VII SA/Wa 385/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2013 r. sprawy ze skargi B.-B. B. Sp.j. w J. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kary pieniężnej skargę oddala Zaskarżoną decyzją znak [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 znak: [...] odmawiającą umorzenia kary administracyjnej w wysokości 75 000 zł nałożonej na spółkę jawną B.-B.B. postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...] w związku z nielegalnym przystąpieniem do użytkowaniem stacji paliw LPG zlokalizowanej w J. przy ul. O. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z wnioskiem o umorzenie nałożonej kary wystąpił J. B. reprezentujący spółkę. Inwestor podniósł, że inwestycja została zrealizowana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 2004 r. i jest zgodna z projektem budowlanym. Do użytkowania stacji przystąpiono w 2004 r. Rozpatrując sprawę ponownie Minister Finansów wskazał, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy Ordynacja podatkowa albowiem zgodnie z art. 59g ust. 5 w związku z art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 Nr 243 Poz. 1623 - tekst jedn. z późn. zm.) do kar stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 - z późn. zm.). Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 ustawy - Ordynacja podatkowa organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Decyzja o udzieleniu ulgi w spłacie należności publicznoprawnej ma charakter uznaniowy, tzn. pozostawia organowi stosującemu prawo pewien zakres luzu decyzyjnego, co nie oznacza, że organ wydając rozstrzygnięcie może zachowywać się w sposób dowolny. Uznanie administracyjne sprowadza się bowiem do tego, że organ jest obowiązany ustalić w okolicznościach konkretnej sprawy, czy zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie określonej ulgi w spłacie zobowiązania. Organ jest zatem zobligowany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a co za tym idzie do rozważenia istnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego w kontekście wniosku strony. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w toku postępowania wyjaśniającego. Na podstawie akt sprawy ustalono, iż przedsiębiorstwo B. – B. funkcjonuje od 1998 r. Pierwotnie przedsiębiorstwo działało jako spółka cywilna. W grudniu 2001 r. nastąpiło przekształcenie dotychczas istniejącej spółki cywilnej w spółkę jawną. Aktualnie wspólnikami są: J. B., Z. B., J. B. oraz M. W.. Zgodnie z umową spółki każdemu ze wspólników przysługuje prawo do reprezentowania spółki w zakresie wszystkich czynności sądowych i pozasądowych. Prawo do reprezentowania spółki wykonywane jest jednoosobowo. Każdy ze wspólników dysponuje równym udziałem w zyskach i stratach spółki. Przeważającym rodzajem prowadzonej działalności jest sprzedaż materiałów budowlanych, sprzedaż paliw, świadczenie usług transportowych oraz prowadzenie ręcznej myjni samochodowej. Na podstawie akt sprawy ustalono, iż spółka B. – B. w częściowy sposób finansuje swoją działalność z kredytów komercyjnych przyznanych przez Bank P. S. A. oraz Bank Spółdzielczy w J. Spółka dysponuje możliwością zadłużenia do kwoty 640.000,00 zł, która stanowi limit zadłużenia przyznany przez bank w rachunku bieżącym przedsiębiorstwa. Firma korzysta również z kredytu odnawialnego o nazwie handlowej "zaliczka" w kwocie 149.910,39 zł przeznaczonego na realizowanie wierzytelności wynikających z faktur handlowych z odroczonym terminem płatności. Spółka korzysta również z kredytu inwestycyjnego w kwocie 127.500,00 zł, a także z karty kredytowej z możliwością jej obciążenia do kwoty 50.000,00 zł. Podana powyżej sytuacja kredytowa Spółki odnosi się do produktów bankowych przyznanych przez Bank P. S. A. i obrazuje stan na dzień 31 lipca 2012 r. Ponadto Spółka wykazała zadłużenie w Banku Spółdzielczym w J., które na dzień 08 sierpnia 2012 r. wynosiło 22.970,00 zł. Splata niniejszego zadłużenia przebiega nieregularnie i następuje po terminie płatności wymaganych rat kredytu. Spółka jest beneficjentem licznych ulg w spłacie zaległego podatku od środków transportowych oraz podatku od nieruchomości. Na podstawie akt sprawy ustalono, iż w 2012 r. Burmistrz Miasta J. w 6 decyzjach z dnia [...] lutego 2012 r. oraz w 5 decyzjach z dnia [...] kwietnia 2012 r. rozłożył na raty spłatę zaległości podatkowych Spółki. Łączna kwota zaległości wynosiła 54.148,82 zł. Na podstawie zaświadczenia Burmistrza Miasta J. ustalono, iż na dzień 17 lipca 2012 r. Spółka zalegała z płatnością rat z tytułu podatku od nieruchomości od podmiotów gospodarczych za okres od stycznia do lipca 2012 r. w kwocie 21.658,00 zł oraz z tytułu podatku od środków transportowych za wrzesień 2010 r. i luty 2012 r. w kwocie 10.512,00 zł, a także z tytułu podatku od nieruchomości od osób fizycznych za styczeń 2012 r. i luty 2012 r. w kwocie 11.084,00 zł. Łączna zaległość z tytułu powyższych zobowiązań podatkowych wynosiła razem 43.254,00'zł. Spółka nie wykazała zadłużenia z tytułu innych zobowiązań podatkowych. Wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Strona zalegała z płatnością składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu różnicy składki za marzec 2012 r. oraz z tytułu składek za kwiecień i maj 2012 r. w łącznej kwocie 7.979,07 zł. Spółka zalegała także z płatnością składek na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu różnicy składki za kwiecień 2012 r. oraz z tytułu składki za maj 2012 r. w łącznej kwocie 1.351,41 zł. Ponadto spółka zalegała z płatnością składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych z tytułu różnicy składki za marzec 2012 r. oraz z tytułu składek za kwiecień i maj 2012 r. w łącznej kwocie 511,08 zł. Łączna kwota zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wynosiła 9.841,56 zł, kwota ta jednakże nie obejmuje należnych odsetek od niezapłaconych w terminie składek. Na podstawie akt sprawy ustalono, iż dochód spółki za rok podatkowy 2011 wyniósł 223.132,66 zł co daje kwotę 55.783,16 zł przypadającą na każdego ze wspólników spółki. W roku podatkowym 2010 dochód Spółki wyniósł 150.171,33 zł co daje kwotę 37.542,83 zł przypadającą na każdego ze wspólników spółki. W roku podatkowym 2009 dochód spółki wyniósł 48.518,44 zł co daje kwotę 12.129,61 zł przypadającą na każdego ze wspólników spółki. Wspólnicy nie wykazali dochodów pochodzących z innych źródeł. Na podstawie akt sprawy ustalono, iż zysk spółki w roku 2009 wyniósł 514,57 zł, w 2010 r. zysk wyniósł 78.455,68 zł, w 2011 r. zysk wyniósł 192.970,03 zł. Zysk ze wskazanych lat został przeznaczony na kapitał podstawowy spółki. Ponadto ustalono iż na dzień 31 maja 2012 r. Spółka odnotowała stratę w wysokości 143.580,03 zł. Zwiększyło się również do kwoty 799.706,93 zł zadłużenie w postaci kredytów i pożyczek krótkoterminowych. Na dzień 1 stycznia 2012 r. zadłużenie to wynosiło 657.859,41 zł. Natomiast z tytułu kredytów i pożyczek długoterminowych zadłużenie uległo redukcji z kwoty 180.394,53 zł na dzień 1 stycznia 2012 r. do kwoty 160.000,00 zł na dzień 31 maja 2012 r. Ogólna kwota zobowiązań Spółki na dzień 31 maja 2012 r. wzrosła do 2.155.553,46 zł w stosunku do kwoty 2.091.864,30 zł dzień 01 stycznia 2012 r. Zobowiązania Spółki wzrosły zatem o kwotę 63.689,16 zł. Równocześnie organ odwoławczy zauważył, iż na podstawie wyciągu z księgi rachunkowej obrazującej saldo obciążających Spółkę kredytów ustalono, iż w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 16 lipca 2012 r. Spółka z tytułu długoterminowego kredytu obrotowego, kredytu inwestycyjnego J., kredytu w Banku Spółdzielczym w J. oraz kredytu obrotowego, zredukowała swoje zadłużenie z kwoty 330.394,53 zł stanowiącej bilans otwarcia do kwoty 307.110,00 zł na koniec wskazanego okresu bilansowego. Kapitał podstawowy spółki na dzień 31 maja 2012 r. wynosił 1.683.974,64 zł i w stosunku do stanu na dzień 1 stycznia 2011 r. uległ on podwyższeniu z kwoty 1.605.518,96 zł. Nastąpił zatem jego wzrost o 78.455,68 zł. W takcie prowadzonego postępowania Spółka wykazała środki trwałe znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorstwa, których wartość początkowa wynosiła 2.168.074,66 zł, zaś po dokonaniu aktualizacji ich wartość wynosiła 1.976.273,62 zł, przy czym dotychczas dokonano odpisów amortyzacyjnych o wartości 1.697.755,77 zł, a co za tym idzie wartość środków trwałych na dzień 31 maja 2012 r. wynosiła 278.517,85 zł. W skład środków trwałych będących własnością Spółki należą m. in.: elementy wyposażenia biurowego takie jak komputery i inny sprzęt elektroniczny i biurowy oraz meble biurowe; maszyny budowlane i sprzęt transportowy taki jak samochody ciężarowe (m. in. Scania R112M, Volvo FL10, MAN L2000, DAF, Volvo FH 12, Iveco Eurocargo, dźwig samochodowy Liaz), przyczepy i naczepy samochodowe (m. in. Schmitz, Berger, Wielton, Kelberg), wózki widłowe, ładowarka kołowa; samochody osobowe (Honda Civic, Peugeot 307, Jeep Grand Cherokee, Volkswagen Polo 1,4 TDI); specjalistyczny sprzęt wyposażenia stacji paliw oraz myjni samochodowej (dystrybutory paliw, zbiorniki paliw); nieruchomości i budynki oraz infrastruktura drogowa, a także pozostały sprzęt taki jak np. kompresor, spawarka, mieszalnik kolorów Dyrup, agregat prądotwórczy, piła spalinowa i inny sprzęt elektroniczny. Na dzień 31 maja 2012 r. Spółka wykazała kwotę 922.659,52 zł wierzytelności należnych od kontrahentów przedsiębiorstwa. Równocześnie spółka posiadała zobowiązania o wartości 1.002.891,62 zł. Tym samym kwota zobowiązań Spółki przewyższała kwotę wierzytelności o sumę 80.232,10 zł. W trakcie prowadzonego postępowania każdy ze wspólników oświadczył, iż nie posiada papierów wartościowych ani oszczędności. Ponadto ustalono również, iż kwota dofinansowania na budowę stacji paliw przyznanego z Funduszu Dotacji Inwestycyjnych PHARE 2001 Spójność Społeczna i Gospodarcza wyniosła 9,620,12 zł. Wspólnicy oświadczyli ponadto, iż maksymalne zatrudnienie pracowników w Spółce wynosiło 30 osób, obecnie przedsiębiorstwo stanowi miejsce zatrudnienia dla 7 pracowników. Na potwierdzenie faktu, iż stacja użytkowana była od 2004 r. spółka przedłożyła do akt sprawy kopie 40 faktur VAT za sprzedaż paliwa LPG. Wszystkie faktury zostały wystawione w 2004 r., data najwcześniejszej z faktur to 18 września 2004 r. Ponadto w aktach sprawy znajdują się protokoły Urzędu Dozoru Technicznego w K. z dnia 01 września 2004 r. zezwalające na użytkowanie zbiorników na gaz płynny; pozytywna opinia sanitarna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. z dnia 15 listopada 2004 r.; postanowienie z dnia [...] lipca 2004 r. Starosty J. pozytywnie opiniujące zamierzenie budowlane spółki B. – B. oraz postanowienie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. ustalające warunki zabudowy stacji paliw LPG. Przystępując do analizy wniosku Spółki o udzielnie ulgi w spłacie przedmiotowej kary Minister Finansów stwierdził iż zgodnie z regulacją zawartą w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ rozpatrując wniosek strony o udzielenie ulgi w spłacie należności publicznoprawnych zobowiązany jest do przeanalizowania występowania w sprawie przesłanek w postaci ważnego interesu strony lub interesu publicznego. Powołany przepis uzależnia możliwość udzielenia wnioskowanej ulgi od zaistnienia tychże przesłanek. Przepis ustawy nie reguluje jednak pojęcia ważnego interesu publicznego i interesu strony, przerzucając ciężar konkretyzacji tych terminów na organy administracji publicznej. Każdorazowo zatem w sprawach rozstrzyganych decyzją administracyjną organ zobowiązany jest do indywidualnego rozpatrzenia i ustalenia czym jest ważny interes publiczny oraz interes strony. Organ odwoławczy zauważył, iż organ I instancji niezasadnie ograniczył możliwość udzielenia ulgi od wystąpienia w sprawie okoliczności o nadzwyczajnym charakterze. Słusznie Wojewoda [...] stwierdził, iż instytucja umorzenia zaległości podatkowych stanowi wyjątek od zasady powszechności opodatkowania. Niemniej jednak pojęcia ważnego interesu strony nie można ograniczać tylko do sytuacji nadzwyczajnych i uwzględnić również należy normalną sytuację ekonomiczną. W przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą ważny interes strony musi być rozpatrywany w kontekście wszelkich danych, które obrazują sytuację finansową przedsiębiorstwa. Dane te muszą obejmować informacje dotyczące majątku przedsiębiorstwa, możliwości płatniczych, źródeł uzyskiwania dochodów, realnych możliwości uzyskiwania tych dochodów, aktualnej sytuacji rynkowej w obszarze, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza Strony, a także skutków jakie dla tego przedsiębiorstwa i podmiotów zależnych (w tym pracowników) może powodować wykonanie obowiązków wynikających z nałożonej kary. Minister Finansów oceniając materiał dowodowy, odnosząc się do przesłanki ważnego interesu strony uznał , iż w świetle zebranego materiału dowodnego i na podstawie ustalonego stanu faktycznego, konieczność uregulowania nałożonej kary administracyjnej nie spowoduje zagrożenia utraty płynności finansowej spółki B.-B. Wprawdzie spółka w roku bieżącym odnotowała stratę i wzrosło jej zadłużenie z tytułu kredytów i pożyczek krótkoterminowych, a także wykazała zadłużenie z tytułu należnych składek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz z tytułu podatku od nieruchomości i podatku od środków transportowych, a obsługa zadłużenia wobec Banku Spółdzielczego w J. przebiega nieregularnie i nieterminowo to jednakże jak stwierdził organ każdą działalność gospodarczą mogą cechować znaczne wahania dochodowości w ciągu różnych okresów. Spółka B. – B. dysponuje możliwością zwiększenia kwoty osiąganych dochodów poprzez pozyskanie nowych kontrahentów i bardziej efektywne dochodzenie własnych wierzytelności. Organ zauważył, iż działalność przedsiębiorstwa nie zamyka się w jednym tylko obszarze i obejmuje różne dziedziny działalności gospodarczej, co skutecznie umożliwia poszerzenie źródeł osiąganych dochodów. Z prowadzeniem każdej działalności gospodarczej nierozerwalnie związane jest ryzyko gospodarcze ponoszone przez przedsiębiorcę. Profesjonalnie prowadzona działalność musi uwzględniać możliwość wystąpienia negatywnych zjawisk, takich jak j ponoszenie strat lub znaczne wahania dochodowości. Minister Finansów zaznaczył, że jakkolwiek prowadzenie działalności gospodarczej posiada charakter zarobkowy, to jednakże gwarancja faktycznego osiągania dochodów nie występuje. Dochód może pojawić się nie od razu, lecz dopiero w pewnej perspektywy czasowej. Niepowodzenia działalności gospodarczej nie mogą skutkować obowiązkiem umorzenia należności publicznoprawnej. Organ podkreślił, że jakkolwiek spółka B. – B. odnotowała na dzień 31 maja 2012 r. stratę, to jednakże na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego należy stwierdzić, iż Spółka dotychczas corocznie zwiększała osiągany dochód (48.518,44 zł w 2009 r.; 150.171,33 zł w 2010 r.; 223.132,66 zł w 2011 r.) i zysk (514,57 zł w 2009 r.; 78.455.68 w 2010 r.; 192.970,03 zł w 2011 r.). Ponadto Spółka dysponuje kapitałem własnym w znacznej wysokości (1.683.974,64 zł - stan na dzień 31 maja 2012 r.) oraz środkami trwałymi o wartości 268.029,96 zł. Nie istnieje tym samym ryzyko, iż uiszczenie przedmiotowej kary spowoduje zagrożenie brakiem dochodowości przedsiębiorstwa, spółka dysponuje bowiem rezerwami, które pozwalają na uregulowanie przedmiotowej kary. Minister Finansów stwierdził też, że za umorzeniem nałożonej kary nie przemawia także interes publiczny, albowiem nie można utożsamiać przesłanki interesu publicznego z subiektywnym przekonaniem Strony o potrzebie umorzenia należności z uwagi na jej wysokość. Interes publiczny to dążenie do sytuacji, w której obywatele regulują swoje zobowiązania publicznoprawne w całości i terminowo, to dbałość o interes Skarbu Państwa, rozumiany jako konieczność zapewnienia stałych dochodów państwa, a więc i możliwości realizacji zadań ogólnospołecznych. W ocenie Ministra Finansów, w szeroko rozumianym interesie publicznym leży, by świadczenia publiczne były realizowane, a inwestorzy budowlani nie byli pochopnie zwalniani z obowiązku ich zapłaty. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu przedawnienia wymiaru kary Minister Finansów nie podzielił stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego w. powołanym przez Spółkę wyroku z dnia 8 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1110/09. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż " w sytuacji, w której inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, a organ nie przeprowadził obowiązkowej kontroli doręczenie decyzji o wymierzeniu kary po upływie trzech lat od dnia przystąpienia do użytkowania obiektu jest objęte przedawnieniem. W razie gdy inwestor nie złożył wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu odpowiednio należy stosować art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej, który stanowi o przedawnieniu jeżeli decyzja została doręczona po upływie 5 łat od dnia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. " W ocenie Ministra Finansów stanowisko to nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z art. 59g ust. 5 ustawy Prawo budowlane do kar przewidzianych ustawą Prawo budowlane stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewodzie. Powołany przez spółkę wyrok NSA zapadł w sprawie ze skargi na postępowanie prowadzone przed organami nadzoru budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny jednakże nie dostrzegł, iż ustawa Prawo budowlane to wojewodzie, a nie organom nadzoru budowlanego przyznaje uprawnienia organu podatkowego. Tym samym organy nadzoru budowlanego nie dysponują możliwością stosowania przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. W kompetencji organu nadzoru budowlanego, tj. powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu I instancji i wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego jako organu II instancji leży wyłącznie stosowanie przepisów ustawy Prawo budowlane, a w szczególności możliwość wymierzenia przewidzianych tą ustawą kar. Organy nadzoru budowlanego nie dysponują już jednakże możliwością badania na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej czy w sprawie nastąpiło przedawnienie wymiaru kary. Jak ustalono na podstawie akt sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. pismem z dnia 30 stycznia 2012 r. został zawiadomiony przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. o prawdopodobieństwie użytkowania stacji paliw przy ul. O. [...] w J. bez uzyskania wymaganej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Informacja ta została potwierdzona po przeprowadzeniu przez organ nadzoru budowlanego właściwego postępowania. Minister Finansów uznał, że biorąc pod uwagę powyższe oraz w świetle przytoczonego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1853/09,. brak jest podstaw do uznania, iż w przedmiotowej sprawie upłynął okres przedawnienia wymiaru kary. Nie upłynął bowiem jeszcze okres trzech lat od momentu, w którym organ nadzoru budowlanego dowiedział się o nielegalnie użytkowanym obiekcie budowlanym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji ją poprzedzającej zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 57 ust. 7, 59g ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) w związku z art. 68 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 1997 r. Nr 137 poz. 926 ze zm.). Skarżąca wskazała, że między przystąpieniem do użytkowania we wrześniu 2004 r. a doręczeniem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. w kwietniu 2012 r. upłynął 5 letni okres, o którym mowa w art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej. Skarżąca także podniosła, że odmowa umorzenia kary w wysokości 75 000 spowoduje likwidację przedsiębiorstwa, czego następstwem będzie min. zwolnienie dotychczasowych pracowników i brak wpływów do Skarbu Państwa z tytułu podatków. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podnosząc, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.) kontroluje jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja znak [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. znak [...] odmawiająca umorzenia kary administracyjnej w wysokości 75.000 zł nałożonej postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] w związku z nielegalnym użytkowaniem stacji paliw LPG zlokalizowanej w J. przy ul. O. [...]. Podstawą materialno-prawną decyzji jest przepis art. 67 b § 1 pkt. 2 i art. 67 a § 1pkt. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (tekst jednolity DZU z 2005 nr 8 poz. 60 ze zm.) w związku z art. 57 ust. 7,59g ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 118 ze zm.). W sprawie miały też zastosowanie przepisy Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minis (Dz. U. UE.L.06.379.5 z 28.12.2006 r.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) W szczególności podstawą prawną do rozpoznania wniosku o umorzenie opłaty legalizacyjnej jest art. 67a § 1 3 Ordynacji podatkowej. Dlatego w tej sprawie ocenie Sądu administracyjnego podlega wyłącznie postępowanie w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej i zapadłe w tym postępowaniu decyzje. Natomiast kontroli Sądu nie podlegają okoliczności, w jakich doszło do nałożenia kary w tym także zarzut przedawnienia. Zgodnie z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Może także odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości wraz z odsetkami za zwlokę. Jak wynika z treści ww. przepisu decyzja w przedmiocie umorzenia kary jest wydawana w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że przepis prawa umożliwia organowi administracyjnemu dokonanie wyboru treści rozstrzygnięcia. Jednak treść rozstrzygnięcia decyzji zapadłej na podstawie uznania administracyjnego nie może być dowolna, ponieważ winna być poprzedzona dokładnym ustaleniem stanu faktycznego. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej organ administracyjny winien więc dokładnie wyjaśnić wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, przede wszystkim sytuację majątkową wnioskodawcy. Dopiero wówczas organ administracyjny może przystąpić do zbadania, czy w sprawie występuje ważny interes strony lub interes publiczny. W związku z tym, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadła w ramach uznania administracyjnego, kontrola Sądu ogranicza się wyłącznie do tego, czy organy administracyjne prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, oraz czy ustalony stan faktyczny sprawy został poddany ocenie w oparciu o kryteria, o jakich mowa w art. 67 a § Ordynacji podatkowej. Jak wynika z akt administracyjnych, w przedmiotowej sprawie analiza taka została przez organ przeprowadzona, a zaskarżona decyzja mająca charakter uznaniowy, podjęta została po przeanalizowaniu sytuacji zobowiązanej spółki. Za trafne należy uznać stanowisko organu, że udokumentowana sytuacja finansowa spółki nie pozwala przyjąć, że w przedmiotowej sprawie wystąpił ważny interes strony lub interes publiczny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że za "ważny interes podatnika" należy uznać zarówno taką sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych zdarzeń losowych podatnik nie jest w stanie spłacić należności podatkowych, jak i normalną sytuację ekonomiczną podatnika, z uwzględnieniem wysokości osiąganych dochodów, wydatków, możliwości spłaty innych zobowiązań finansowych; zaś za "interes publiczny" - taką sytuację, w której np. w przypadku spłaty zaległości podatkowych zaszłaby konieczność korzystania przez podatnika z pomocy społecznej. Ponadto wskazania wymaga, że w szeroko rozumianym interesie publicznym leży także by świadczenia publiczne były realizowane, a inwestorzy budowlani nie byli pochopnie zwalniani z obowiązku ich zapłaty, w sytuacji gdy kara została nałożona w wyniku niezgodnego z prawem działania samego inwestora. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa bowiem Minister Finansów poprzedził postępowaniem wyjaśniającym ustalenie okoliczności w zakresie zaistnienia przesłanek umorzenia kary co znalazło odzwierciedlenie w obszernym uzasadnieniu organu. Organ wskazał motywy rozstrzygnięcia oceniając sytuację spółki jako stabilną i pozwalającą na uregulowanie nałożonej kary. Analiza i ocena zebranego materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń Sądu, bowiem nie wykracza poza ramy luzu decyzyjnego organu w ramach uznania administracyjnego. Odnosząc się do podnoszonego w skardze zarzutu przedawnienia stwierdzić należy, że przedmiotem kontroli Sądu była decyzja odmawiająca umorzenia kary ustalonej w odrębnym postępowaniu, w którym zarzut ten był podnoszony i przez organ badany. Kara z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania przedmiotowej stacji została bowiem wymierzona postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. Organ wymierzając karę stwierdził, że nie nastąpiło przedawnienie uprawnienia do wydania tego postanowienia. Organ wziął pod uwagę, że stwierdzenie faktu rozpoczęcia użytkowania obiektu bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nastąpiło 20 marca 2012 r. i od tej daty trzyletni termin przedawnienia do wymierzenia kary nie minął. Zgodnie z art. 57 ust. 6 prawa budowlanego wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie stanowi wezwanie właściwego organu do przeprowadzenia obowiązkowej kontroli o której mowa w art. 59 a. Co do zasady organ działa więc na wniosek, a nie z urzędu. W razie zaś braku wniosku i stwierdzenia przystąpienia do nielegalnego użytkowania wymierza karę licząc termin przedawnienia od dowiedzenia się o tym fakcie. Kara jest sankcją administracyjną mającą na celu wymuszenie przestrzegania przez inwestorów procedury prawnego zakończenia procesu inwestycyjnego, bowiem nie może być sytuacji, że wieloletnie nielegalne użytkowanie obiektu pomimo nałożonego w pozwoleniu na budowę obowiązku uzyskania decyzji pozwolenia na użytkowanie pozostanie bez sankcji. Pozostające w obrocie prawnym postanowienie z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wymierzeniu kary wiąże zarówno organy, jak i sąd w niniejszym postępowaniu. Skarżąca spółka wystąpiła z wnioskiem o umorzenie kary w całości zgodnie z zawartym w tym postanowieniu pouczeniem. Mając na uwadze powyższe względy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.