VII SA/Wa 393/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek - Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] grudnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu budowli przeznaczonej do prowadzenia ruchu kolejowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] października 2013 r. znak: [...]; II. uchyla postanowienie Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] grudnia 2012 r. o dopuszczeniu organizacji "[...]" do udziału w postępowaniu, w części dotyczącej wniosku [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; IV. zasądza od Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego na rzecz [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezes Urzędu Transportu Kolejowego decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r.. poz. 267), dalej kpa, w zw. z art. 13 ust. 2 pkt 3, art. 14 ust. 4, art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 ze zm.), dalej u.t.k., § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie świadectw dopuszczenia do eksploatacji typu (Dz. U. z 2012 r., poz. 919) i § 2 pkt 1 lit. c, § 3 pkt 1 lit. c, § 5 pkt 1 lit. c, § 6 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie wykazu typów budowli przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego, typów urządzeń przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego oraz typów pojazdów kolejowych, na które są wydawane świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu (Dz. U. z 2012 r., poz. 911), po rozpatrzeniu wniosku [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] października 2013 r. ([...]) odmawiającą wydania na czas nieokreślony świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu budowli przeznaczonej do prowadzenia ruchu kolejowego dla podkładu strunobetonowego typu [...]. Organ przedstawił przebieg sprawy, wskazując m.in., że w dniu [...] grudnia 2012 r. dopuścił do postępowania organizację "[...]", której następnie ograniczył prawo wglądu do materiałów dowodowych. Dalej, powołując się na art. 13 ust. 2 pkt 3, art. 23 ust. 1 pkt 2 u.t.k., organ stwierdził, że z wnioskiem o wydanie świadectwa wystąpił uprawniony podmiot i wskazał, że dysponując dwoma odmiennymi stanowiskami [...]S.A. odnośnie ww. podkładów wystąpił o przedstawienie jednoznacznej opinii zarówno do zarządcy infrastruktury, jak i wnioskodawcy, co nie doprowadziło do oczekiwanego rezultatu. Odnosząc się do powołanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dowodów Prezes UTK stwierdził, że kserokopie statystyk oraz wycinki z gazet nie stanowią nowych dowodów i mogą być traktowane jedynie jako dodatkowe materiały informacyjne, nie mające wpływu na rozstrzygnięcie. Natomiast dowód w postaci pisma z dnia 14 lipca 2011 r. pełnomocnika [...] S.A. do Prezesa [...]S.A. jest bezprzedmiotowy, gdyż odnosi się do sprawy wydania m.in. świadectwa dopuszczenia do eksploatacji ww. podkładu na czas określony, a ta sprawa dotyczy świadectwa na czas nieokreślony. Według organu, Spółka nie dostarczyła żadnych nowych dowodów, ani jednoznacznej opinii zarządcy infrastruktury, niezbędnej do wydania świadectwa. Za nowe dowody organ nie uznał również dokumentów dołączonych do pisma strony z dnia 3 grudnia 2013 r. i nie podzielił zarzutów naruszenia art. 7, art. 8, art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. – podnosząc, że dopuszczenie Pracodawców RP do postępowania nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, które było negatywne z uwagi na niedostarczenie wymaganej dokumentacji. Organ nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 13 ust. 1 pkt 7 a i b u.t.k. poprzez niezapewnienie przeciwdziałania praktykom monopolistycznym podnosząc, że w postępowaniach o udzielenie świadectwa, trudno jest twierdzić, że [...]S.A. nadużywa pozycji dominującej jako zarządca infrastruktury kolejowej poprzez niewydawanie oceny. Zatem [...], u którego zastosowano ww. podkłady, nie dopuszczał się działań o charakterze monopolistycznym. Na koniec Prezes UTK stwierdził, że w trosce o transparentność i jednoznaczność wnioskowanego tupu budowli odniósł się w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej do uwag Pracodawców RP i Prezesa Zarządu [...], a znanych skarżącej z materiałów dowodowych. Skargę na powyższą decyzję złożyła [...]sp. z o.o. i domagając się jej uchylenia zarzuciła: - naruszenie § 5 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia z dnia 7 sierpnia 2012 r. poprzez niewydanie, w terminie dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku, świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu budowli przeznaczonej do prowadzenia ruchu kolejowego dla podkładu strunobetonowego typu [...], mimo że dołączono wszystkie wymagane § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia dokumenty, a Prezes UTK nie wzywał skarżącej w ustawowym terminie do uzupełnienia wniosku; - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez bezpodstawne uznanie, że pismo [...]z 6 września 2012 r. podpisane przez Zastępcę Dyrektora Biura Dróg [...] nie jest opinią techniczną wydaną przez zarządcę infrastruktury w rozumieniu § 2 ust. 2 pkt 1 lit b czwarty tiret rozporządzenia, bowiem nie zostało podpisane przez osoby upoważnione do reprezentacji [...]zgodnie z reprezentacją z KRS. Taką konkluzję organ błędnie wysnuł na podstawie pisma z 15 kwietnia 2013 r. (podpisanego przez nieuprawnionego do samodzielnej reprezentacji Prezesa Zarządu [...]), w którym stwierdza on, że Zarząd [...]odstępuje od wydania jednoznaczne opinii technicznej, mimo że pismo Prezesa Zarządu [...]w żaden sposób nie kwestionuje upoważnienia Zastępcy Dyrektora Biura Dróg Kolejowych [...]do podpisania opinii technicznej z 6 września 2012 r.; - niewyjaśnienie istoty sprawy poprzez brak ustalenia, czy Zastępca Dyrektora Biura Dróg Kolejowych [...]posiadał w 2012 r. umocowanie do wydawania opinii technicznej o elementach infrastruktury kolejowej, czy - jak przyjął Prezes UTK - umocowanie takie posiadał jedynie zarząd [...], działający zgodnie z zasadami reprezentacji spółki, mimo że Prezesowi UTK musiał być znany urzędowo z innych postępowań fakt, iż tego typu opinie techniczne podpisywane są przez pracowników Biura Dróg Kolejowych [...], a nie przez zarząd spółki; - naruszenie art. 8 i 7 kpa, poprzez naruszenie art. 31 § 1 pkt 2 kpa, wskutek dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej na prawach strony, pomimo, że jej cele statutowe nie obejmują spraw będących przedmiotem tego postępowania, nie obejmują spraw bezpieczeństwa wyrobów przeznaczonych do stosowania w infrastrukturze kolejowej oraz za jej dopuszczeniem do udziału w postępowaniu nie przemawia interes społeczny, a wyłącznie partykularny interes jednego z członków organizacji społecznej; - niepodjęcie czynności zgodnych z ustawowymi obowiązkami Prezesa UTK, określonymi w art. 13 ust. 1 pkt 7 a i b u.t.k., a mianowicie zapewnienia przy współdziałaniu z Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów przeciwdziałania praktykom monopolistycznym przez zarządcę infrastruktury [...]S.A., przez zakazanie mu obstrukcji postępowania zmierzającego do zwiększenia konkurencyjności w rynku infrastruktury kolejowej. Skarżąca wskazała, że w terminie przewidzianym na wydanie decyzji nie została wezwana do uzupełnienia wniosku, a organ bezpodstawnie uznał, że pismo z dnia 6 września 2012 r. powinno być dla ważności podpisane z godnie ze sposobem reprezentacji, niemniej nie zakwestionował prawidłowości podpisania innych dokumentów jak umowy między skarżącą a [...]S.A., czy pisma z 15 kwietnia 2013 r. Powyższe wynika z obstrukcji konkurenta [...] S.A., będącego dominantem na polskim rynku podkładów kolejowych., który de facto przystąpił do postępowania za pośrednictwem organizacji [...], której jest członkiem. Strona dalej podniosła, iż wątpliwości co do umocowania kierownika jednostki zarządcy infrastruktury - Dyrektora Biura Dróg Kolejowych [...], są sprzeczne ze stanowiskiem zawartym w decyzji z dnia [...] października 2013 r., w której Warunki Techniczne zostały wg Prezesa UTK opracowane przez [...]S.A., czyli Biuro Dróg Kolejowych Centrali [...] S.A. w [...], tj. tę samą jednostkę, która wydała jako zarządca infrastruktury pozytywną opinię techniczną. Skoro organ uznał tę jednostkę za działającą w imieniu [...]S.A., to nie było podstaw do odmawiania jej tego przymiotu w zakresie wydawania opinii technicznej. Skarżąca powołała się na Regulamin Organizacyjny [...] – Centrala (uzyskany po wydaniu skarżonej decyzji) z którego wynika, że w skład Centrali [...] wchodzi 29 komórek organizacyjnych, posiadających upoważnienie do podejmowania bieżących działań faktycznych i prawnych w zakresie przyznanych im kompetencji. Działania Biura Dróg Kolejowych obejmują 31 dziedzin określonych § 23 regulaminu, w tym wydawanie ocen technicznych infrastruktury kolejowej (§ 23 pkt 11 i 20 regulaminu). Dowodzi to, wbrew ustaleniom organu, że wydawanie opinii technicznych nie jest uprawnieniem wyłącznie Zarządu [...], ale zostało delegowane na podległą jej jednostkę organizacyjną Zdaniem skarżącej dopuszczenie [...] narusza art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ cele statutowe tej organizacji nie obejmują nadzoru nad rozwiązaniami technicznymi, które mają wpływ na bezpieczeństwo ruchu kolejowego i systemu kolei. Organizacja wyraźnie wskazała, że żąda wstąpienia do postępowania w ochronie interesów ekonomicznych jej członków, a de facto tylko członka [...] S.A. W dopuszczeniu ww. organizacji skarżąca upatrywała obstrukcji postępowania, gdyż dopiero po dopuszczeniu i udostępnieniu dokumentacji zakwestionowano prawidłowość opinii z dnia 6 września 2012 r. Na koniec skarżąca dodała, że 500 podkładów [...] jest eksploatowanych od ponad trzech lat przez [...] w torze szlakowym nr [...] linii kolejowej nr [...], na odcinku [...], w km 38.830 - 39.130, do których zarządca nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń. W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie i podtrzymując dotychczasowe stanowisko, organ powtórzył między innymi, że skoro opinia Biura Dróg Kolejowych [...]nie czyniła zadość wymogom opinii technicznej, to wniosku strony nie można było traktować jako wniosku kompletnego. Organ wniósł o oddalenie wniosku skarżącego o dopuszczenie dowodu z Regulaminu Organizacyjnego [...], bowiem złożenie tego dokumentu dopiero na etapie postępowania sądowego nie mieści się w ramach art. 106 § 3 p.p.s.a. Poza tym, dokument ten nie może mieć wpływu na stan faktyczny sprawy, gdyż przyczyną odmowy wydania świadectwa był brak "ostatecznej, jednoznacznej" opinii zarządcy infrastruktury, a nie brak umocowania Dyrektora Biura Dróg Kolejowych [...]do podpisania opinii, pomimo iż organ na powyższą okoliczność powołał się w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Według organu, pismo [...]z dnia 15 kwietnia 2013r. spełnia wymogi określone w art. 75 § 1 k.p.a., może być zatem włączone do materiału dowodowego, zważywszy że ma ono istotne znaczenie dla wyjaśnienia sprawy. Prezes UTK podał przy tym, że w trosce o transparentność i jednoznaczność wnioskowanego typu budowli w decyzji pierwszoistancyjnej odniósł się do uwag i zastrzeżeń [...]oraz Prezesa [...]- a znanych skarżącej z materiałów dowodowych – które dotyczyły różnic konstrukcyjnych pomiędzy podkładami typu [...]i podkładami typu [...], choć nie była to okoliczność mająca istotne znaczenie dla sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uchylenie zaskarżonego orzeczenia następuje w sytuacji, gdy kontrola wykaże: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Wspomnianej kontroli Sąd dokonuje według prawa, jakie obowiązywało w dacie orzekania przez organ. W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zaskarżoną decyzją Prezes UTK podtrzymał stanowisko o odmowie wydania skarżącej świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu budowli przeznaczonej do prowadzenia ruchu kolejowego dla podkładu strunobetonowego typu [...] na czas nieokreślony, powołując się na nieprzedstawienie jednoznacznej opinii zarządcy infrastruktury kolejowej, o której mowa w § 2 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie świadectw dopuszczenia do eksploatacji typu (Dz.U. z 2012 r., poz. 919) obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności podkreślić trzeba, że rzeczą organu prowadzącego postępowanie administracyjne w celu zadośćuczynienia zasadzie dochodzenia do prawdy obiektywnej wymienionej w art. 7 k.p.a., jest wszechstronne i rzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Organ ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje stanowisko zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Jeżeli ustawodawca w art. 107 § 3 k.p.a. użył sformułowania "fakty, które organ uznał za udowodnione", to nie może budzić wątpliwości, iż nałożył na organ obowiązek zbadania i przedstawienia konkretnych ustaleń i wyciągniętych na ich podstawie wniosków, które doprowadziły do wydania rozstrzygnięcia takiej, a nie innej treści. Podobnie spełnienie wymogów wynikających z art. 8 k.p.a. wymaga od organu prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby przekonać stronę, że jej stanowisko zostało wnikliwie rozważone, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie niż oczekiwała, to przyczyną tego są istotne powody. Kierowanie się zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego nie zawsze oznaczać musi, że organ uwzględni żądanie strony, niemniej organ musi wykazać, że wydane orzeczenie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w rzetelnie przeprowadzonym postępowaniu. Zdaniem Sądu, zgromadzony materiał dowodowy nie dawał podstaw do wydania decyzji negatywnej w rozpatrywanej sprawie. Zaznaczyć trzeba, że stosownie do § 2 pkt 1 lit. b cyt. rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie wykazu typów budowli przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego, typów urządzeń przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego oraz typów pojazdów kolejowych, na które są wydawane świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu (Dz. U. z 2012 r., poz. 911), obowiązującym w dacie wydania skarżonej decyzji, do wniosku o wydanie świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu budowli przeznaczonej do prowadzenia ruchu kolejowego wnioskodawca zobowiązany był dołączyć dokumentację techniczną tj. warunki techniczne wykonania i odbioru, dokumentację techniczną dla budowli, porozumienie w sprawie wykonania prób eksploatacyjnych, którego wzór określa załącznik nr 1 do rozporządzenia, wraz z ich programem - w przypadku nowych typów budowli lub konieczności przeprowadzenia prób eksploatacyjnych, opinię techniczną wydaną przez zarządcę infrastruktury lub użytkownika bocznicy kolejowej - w przypadku typów budowli po przeprowadzonych próbach eksploatacyjnych, opinię jednostki upoważnionej. Z akt sprawy wynika, że skarżąca dołączyła wymienione dokumenty, w tym opinię techniczną Biura Dróg Kolejowych [...]z dnia 6 września 2012r., w której stwierdzono między innymi, że "po przeprowadzonej przez 22 miesiące eksploatacji podkładów w torze, ze strony zarządcy infrastruktury ocenia się w pełni pozytywnie podkłady [...] produkcji [...] Sp. z o.o. Podkłady te w żadnym aspekcie nie ustępują podkładom [...], produkowanym od lat przez inne Wytwórnie Podkładów Strunobetonowych na polskim rynku". Nie można przy tym pominąć, że powyższa opinia w swych ustaleniach jest spójna z pozostałymi dokumentami dołączonymi do wniosku skarżącej o wydanie świadectwa, a w szczególności z: opinią Instytutu Kolejnictwa z dnia 16 sierpnia 2012 r. pt. "Badania eksploatacyjne podkładów strunobetonowych [...], produkcji [...]sp. z .o.o. wraz z wynikami badań eksploatacyjnych, a także opinią Centrum Naukowo-Technicznego Kolejnictwa z dnia 13 października 2009r. Natomiast Prezes [...] w piśmie z dnia 15 kwietnia 2013r., skierowanym bezpośrednio do Prezesa UTK – nie kwestionując kompetencji Biura Dróg Kolejowych [...] do wydawania opinii technicznych – stwierdził, że zakres opinii z dnia 6 września 2012r. został ograniczony wyłącznie do kilku wskazanych w niej elementów, a więc nie obejmuje ona kompleksowej oceny podkładów skarżącej. Dodał, że przedmiotem opinii Centrum Naukowo- Technicznego Kolejnictwa nie były różnice konstrukcyjne podkładów [...]firmy [...]. Dalej stwierdził, że ze względu na różnice konstrukcyjne oznaczenie [...]przyjęte w dotychczasowym procesie certyfikacji, uzasadniona byłaby ich zmiana, w celu wyraźnego wskazania odmienności typów w przypadku wydania świadectwa typu, po czym "odstąpił od wydania jednoznacznej opinii". W oparciu o pismo tej treści, jak i wystosowane jedynie przez Prezesa [...]- organ odmówił skarżącej wydania świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu dla podkładu strunobetonowego typu [...], przyjmując że strona nie przedstawiła wymaganej przepisami powołanego rozporządzenia oceny technicznej zarządcy infrastruktury. Organ nie zbadał jednak, czy Prezes [...] posiadał umocowanie do samodzielnej reprezentacji zarządcy infrastruktury, a w konsekwencji, czy w ogóle pismo z dnia 15 kwietnia 2013r. mogło stanowić opinię techniczną w rozumieniu § 2 pkt 1 lit. b cyt. rozporządzenia. Z zapisów w Krajowym Rejestrze Sądowym (dostępnych na stronie internetowej) wynika, że do składania oświadczeń woli w imieniu Spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu, albo członka zarządu łącznie z prokurentem (z wyjątkiem realizacji zadań obronnych w spółce wynikających z przepisów o powszechnym obowiązku obrony). Niezależnie – nawet przy założeniu, że pismo z dnia 15 kwietnia 2013r. stanowiło nową opinię techniczną zarządcy infrastruktury – uszło uwadze organu, że nie przedstawiono w nim, poza ogólnikowymi twierdzeniami, merytorycznego stanowiska, które podważałoby ustalenia przedstawione w opinii Biura Dróg Kolejowych [...]z dnia 6 września 2012r., a także wnioski wynikające z pozostałej dokumentacji technicznej, niewątpliwie wykonanej przez wyspecjalizowane jednostki Powyższe wskazuje, że organ w sposób dowolny oparł rozstrzygnięcie wyłącznie na informacji Prezesa [...] zawartej w piśmie z dnia 15 kwietnia 2013 r., pomimo iż jego obowiązkiem było wezwanie zarządcy infrastruktury do przedstawienia wyczerpującej pod względem merytorycznym opinii technicznej, tak aby możliwa była ocena ewentualnej niezgodności podkładów kolejowych skarżącej z wymaganiami technicznymi określonymi w przepisach prawa. W konsekwencji strona została pozbawiona możliwości ustosunkowania się do tych ocen, co ograniczyło jej prawo do przedstawienia i obrony własnych racji. Z podanych przyczyn Sąd uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję uznając, że organ przeprowadził postępowanie z naruszeniem art. 7, 8, 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. w zw. z § 2 pkt 1 lit. b cyt. rozporządzenia. Sąd nie podzielił również stanowiska Prezesa UTK w kwestii dopuszczenia organizacji społecznej Pracodawcy Rzeczpospolitej Polskiej do niniejszego postępowania. Wskazać trzeba, że w myśl art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. dopuszczenie organizacji społecznej do postępowania jest uzależnione od łącznego spełnienia trzech przesłanek: postępowanie administracyjne nie dotyczy praw i obowiązków organizacji społecznej, ale praw i obowiązków "innej osoby", czyli jednej ze stron postępowania; żądanie jest uzasadnione celami statutowymi organizacji społecznej oraz za uwzględnieniem żądania przemawia interes społeczny. Przesłanki określone w przytoczonej regulacji mają decydujący wpływ na układ podmiotowy postępowania, poprzez rozszerzenia kręgu jego uczestników, winny być zatem każdorazowo poddane rzetelnej analizie organu (por. B. Adamiak. Glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2009 r. sygn. akt II GZ 55/09, publ. OSP z 2010 r., z 11, poz. 108). Pojęcie "interesu społecznego" nie zostało zdefiniowane w ustawie, wobec czego i ono podlega badaniu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że interes społeczny musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w indywidualnych sprawach i działaniem w nich organów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2011 r., II OSK 1397/10 LEX nr 1151862; wyrok NSA z 19 lipca 2012 r., sygn. II OSK 663/11 LEX nr 1217445; wyrok NSA z 16 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 843/07 niepubl.). Udział organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym, nie może służyć partykularnym interesom samej organizacji społecznej, czy interesom poszczególnych jej członków, a ponadto musi mieć niższą rangę niż interes strony. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że cele i działalność statutowa organizacji społecznej muszą być na tyle szczegółowo określone, aby możliwe było ustalenie, że działalność ta wiąże się ściśle z przedmiotem sprawy. Wskazanie zatem w celach statutowych na ogólnie ujętą ochronę interesów jej członków, nie przesądza, że są one zbieżne z przedmiotem postępowania do którego dopuszczenia domaga się organizacja społeczna. Innymi słowy statutowa działalność organizacji społecznej powinna wskazywać zasadnicze kierunki tej działalności, a jej zakres winien być tak skonkretyzowany, aby możliwe było ustalenie rzeczywistego i bezpośredniego związku pomiędzy tak pojmowanymi celami statutowymi organizacji, a postępowaniem, którego wszczęcia (dopuszczenia) organizacja oczekuje (por. wyroki WSA: z dnia 2 października 2006 r., IV SA/Wa 911/06 oraz z dnia 11 października 2007 r., II SA/Wr 266/07 - CBOSA). Wobec przedstawionej argumentacji nie można było zgodzić się z organem, że dopuszczona do niniejszego postępowania organizacja społeczna [...] wykazała, iż wszczęcie postępowania uzasadnione jest jej celami statutowymi oraz że działa w szeroko pojętym interesie społecznym. Z § 4 statutu wynika bowiem, że podstawowy cel organizacji [...]stanowi ochrona praw pracodawców i wspieranie ich interesów gospodarczych i niegospodarczych wobec organów władzy i administracji publicznej oraz innych organizacji interesu zbiorowego, w tym związków zawodowych. Już z treści tego zapisu - pomimo jego ogólnego charakteru - wynika, że działalność organizacji [...] dotyczy tylko określonej grupy podmiotów będących pracodawcami i ograniczona jest do ochrony wyłącznie ich interesów gospodarczych i niegospodarczych, co potwierdzają zadania wyliczone enumeratywnie w § 5 statutu. Oznacza to zatem jednoznacznie, że w swoich założeniach statutowych organizacja [...] nie ma na celu ochrony interesu zbiorowego, co wyłączało możliwość dopuszczenia jej do niniejszego postępowania w myśl art. 31 § 2 k.p.a. Powyższe potwierdziła również sama organizacja we wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu wskazując wprost, że w dniu 14 lipca 2011r. jej członek [...] S.A., będący producentem podkładów kolejowych złożył wniosek o dopuszczenie do udziału m.in. w tej sprawie, który nie został rozpatrzony. Z tej przyczyny organizacja złożyła wniosek o jej dopuszczenie do postępowania. W ocenie Sądu, nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której podmioty prowadzące działalność gospodarczą za pośrednictwem organizacji społecznej, której są członkami, uzyskiwałyby możliwość udziału w postępowaniu dotyczącym podmiotów prowadzących w stosunku do nich działalność konkurencyjną. Dopuszczenie takiej organizacji społecznej do udziału w postępowaniu na prawach strony umożliwiałoby jednocześnie zapoznawanie się z materiałem dowodowym, w tym poufną dokumentacją przedsiębiorstwa prowadzonego przez podmiot starający się o uzyskanie świadectwa. Nieuzasadnione dopuszczenie [...] skutkowało ograniczeniem – na wniosek skarżącej - dostępu do akt sprawy. Z podanych przyczyn - uznając, że organ naruszył art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a.- Sąd uchylił również postanowienie z dnia [...] grudnia 2014, w podanym zakresie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie przeprowadzenie postępowania z poszanowaniem ogólnych zasad postępowania, przy uwzględnieniu zmian wprowadzonych ustawą z dnia 30 sierpnia 2013r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2013r. poz.1152). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a orzekł jak w pkt I i II, w oparciu o art. 152 p.p.s.a. jak w pkt IV wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.