VII SA/Wa 388/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Zakładu Wodociągów i Kanalizacji [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania Zakładu Wodociągów i Kanalizacji [...] Sp. z o.o. z/s w [...] (dalej jako "skarżący") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego kolektora kanalizacji sanitarnej w ulicy [...] w [...], na działce nr ew. [...] obr. [...] w pasie drogi wojewódzkiej nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że podczas kontroli przeprowadzonej przez pracowników [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] kwietnia 2013 r., stwierdzono wykonanie przez inwestora - Zakład Wodociągów i Kanalizacji [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], kanału kanalizacji sanitarnej wraz z jedną studnią, na działce nr [...] obręb [...], w pasie drogi wojewódzkiej nr [...] w [...]. Kanał został wykonany z rur typu GPR Ø 400, przykanaliki z rur PVC Ø 160, wykonano włączenie do kanału Ø 650/1350 oraz dwie studnie rewizyjne z kręgów betonowych DN 1200. Organ nadzoru budowlanego ustalił, że powyższe roboty budowlane zostały wykonane w okresie kwiecień-czerwiec 2011 r., a zatem przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez Wojewodę [...] nr [...] dnia [...] listopada 2011 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Zakładowi Wodociągów i Kanalizacji [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej z przykanalikami, zlokalizowanej w [...] na dz. nr [...] w obr. [...]. W związku z powyższym, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nałożył na Zakład Wodociągów i Kanalizacji [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] obowiązek przedłożenia w określonym terminie dokumentów dotyczących ww. robót: zaświadczenia Prezydenta Miasta [...] o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego wybudowanego odcinka kanalizacji zawierającego między innymi określenie robót budowlanych niezbędnych do wykonania w celu doprowadzenia wybudowanej kanalizacji sanitarnej do stanu zgodnego z prawem wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnym na dzień opracowania projektu, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Po wypełnieniu powyższego obowiązku, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...]z dnia [...] stycznia 2015 r., ustalił dla Zakładu Wodociągów i Kanalizacji [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wysokość opłaty legalizacyjnej w kwocie 200.000,00 zł z tytułu samowolnie wybudowanego kolektora kanalizacji sanitarnej w ulicy [...] w [...] wskazując, że opłatę legalizacyjną należy wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. W wyniku złożonego zażalenia na powyższe postanowienie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej. Postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostało zaskarżonego do sądu administracyjnego. W dniu [...] lipca 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uzyskał informację z Wydziału Finansów i Budżetu [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], że Zakład Wodociągów i Kanalizacji [...] Sp. z o.o. nie dokonał wpłat żadnych środków tytułem opłaty legalizacyjnej ustalonej przez organ nadzoru budowlanego. Wobec powyższego decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał Zakładowi Wodociągów i Kanalizacji [...] Sp. z o.o. z/s w [...] rozbiórkę samowolnie wybudowanego kolektora kanalizacji sanitarnej w ulicy [...] (rejon skrzyżowania z al. [...]) w [...], na działce nr ew. [...] obr. [...], w pasie drogi wojewódzkiej nr [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Zakład Wodociągów i Kanalizacji [...] S p. z o.o. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący wskazał, że złożył do sądu administracyjnego skargę na postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej, jednak złożona skarga została cofnięta, bowiem skarżący chciał uiścić opłatę legalizacyjną. W związku z tym, zwrócił się do wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego wyrażając chęć uiszczenia ustalonej opłaty legalizacyjnej, na co nie uzyskał zgody, po czym organ wydał decyzję nakazującą rozbiórkę. Skarżący podniósł ponadto, że wykonanie kolektora kanalizacji sanitarnej ma na celu umożliwienie właściwego i skutecznego odprowadzania ścieków w tym rejonie miasta. Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji wskazał, że w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej po ustaleniu, że doszło do samowolnego wzniesienia obiektu, organ winien wydać decyzję nakazującą jego rozbiórkę. Zgodnie bowiem z art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego, w przypadku stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzją, o której mowa w art. 48 ust. 1. Decyzją tę wydaje się również w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej, z zastrzeżeniem art. 49c ust. 2 Prawa budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że wystąpił do [...] Urzędu Wojewódzkiego o udzielenie informacji, czy skarżący wniósł opłatę legalizacyjną w kwocie 200.000,00 zł z tytułu samowolnie wybudowanego kolektora kanalizacji sanitarnej, ustaloną postanowieniem [...] WINB z dnia [...] stycznia 2015 r. Z pisma [...] Urzędu Wojewódzkiego wynika, że do dnia [...] grudnia 2015 r. nie dokonano wpłaty żadnych środków tytułem zapłaty ww. opłaty legalizacyjnej. Ponieważ opłata legalizacyjna nie została wniesiona, zasadne było nakazanie rozbiórki samowolnie wybudowanego kolektora kanalizacji sanitarnej. Skargę na powyższą decyzję złożył Zakład Wodociągów i Kanalizacji [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj: art 7 k.p.a., w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji o rozbiórce okoliczności, że jej wykonanie nie leży w słusznym interesie obywateli; art. 10 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niepoinformowanie skarżącego przed wydaniem decyzji w II instancji o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w sprawie, a przez to uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji; art. 15 k.p.a. poprzez ponowne rozstrzygnięcie sprawy z pominięciem rozpatrzenia zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji I instancji i nie odniesienie się do nich w uzasadnieniu decyzji wydanej w II instancji; art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji na podstawie niekompletnego materiału dowodowego; art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji o rozbiórce, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez wydanie postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, podczas gdy w dacie wydania tego postanowienia roboty budowlane zostały już dawno zakończone; art. 49 ust. 3 w związku z art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego z powodu nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej przed uzyskaniem informacji o zakończeniu przez Sąd postępowania w przedmiocie skargi na postanowienie o ustaleniu wysokości opłaty legalizacyjnej; art. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2015 r. poz. 139), poprzez nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji o rozbiórce, że jej wykonanie uniemożliwia zadośćuczynienie obowiązkowi przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego zapewnienia odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wniósł skargę do sądu administracyjnego na postanowienie ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej. Skarga to jednak została przez Sąd odrzucona z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi, przy czym nieuzupełnienie braków wiązało się z podjętą wówczas przez skarżącego decyzją o uiszczeniu opłaty legalizacyjnej w wysokości ustalonej przez organy nadzoru budowlanego. Spółka zwróciła się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyrażając chęć uiszczenia ustalonej opłaty legalizacyjnej. Skarżący oczekiwał od organu deklaracji co do możliwości uiszczenia opłaty legalizacyjnej a z uwagi na brak świadomości co do takiej możliwości i obawę przepadku tej opłaty, opłata nie została wniesiona. Zdaniem skarżącego do prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej, organy nadzoru budowlanego powinny wstrzymać się z orzekaniem o nakazie rozbiórki. Zdaniem skarżącego, w sprawie zachodziła również przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji o rozbiórce z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem decyzja ta była niewykonalna w dniu jej wydania, a jej niewykonalność miała charakter trwały. Niewykonalność decyzji polega na tym, iż wykonując decyzje o rozbiórce nastąpić musi naruszenie nawierzchni drogi, która nie została jednak wybudowana przez skarżącego na jego koszt i nie stanowi jego własności. Wykonanie rozbiórki wiąże się zatem z naruszeniem własności innego podmiotu i wymaga zgody zarządcy drogi na wykonanie prac, które są niezbędne do dokonania rozbiórki samowolnie wybudowanego docinka sieci kanalizacyjnej. Skarżący zarzucił również, że nakazanie rozbiórki kolektora kanalizacji sanitarnej uniemożliwia wykonanie przez skarżącego obowiązków nałożonych na niego w art. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę oraz wiąże się z pozbawieniem sieci niezbędnego do odprowadzania nieczystości odcinka kanalizacji, co oznacza w praktyce, że odpływ nieczystości wykonywany musi być za pomocą beczkowozów. Skarżący zwrócił uwagę, że interes społeczny przemawiał za umożliwieniem skarżącemu dokończenia procesu legalizacji budowy tym bardziej, że część tego procesu, obejmująca złożenie wymaganej dokumentacji została zrealizowana, a skarżący wyraził chęć uiszczenie opłaty legalizacyjnej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Zaskarżona, a także poprzedzająca jej wydanie decyzja organu I instancji zostały wydane na podstawie obowiązujących przepisów prawa i wobec tego niezasadny jest również zarzut, co do braku podstawy prawnej do ich wydania. Przesłankę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 49 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane zgodnie z którym w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej właściwy organ wydaje decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. Z treści zaś art. 48 ust. 1 powołanej ustawy wynika, iż organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zakład Wodociągów i Kanalizacji [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], wykonał kanał kanalizacji sanitarnej wraz z jedną studnią, na działce nr [...] obręb [...], w pasie drogi wojewódzkiej nr [...] w [...] w warunkach samowoli budowlanej. Kanał został wykonany z rur typu GPR Ø 400, przykanaliki z rur PVC Ø 160, wykonano włączenie do kanału Ø 650/1350 oraz dwie studnie rewizyjne z kręgów betonowych DN 1200. Powyższe roboty budowlane zostały wykonane w okresie kwiecień-czerwiec 2011 r., a zatem przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez Wojewodę [...] nr [...] dnia [...] listopada 2011 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Zakładowi Wodociągów i Kanalizacji [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej z przykanalikami, zlokalizowanej w [...] na dz. nr [...]w obr. [...]. W wyniku wszczęcia postępowania legalizacyjnego i wykonania przez inwestora obowiązków nałożonych postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z [...] lipca 2013r., organ postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015r. ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej na kwotę 200.000 zł . W wyniku kontroli instancyjnej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2015r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2015r. w sprawie sygn.akt VII SA/Wa 987/15 odrzucił skargę Zakładu Wodociągów i Kanalizacji [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015r. z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego i nieuzupełnienia braków formalnych skargi. Należy podkreślić, iż w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym ustalonym przez organy obu instancji skarżąca nie spełniła wymogów koniecznych, wskazanych przez ustawę do legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych. Niewykonanie zaś obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej w określonym terminie, zawsze powoduje wydanie nakazu rozbiórki samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego lub jego części. Organy nadzoru budowlanego zobligowane są do nakazania rozbiórki, a powyższe wynika wprost z brzmienia przepisu art. 49 ust. 3 zdanie 2 obowiązującej ustawy - Prawo budowlane. Sąd zauważa nadto, że wdrożenie procedury legalizacyjnej nie ma charakteru obligatoryjnego, jest to jedynie alternatywa wobec bezwzględnego nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Skarżąca spółka nie ma przymusu uiszczania opłaty legalizacyjnej, niemniej jednak w przypadku jej nieuiszczenia powinna była liczyć się ze skutkami określonymi w treści art. 49 ust. 3 zd. 2 ustawy - Prawo budowlane a konkretnie z tym, że organ wyda decyzję o rozbiórce. Podkreślić również należy, iż o konieczność rozbiórki lub możliwość legalizacji samowolnie wybudowanego lub budowanego obiektu decydują konkretne przepisy,a nie uznanie organu administracji publicznej. Podejmowane przez organ rozstrzygnięcia nakładają na stronę obowiązek, a nie przydają praw, przy czym związanie konkretnymi przepisami prawa działania organu w żaden sposób nie są uzależnione od woli lub zgody stron (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2000r. sygn. IV SA 418/98, niepubl., a także wyrok NSA z dnia 13 października 1999r. sygn. IV SA 1539/97, niepubl.). Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w przywołanym w skardze wyroku z dnia 8 stycznia 2009r. ( II OSK 1740/07) Naczelnego Sądu Administracyjnego , iż "postępowanie, którego przedmiotem rozumianym jako całość sprawy, jest likwidacja samowoli budowlanej, kończy się albo legalizacją samowoli albo też wydaniem nakazu rozbiórki. Ustalenie opłaty legalizacyjnej jest tylko częścią tak ogólnie rozumianego przedmiotu postępowania / które zmierza do likwidacji samowoli budowlanej/. Jeżeli więc brak jest prawomocnego rozstrzygnięcia tej kwestii, bowiem przed sądem administracyjnym toczy się postępowanie ze skargi na postanowienie w sprawie opłaty legalizacyjnej, niedopuszczalne jest jako przedwczesne, wydanie decyzji o nakazie rozbiórki. Opłata ta nie może być uznana za wymagalną, co należy rozumieć jako nie rozpoczęcie jeszcze biegu terminu do jej wniesienia, skoro w toku pozostaje postępowanie sądowe dotyczące postanowienia ją ustalającego. Ocena prawna wyrażona w tym zakresie oczywiście nie zmienia faktu, iż o tym, czy inwestor poniesie opłatę legalizacyjną, orzeczoną już prawomocnie, decyduje on sam, bowiem po stwierdzeniu, iż nie wykona orzeczenia w tym względzie godzi się w istocie z takim skutkiem, jakim jest wydanie decyzji o rozbiórce". Pogląd ten nie wpływa jednak na ocenę prawidłowości decyzji nakładającej obowiązek rozbiórki bowiem w sprawie niniejszej kolejność działań organów nadzoru była zachowana. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] została wydana w ponad dwa miesiące po wydaniu przez WSA w Warszawie postanowienia z dnia 3 sierpnia 2015r., odrzucającego skargę skarżącej spółki na postanowienie w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej. Postanowienie powyższe stało się prawomocne z dniem 15 września 2015r. Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji wypełniającej dyspozycję art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a, bowiem była ona niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, należy wskazać, iż jest to zarzut chybiony. Zauważyć należy, iż zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie podkreśla się, że niewykonalność decyzji powinna być spowodowana istnieniem przeszkód w jej wykonaniu, które znamionują dwie cechy: przeszkody te istniały już w dacie wydania decyzji oraz są nieusuwalne przez cały czas. Ponadto niewykonalność decyzji może być faktyczna, jak i prawna (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 1985 r., I SA 1090/84, niepubl. oraz z dnia 10 maja 1995 r., SA/Ka 486/94, , ONSA 1996 Nr 2, poz. 89). W pierwszym przypadku wykonanie decyzji nie jest możliwe z przyczyn czysto technicznych, w drugim zaś - istnieją prawne nakazy lub zakazy, które stanowią nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w decyzji (J. Borkowski [w:] Adamiak/Borkowski, KPA. Komentarz, Warszawa 2003, s. 726). Trwała niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków i uprawnień zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest ona faktycznie niemożliwa do wykonania np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej. W orzecznictwie przyjmuje się, że o niewykonalności decyzji przesądzają takie okoliczności uniemożliwiające jej wykonanie, które pojawiły się przed wydaniem decyzji oraz są nieusuwalne przez cały czas. Nie uzasadnia natomiast twierdzenia o niewykonalności decyzji jej wysoki koszt lub nieopłacalność ekonomiczna. Trudności wynikające wyłącznie z negatywnego stanowiska adresata decyzji, zainteresowanego utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności decyzji w rozumieniu art. 156 § 5 k.p.a., to jest nie uzasadniają stwierdzenia jej nieważności z tego tytułu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 1984 r., sygn. akt I SA 804/84, ONSA 1984, Nr 2, poz. 123, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 1986 r., sygn. akt III SA 1146/85, ONSA 1986, Nr 1, poz. 12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 295/05). Nawet znaczny stopień trudności przy wykonywaniu prac rozbiórkowych nie usprawiedliwia twierdzenia o niewykonalności decyzji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 1985 r., sygn. akt SA/Kr 1260/84). Argumenty skarżącej spółki w żadnym razie nie przesadzają o niewykonalności decyzji rozbiórkowej z przyczyn technicznych natomiast fakt konieczności uzyskania zgody zarządcy drogi na wykonanie rozbiórki bowiem wymaga ona naruszenia nawierzchni drogi nie jest okoliczności przemawiającą o niewykonalności prawnej. Sąd zauważa, iż każda ewentualna naprawa kolektora kanalizacji sanitarnej wymagać będzie naruszenia nawierzchni drogi, która przecież jest możliwa do przywrócenia. Należy także zauważyć, iż ponowne wykonanie przedmiotowego kolektora zgodnie z przepisami Prawa budowlanego doprowadzi do respektowania przez skarżącą art. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2015 r. poz. 139). Wyjaśnienia ponadto wymaga, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Takiego związku skarżąca spółka nie wskazała. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .