w porze nocnej, podczas trwającej muzyki wewnątrz budynku. Punkt pomiarowy umiejscowiono w miejscu najbardziej narażonym na hałas wydobywający się z sali balowej (od strony okien i przeszklonego wejścia). Na podstawie pomiarów i obliczeń określono wielkość emisji hałasu do środowiska na poziomie 39,7 dB (A), przy wartości dopuszczalnej wynoszącej 45 dB (A). Wyniki wskazywały zatem na dotrzymanie warunków decyzji o dopuszczalnej emisji hałasu. Z przedmiotowego protokołu wynika także, że w celu zmniejszenia uciążliwości wprowadzone zostały następujące rozwiązania: - na oknach sali balowej zamontowano zamki zapobiegające ich otwieraniu, - założone zostały verticale wzdłuż okien, - zamykane są główne drzwi wejściowe prowadzące do sali balowej, - boczne drzwi wejściowe na salę balową osłonięto (od wewnątrz) przegrodą (ekranem akustycznym) ograniczającą wydostawanie się na zewnątrz hałasu w czasie wchodzenia i wychodzenia z sali balowej, - w porze nocnej zamykane są boczne drzwi wejściowe na salę balową, uczestnicy imprezy mogą wychodzić bocznymi drzwiami (umieszczonymi po przeciwległej stronie budynku), co ogranicza przebywanie ludzi od strony ul. [...](dla gości przygotowano wewnętrzny dziedziniec - zlokalizowany od strony pobliskiego sklepu spożywczego). Organ dodał, że w aktach sprawy znajduje się także opracowanie z października 2006r. dotyczące pomiarów emisji hałasu w środowisku z terenu zakładu PPHU "[...]". Dokument ten został sporządzony przez A.M.- biegłego w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko, na zlecenie PPHU "[...]". Pomiary hałasu wykonano w porze nocnej dla dwóch różnych wariantów pracy źródeł hałasu, w wariancie I - orkiestra, rozmowy gości, w wariancie II - orkiestra, rozmowy gości, odjazd samochodu. Punkty pomiarowe zlokalizowano poza terenem zakładu, w odległości 1 m od granicy terenów chronionych akustycznie, na wysokości 1,5 m nad poziomem terenu. Na podstawie pomiarów określono wielkość emisji hałasu do środowiska na poziomie 41,7 dB (A), przy wartości dopuszczalnej wynoszącej 45 dB (A), a więc nie stwierdzono wystąpienia przekroczenia wartości dopuszczalnych w porze nocnej. W ocenie organu odwoławczego, zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że prowadzona w budynku działalność nie generuje uciążliwości hałasowych ponad poziom zastrzeżony w decyzji Prezydenta Miasta T.z dnia [...].08.2006r., znak: [...]i określony w przepisach odrębnych dotyczących ochrony środowiska. Obiekt nie narusza zatem sfery interesów skarżących, podlegających ochronie prawnej. W związku z tym, skarżący nie mają interesu prawnego żądając stwierdzenia nieważności decyzji PINB Powiatu G.w T.z dnia [...].07.2005r., znak: [...]. W odniesieniu do zarzutów zawartych w odwołaniu organ uznał, iż twierdzenie skarżących, że wielkość emisji hałasu w porze nocnej wynosi nawet 80 dB, jest gołosłowne. Skarżący nie przedstawili w toku postępowania żadnych dokumentów, które podważałyby uwzględnione przez organ pomiary, dokonane przez uprawnione podmioty. Odnośnie zarzutu nieprzeprowadzenia przez organ nadzoru budowlanego pomiarów hałasu, należy wskazać, że nie ma konieczności przeprowadzenia takich pomiarów, w sytuacji, gdy organ dysponuje wynikami pomiarów, wykonanych przez organ ochrony środowiska. Pozostałe zarzuty zawarte w odwołaniu, dotyczące nieprawidłowości decyzji PINB Powiatu G.w T.z dnia [...].07.2005r., znak: [...], organ uznał za bezskuteczne, jako wykraczające poza przedmiot niniejszego postępowania. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł B.W., zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. przez niewykonanie wiążących wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 2095/08, z dnia 13 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1850/10, z dnia 13 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1851/10. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Stwierdził, że jest zainteresowany pomiarami obiektywnymi na zlecenie nadzoru budowlanego, a takich pomiarów nie wykonano od 2005 r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie wystąpiły tego rodzaju wady i uchybienia, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. Wskazać trzeba, iż stosownie do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej sprawie organy obu instancji nie uwzględniły stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonego w wyrokach: z dnia 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 2095/08, z dnia 13 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1850/10 oraz z dnia 13 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1851/10. Stosownie do wskazań zawartych w powyższych wyrokach, obowiązkiem organów było uwzględnienie okoliczności, iż skarżący poszukuje swojego interesu prawnego w przepisach prawa materialnego, przede wszystkim – w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. § 323 ust. 1, który stanowi, iż budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób aby poziom hałasu na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia a także umożliwiał im pracę odpoczynek i sen w zadawalających warunkach oraz § 324, zgodnie z brzmieniem którego budynek, w którym ze względu na prowadzoną w nim działalność lub sposób eksploatacji mogą powstać uciążliwe dla otoczenia hałasy lub drgania należy kształtować tak, aby poziom hałasów i drgań przenikających z pomieszczeń tego budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych określonych w przepisach odrębnych dotyczących ochrony środowiska. O ile organy obu instancji dokonały analizy cytowanych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w kontekście ewentualnego ich naruszenia przez przedmiotową inwestycję, to jednak uwadze organów umknęła okoliczność, iż tego rodzaju rozważania mogą mieć miejsce wyłącznie przy merytorycznej ocenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Niedopuszczalne jest bowiem jednoczesne odmawianie przez organ wnioskodawcy interesu prawnego w sprawie oraz badanie kwestionowanej decyzji pod względem ewentualnego wystąpienia kwalifikowanych wad prawnych w związku z zarzutem naruszenia przepisu prawa materialnego, z którego wnioskodawca wywodzi swój interes prawny. Tego rodzaju rozważania organ może czynić wyłącznie w przypadku merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Jednocześnie należy ponownie podkreślić, co podniósł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 2095/08, iż badając interes prawny wnioskodawców organy powinny mieć na uwadze w szczególności wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2004 r. sygn. akt IV CK 454/02, w którym wypowiedziano pogląd, iż decyzja administracyjna określająca sposób korzystania z budynku znajdującego się na nieruchomości, z której pochodzą immisje, nie wyłącza automatycznie możliwości dokonania ocen i ustaleń, czy sposób korzystania z tego budynku, wynikający z decyzji, nie zakłóca korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą z art. 144 Kodeksu cywilnego. Obowiązek poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich wynika bowiem wprost z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Ponownie rozpoznając sprawę, organ rozpatrzy wniosek skarżącego merytorycznie, mając na uwadze powyższe rozważania Sądu, jak również wskazania zawarte w cytowanych wyrokach wydanych w granicach niniejszej sprawy. W szczególności organ uwzględni stanowisko, iż o posiadaniu interesu prawnego świadczy sama możliwość jego poparcia przepisem prawa materialnego, nie zaś okoliczność, czy przepis taki został naruszony przy wydaniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 i 210 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.