VII SA/Wa 39/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W dniu [...] grudnia 2015 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...], utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] września 2015 r. Nr [...], nakładające na Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. obowiązek przedłożenia oceny stanu technicznego jazu w km 4+0000 potoku [...] w Ł. z uwzględnieniem ewentualnych robót budowlanych, wraz z terminem ich realizacji, niezbędnych do wykonania w celu doprowadzenia obiektu do właściwego stanu technicznego, w terminie 90 dni od daty doręczenie postanowienia. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w uzasadnieniu którego strona wskazała, że wykonanie postanowienia spowoduje poniesienie niemałych nakładów na ekspertyzę (a w dalszej perspektywie również na remont), której obowiązek sporządzenia powinien być nałożony na inny podmiot. W ten sposób Skarb Państwa poniesie znaczną szkodę finansową związaną z niecelowym wydatkowaniem publicznych pieniędzy, których odzyskanie od właściwego podmiotu może być bardzo utrudnione. Wykonanie postanowienia spowoduje zatem powstanie trudnych do odwrócenia skutków, co uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na wstępie należy podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych, czy pociągająca za sobą konieczność wydatkowania środków finansowych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Jednakże nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 171/13, LEX nr 1299429). Należy podkreślić, że strona skarżąca nie wykazała w przekonujący sposób, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub narazi ją na wyrządzenie znacznej szkody. Przede wszystkim nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Poza wskazaniem, iż wykonanie postanowienia spowoduje poniesienie niemałych nakładów na ekspertyzę, nie skonkretyzowano w żaden sposób wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa. Przede wszystkim nie wskazano wysokości kosztów związanych z ewentualnym wykonaniem obowiązków nałożonych przez organ, jak również nie wskazano jakie przełożenie miałyby te koszty na sytuację finansową strony skarżącej. Należy podkreślić, że koszty wykonania postanowienia nie przesądzają automatycznie o znacznej szkodzie lub trudnych do odwrócenia skutkach, a argument taki musi być rozpatrywany przez pryzmat podmiotu, na który obowiązek został nałożony i jego możliwości płatniczych. Wobec tego, że strona skarżąca nie podała nawet w przybliżeniu danych w tym względzie nie mogły być one rozważane. Zważyć ponadto należy, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa, przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 590/12, LEX nr 1248471). Zatem poza oceną sądu, na obecnym etapie postępowania, pozostają argumenty strony skarżącej związane z oceną podmiotu zobowiązanego do wykonania postanowienia. Nie bez znaczenia również w niniejszej sprawie pozostaje kwestia wyważenia interesu strony skarżącej i celu w jakim wydane zostało zaskarżone postanowienie, tj. od należytego stanu technicznego przedmiotowego jazu zależny jest stan techniczny koryta potoku [...], co w konsekwencji służy zapewnieniu bezpieczeństwa dla ludzi, mienia, a także środowiska. W tym stanie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm).