VII SA/Wa 401/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, asesor WSA Anna Milicka - Stojek (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę oddala skargę Wojewoda Mazowiecki (dalej jako "organ" lub "Wojewoda") decyzją z 17 stycznia 2022 r. nr 39/OPON/2022, po rozpatrzeniu odwołania K. B. (dalej jako "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Starosty Grodziskiego (dalej jako "Starosta") z 16 kwietnia 2021 r. nr 669/21 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę i rozbiórkę dla M.M. (dalej jako "inwestor"), obejmujące: rozbudowę, nadbudową, przebudowę budynku gospodarczego na terenie dz. nr [...], obręb [...] w Milanówku, oraz częściową rozbiórkę budynku gospodarczego na terenie dz. nr [...] obręb [...] w Milanówku. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Inwestor w dniu 28 grudnia 2020 r. (data wpływu do Starostwa Powiatowego w Grodzisku Mazowieckim) wystąpił o udzielenie pozwolenia na rozbudowę, nadbudową, przebudowę budynku gospodarczego oraz częściową rozbiórkę budynku gospodarczego na terenie dz. nr [...] i nr [...] obręb [...] w Milanówku. Wniosek ten na wezwanie Starosty uzupełniono w dniu 13 stycznia 2021 r. Starosta pismem z 21 stycznia 2021 r. zawiadomił strony o wszczęciu przedmiotowego postępowania administracyjnego, a także poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskiwaniem wyjaśnień w sprawie i składaniem uwag i wniosków. Skarżąca pismem z 5 lutego 2021 r. wniosła sprzeciw w sprawie planowanego zamierzenia budowlanego. Starosta postanowieniem z 15 lutego 2021 r. nr 126/21 nałożył na inwestora, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (wówczas Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.b.", obowiązek usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w dokumentacji projektowej, w terminie 14 dni. Inwestor w dniu 3 marca 2021 r. przedłożył 4 egzemplarze poprawionego projektu budowlanego wraz z pismem przewodnim oraz dodatkowym opracowaniem geodezyjnym, które uzupełniono w dniu 15 marca 2021 r. Starosta w dniu 15 marca 2021 r. poinformował strony o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Następnie Starosta decyzją z 16 kwietnia 2021 r. nr 669/21 zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę i rozbiórkę obejmujące: rozbudowę, nadbudową, przebudowę przedmiotowego budynku gospodarczego oraz częściową rozbiórkę tego budynku. Odwołanie od ww. decyzji wniosła skarżąca żądając uchylenia ww. decyzji. Wojewoda postanowieniem z 5 lipca 2021 r nr 281/OPON/2021 zlecił Staroście przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu uzupełnienie dokumentacji projektowej, zaś w dniu 28 lipca 2021 r. otrzymał postanowienie Starosty z 23 lipca 2021 r. nr WAB.6740.2293.2020. nakładające na inwestora obowiązek usunięcia braków i nieprawidłowości w dokumentacji projektowej. Następnie przy piśmie z 23 sierpnia 2021 r. Starosta przekazał 4 uzupełnione egzemplarze projektu budowlanego. Wojewoda wezwaniem z 20 września 2021 r. nr Wi-ll.7840.25.7.2021.MSS, zobowiązał inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej, w terminie 30 dni, zaś pismem z 30 września 2021 r. wyznaczył ostateczny termin na zwrot dokumentacji do 8 listopada 2021 r. W dniu 18 października 2021 r. do organu wpłynęło pismo inwestora przekazujące 4 uzupełnione egzemplarze projektu budowlanego wraz z załącznikami. Wojewoda w dniu 27 października 2021 r. zawiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżąca w dniu 18 listopada 2021 r. zapoznała się ze zgromadzonych materiałem dowodowym, wykonała jego fotokopię, a następnie wniosła o przedłużenie terminu na złożenie pisemnego oświadczenia końcowego o dodatkowe 14 dni. Pismem z 22 listopada 2021 r. Wojewoda wyznaczył ostateczny termin na złożenie oświadczenia końcowego do 6 grudnia 2021 r. W dniu 23 listopada 2021 r. do Wojewody wpłynęły dwa jednobrzmiące końcowe oświadczenia skarżącej. Z kolei w dniu 15 grudnia 2021 r. inwestor ustosunkował się do ww. oświadczenia. Wojewoda decyzją z 17 stycznia 2022 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, działając na podstawie art. 83 ust. 2 P.b., utrzymał w mocy decyzję Starosty z 16 kwietnia 2021 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę i rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczego. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że na etapie postępowania odwoławczego postanowieniem z 5 lipca 2021 r. zlecił Staroście przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu uzupełnienie dokumentacji projektowej. Po przedłożeniu przy piśmie z 23 sierpnia 2021 r. 4 uzupełnionych przez inwestora egzemplarzy projektu budowlanego, wezwaniem z 20 września 2021 r. ponownie zobowiązano go do uzupełnienia dokumentacji w terminie 30 dni, poprzez m.in. przedłożenie ostatecznej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zbytków zezwalającej na realizację przedmiotowej inwestycji; doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z rozporządzeniem - w przedłożonym projekcie budowlanym znajdowały się 2 rysunki pn. "Projekt zagospodarowania działki", co organ uznał za niedopuszczalne; doprowadzenie projektu do zgodności z § 235 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), powoływanym dalej jako "warunki techniczne", który dotyczy ściany oddzielenia pożarowego. W dniu 27 września 2021 r. inwestor wypożyczył 4 egzemplarze projektu budowlanego, które zwrócił do organu w dniu 18 października 2021 r. wraz z załącznikami, o czym Wojewoda powiadomił strony postępowania zawiadomieniem z 27 października 2021 r., dając im możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz składania ewentualnych uwag i oświadczeń końcowych. Do organu w dniu 23 listopada 2021 r. wpłynęło oświadczenie końcowe skarżącej, a następnie w dniu 17 grudnia 2021 r., stanowisko inwestora w sprawie. Wojewoda, mając na uwadze przedłożony przez inwestora uzupełniony projekt budowalny, uznał, że wypełnił on wszystkie obowiązki nałożone art. 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 35 ust. 1 P.b., warunkujące udzielenie pozwolenia na budowę. Planowane zamierzenie inwestycyjne obejmuje rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku gospodarczego znajdującego się na terenie dz. nr [...] oraz jego częściową rozbiórkę - w odniesieniu do fragmentów znajdujących się na dz. nr [...]. Inwestor przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b., pod rygorem odpowiedzialności karnej), obejmujące dz. nr [...]. Zgodnie z obowiązującą na terenie inwestycji uchwałą nr 201/LVIII/98 Rady Miasta Milanówka z 16 czerwca 1998 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego strefy ochrony konserwatorskiej w Milanówku, powoływaną dalej jako "m.p.z.p.", dz. nr [...] i nr [...], położone są na terenie oznaczonym symbolem "Strefa II". W Rozdziale 2 m.p.z.p. określa ustalenia dla całego obszaru objętego planem, w tym jako podstawową funkcję terenu wolnostojącą zabudowę mieszkaniową indywidualną (§ 7), przy czym plan zezwala na usytuowanie na działce jednego budynku mieszkalnego (§ 8), a także dopuszcza realizację na działce jednego budynku towarzyszącego (garaż, altana, budynek gospodarczy), nawiązującego architektonicznie do charakteru otoczenia (§ 9). Jednocześnie w § 10 m.p.z.p. plan nakazuje utrzymanie wysokości nowoprojektowanych i przekształcanych budynków na: 9,0 m - przy stropodachach (pkt 1) oraz do 12,0 m - przy dachach połaciowych do poziomu kalenicy (dwie kondygnacje nadziemne w elewacji) (pkt 2). Dodatkowo dla Strefy II ustalono: minimalną wielkość działki na 2500 m2 (§ 11 tiret 2), maksymalny wskaźnik zabudowy równy 15 % powierzchni działki (§ 12 tiret 2) oraz nakazano zachowanie w formie powierzchni biologicznie i ekologicznie czynnej, tzn. zazielenionej (tj. niezabudowanej, nieutwardzonej, czy też zdegradowanej do roli klepiska) 50 % powierzchni działki (§ 13 tiret 2). Wojewoda wskazał, że inwestycja spełnia wszystkie wskazane w ww. uchwale parametry, tj. dotyczy budowy rozbudowy, nadbudowy i przebudowy budynku gospodarczego, który będzie pełnił funkcję towarzysząca dla wolnostojącego budynku mieszkalnego znajdującego się na działce. Jak wynika z części opisowej projektu zagospodarowania działki (str. 8 projektu budowlanego), a także rysunku pn. "Projekt zagospodarowania działki" (str. 10A projektu budowlanego) oraz części rysunkowej projektu architektoniczno-budowalnego (rysunek nr 8 pn. Przekrój A-A — str. 29 projektu budowlanego), projektowana inwestycja będzie posiadać stropodach, przy czym jej wysokość to 7,52 m, wskaźnik zabudowy to 15 %, natomiast powierzchnia biologicznie czynna zachowana na działce wynosi 60,49 %. Inwestycja wypełnia również wymogi § 16 m.p.z.p., bowiem inwestor na etapie postępowania odwoławczego przedłożył decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 12 października 2021 r. nr WN.5152.2.45.2020.WER, pozwalającą ze stanowiska konserwatorskiego inwestorowi na prowadzenie robót budowlanych polegających na rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz częściowej rozbiórce budynku zlokalizowanego przy ul. [...] w Milanówku (dz. nr [...]), zgodnie z projektem stanowiącym integralny załącznik do decyzji. Dodatkowo przedłożono pismo Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 14 września 2021 r. świadczące nadanie ww. decyzji klauzuli ostateczności. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Wojewoda stwierdził, że przedłożona dokumentacja projektowa jest zgodna z wymaganiami określonymi w uchwale Rady Miasta Milanówka z 16 czerwca 1998 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego strefy ochrony konserwatorskiej w Milanówku. Organ wskazał dalej, że w myśl art. 32 ust. 1 pkt 1 P.b., pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r. poz. 247 ze zm.). Z kolei dyspozycja art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. obliguje organ do sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Jak wynika z ustaleń poczynionych przez organ, przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), zatem nie jest dla niej wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W dalszej kolejności ustalono, że przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, tj.: § 12 warunków technicznych (dotyczącym odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 warunków technicznych (dotyczącym przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 57 warunków technicznych (dotyczącym nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 warunków technicznych (dotyczącym m.in. nasłonecznienia pokoi mieszkalnych). Planowana inwestycja jest również zgodna z § 14 warunków technicznych (dotyczącym dojść i dojazdów do planowanej inwestycji), § 23 warunków technicznych (dotyczącym odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi). Inwestycja ta nie wpływa także na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 235 oraz § 271 warunków technicznych). Eksploatacja budynku nie spowoduje spływu wód opadowych na sąsiednie nieruchomości (§ 29 warunków technicznych dotyczący zakazu dokonywania zmian spływu wód). Zgodnie przy tym z § 206 warunków technicznych, w projekcie budowlanym znajduje się ekspertyza techniczna budynku gospodarczego, który ma zostać poddany rozbudowie, nadbudowie i przebudowie, która uwzględnia zarówno stan techniczny konstrukcji i elementów budynku oraz stan podłoża gruntowego, jak również odnosi się do oceny stanu technicznego budynku zlokalizowanego w bezpośrednim sąsiedztwie, tj. budynku położonego w ostrej granicy na dz. nr [...], co znajduje się na str. 33-41 projektu budowlanego. Wojewoda wyjaśnił ponadto, że za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa w zakresie rozwiązań architektonicznych i konstrukcyjnych odpowiada projektant, co potwierdza w swoim oświadczeniu, o którym mowa w art. 20 ust. 4 P.b., natomiast na organie architektoniczno-budowlanym spoczywa obowiązek sprawdzenia projektu zgodnie z wytycznymi przedstawionymi w art. 35 P.b. W sprawie znajduje się oświadczenie projektantów - mgr inż. arch. S.G. (upr. bud. nr [...] oraz [...] w specjalności architektonicznej), mgr inż. arch. P.K. (upr. bud. nr [...] w specjalności architektonicznej) oraz mgr inż. M.T. (upr. bud. nr [...] w specjalności konstrukcyjno-budowlanej) (str. 3-3C), natomiast zaświadczenia o przynależności do izb oraz dokumenty potwierdzające nadane uprawniania znajdują się na str. 5-7 oraz 42-46 projektu budowlanego. Z kolei opis instalacji elektrycznej wraz z rysunkami został wykonany przez mgr inż. K. R., który posiada uprawienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych (upr. bud. nr [...], zaświadczenie o przynależności do właściwej izby znajdują się na str. 54-56A projektu budowlanego). Zdaniem organu, inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wszystkie wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 P.b., tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia oraz prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b., pod rygorem odpowiedzialności karnej). Projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 P.b., spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935 ze zm.) i jest zgodny z warunkami technicznymi. Zgodnie przy tym z informacją o geotechnicznych warunkach posadowienia, znajdującą się na str. 13 projektu budowlanego, projektowany budynek spełnia warunki zaliczające go do pierwszej kategorii geotechnicznej w prostych warunkach posadowienia. Informacja ta została sporządzona na podstawie opinii geotechnicznej opracowanej przez mgr M.R. (nr upr. geol. [...] oraz [...]), która znajduje się na str. 57-65 projektu budowlanego. Projekt budowlany zawiera też informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia (str. 14-17 projektu budowlanego). Wojewoda zaznaczył, że planowane zamierzenie inwestycyjne przewiduje również częściową rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczego - w odniesieniu do fragmentów znajdujących się na dz. nr [...]. Wobec powyższego, należało zgodnie z art. 30b ust. 3 P.b. do wniosku o pozwolenie na budowę i rozbiórkę dołączyć: zgodę właściciela obiektu lub jej kopię (w aktach znajduje się zgoda K. N. i B. Z. - właścicielek dz. nr [...]); szkic usytuowania obiektu budowlanego (fragment budynku, który ma podlegać rozbiórce został szczegółowo zaznaczony na każdym z rysunków architektoniczno- budowlanych oraz na rysunku "Projektu zagospodarowania działki" str. 10A projektu budowlanego, a dodatkowo na rysunkach rozbiórki str. 48-49 ); opis zakresu i sposobu prowadzenia robót budowlanych (opis techniczny rozbiórki znajduje się na str. 46-47 projektu budowlanego); opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia (znajduje się w opisie technicznych rozbiórki pkt 2 str. 47 projektu budowlanego); pozwolenia, uzgodnienia, opinie i inne dokumenty, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopie tych pozwoleń, uzgodnień, opinii i innych dokumentów - nie dotyczy to uzgodnień i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (przedłożona decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 12 października 2021 r. uwzględnia w swoim zakresie również częściową rozbiórkę budynku gospodarczego); projekt rozbiórki lub jego kopię (przedłożona dokumentacja projektowa obejmuje swoim zakresem również część dotyczącą rozbiórki). Po dokonaniu powyższych uzupełnień organ stwierdził, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone art. 30b P.b., warunkujące udzielenie pozwolenia na rozbiórkę. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu oraz w pismach procesowych Wojewoda wskazał, że nie wpływają one na rozstrzygnięcie sprawy i stanowią jedynie polemikę z ustaleniami dokonanymi przez organ, zostały również omówione w treści rozstrzygnięcia. Zauważył ponadto, że do projektu budowlanego inwestor dołączył analizę przesłaniania i zacieniania sporządzoną dla istniejącej zabudowy - w szczególności dla budynku skarżącej znajdującego się na dz. nr [...]. Analiza zacieniania i przesłaniania wykonana na każdy z dni równonocy oddzielnie (znajdująca się na str. 66-67 projektu budowlanego), wskazuje że dla ww. budynku będą zachowane warunki wynikające z § 13 oraz § 60 warunków technicznych, dotyczące minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń (przy czym w mieszkaniach wielopokojowych wymagania te powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju) wynoszącego co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach między 7:00-17:00. Z kolei argument skarżącej dotyczący błędnie podanych obliczeń w projekcie, które w jej ocenie zostały zaniżone i nie uwzględniono w nich wszystkich elementów zagospodarowania, należy uznać za bezzasadny. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 4 P.b., to projektant jako osoba pełniąca samodzielną funkcję techniczną o kwalifikacjach potwierdzonych zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy ponosi odpowiedzialność za zgodność przyjętych w projekcie rozwiązań z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, co też składając oświadczenie projekt uczynił. Zdaniem organu, w sprawie nie naruszono również art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740), powoływanej dalej jako "K.c.", bowiem sporna inwestycja została zaplanowana do zrealizowana wyłącznie w granicach należącej do inwestora nieruchomości, a także częściowo na terenie dz. nr [...], za zgodną jej właścicielek. Prawo do zagospodarowania nieruchomości i korzystania z niej zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem należy do właściciela i wynika właśnie z art. 140 K.c. Inne osoby, w szczególności właściciele sąsiednich nieruchomości nie mogą decydować, w jaki sposób inwestor będzie korzystać ze swojej nieruchomości, o ile ten sposób korzystania nie oddziałuje na ich prawa i nie narusza ani nie ogranicza tych praw. Jak natomiast wykazano powyżej, w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, a zatem nie można stawiać skutecznego zarzutu, że wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem. Organ zwrócił przy tym uwagę, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Jak wynika z treści art. 35 ust. 4 p.b., w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem skoro inwestor spełnił wszystkie wymagania konieczne do udzielenia pozwolenia na budowę to Starosta nie mógł odmówić wydania przedmiotowej decyzji. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję, skarżąca wniosła o jej uchylenie, zarzucając organowi naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnieniu, czy zebrany materiał dowodowy nie jest sprzeczny ze stanem faktycznym; b) art 7, art. 76 § 1-3, art, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej dokumentom wskazującym na fałszerstwo oraz zignorowaniu braków w dokumentacji projektowej, co w konsekwencji doprowadziło do uznania okoliczności rozpatrzenia za nieudowodnione; c) art. 7, art. 77 § 1 i art 107 § 3 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzeniu uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 K.p.a.; d) art 8 i art. 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnianie dlaczego organ nie odniósł się do konkretnych przepisów warunków technicznych i planu miejscowego wskazanych w odwołaniu skarżącej; e) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu pierwszej instancji; 2. przepisów prawa materialnego, tj.: a) § 12 warunków technicznych przez dokonanie subsumpcji będącej wynikiem pominięcia szczegółowego rozpatrzenia § 12 pkt 3 i pkt 4 warunków technicznych; b) przepisów m.p.z.p., poprzez pominięcie § 4, § 7, § 9, § 12, § 14; c) przepisów Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2020 r. poz. 1609). W uzasadnieniu skargi wskazano, że złożony projekt nie spełnia wymagań stawianych projektom budowlanym na podstawie art. 34 P.b. Pomimo licznych braków w dokumentacji, błędów technicznych i interpretacyjnych w odniesieniu do m.p.z.p., projekt ten został zaakceptowany, a na jego podstawie została wydana decyzja. Z kolei Wojewoda zadbał jedynie o uzupełnienie dowodowe, nie zbadał jednak zgodności zebranej dokumentacji ze stanem faktycznym, co skutkuje błędną oceną zebranego materiału. Zdaniem skarżącej, organ nie ustalił: na jakim etapie i na czyje wezwanie została podmieniona str. 19 opisu do projektu, fałszująca bilans powierzchni zabudowy (zał. 1 i 2); czy przedstawiona inwentaryzacja i ekspertyza stanu technicznego jest wiarygodna; które parametry bilansu zabudowy są prawdziwe oraz które parametry zostały uwzględnione przy ocenie zgodności ze wskaźnikiem zabudowy dla omawianej działki; czy zapisy m.p.z.p. wskazują na możliwość odstąpienia od wymogów określonych w § 12 ust. 1 warunków technicznych; czy zapisy m.p.z.p. skutkują wyłączeniem ograniczeń wynikających z § 12 ust. 3-4 warunków technicznych; czy zapisy § 12 warunków technicznych, wskazują na legalność budowy w ostrej granicy zatwierdzonego budynku. Mając natomiast na uwadze art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. organ winien tak ustosunkować się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia prawa materialnego skarżąca wskazała, że projektowany budynek nie spełnia wymogów warunków technicznych, ani też zapisów m.p.z.p. Projektowany budynek gospodarczy nie jest bowiem formą zabudowy willowej. Dodatkowo powierzchnia zabudowy projektowanego budynku gospodarczego jest o ponad 90% większa od powierzchni zabudowy istniejącego budynku jednorodzinnego, co nie odpowiada podstawowej funkcji zabudowy, która powinna się sprowadzać do indywidualnej zabudowy mieszkaniowej. Z przełożonej dokumentacji wynika też, że sporny budynek zaprojektowano ścianą pełną w granicy z dz. nr [...]. Takie usytuowanie budynku nie zostało dopuszczone przepisami m.p.z.p. Przy tym powierzchnia zabudowy projektowanego budynku wynosi 137,43 m2, co przekracza wskaźnik z § 12 m.p.z.p., który ustala, by wskaźnik zabudowy dla strefy II nie przekraczał 15% powierzchni działki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z 17 stycznia 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z 16 kwietnia 2021 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę i rozbiórkę dla inwestora, obejmujące: rozbudowę, nadbudową, przebudowę budynku gospodarczego na terenie dz. nr [...] w Milanówku, oraz częściową rozbiórkę budynku gospodarczego na terenie dz. nr [...] w Milanówku. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy - Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę). Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.p. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z akt sprawy inwestor przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod rygorem odpowiedzialności karnej, obejmujące dz. nr [...]. Do akt sprawy dołączona została również zgoda właścicieli dz. nr [...] na rozbiórkę części budynku posadowionego na tej działce. Stosownie ponadto do treści art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowalnego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3. kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowalnego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z kolei art. 35 ust. 3 P.b. przewiduje, że w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 P.b.). Z wyżej przytoczonych regulacji wynika, że organy orzekające w sprawie - zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy - przed wydaniem decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, w pierwszej kolejności powinny sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowalnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z przywołanych powyżej unormowań wynika ponadto, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu czy zgody (względnie braku zgody) sąsiada, a wyłącznie od spełnienia warunków ściśle określonych przepisami prawa. Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b. projekt budowlany zawiera: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii, obejmujący: a) określenie granic działki lub terenu, b) usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowanych, w tym sieci uzbrojenia terenu, oraz urządzeń budowlanych sytuowanych poza obiektem budowlanym, c) sposób doprowadzenia lub odprowadzenia ścieków, d) układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, e) informację o obszarze oddziaływania obiektu. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że Wojewoda uznał, że złożony przez inwestora projekt budowlany, po jego kilkukrotnym uzupełnieniu (w tym dwukrotnym uzupełnieniu w toku postępowania odwoławczego), jest zgodny z planem miejscowym, jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów ustawy - Prawo budowlane oraz warunków technicznych. Konsekwencją powyższego było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie określonych robót budowlanych, a następnie utrzymanie jej w mocy przez organ odwoławczy. Z takim stanowiskiem organów orzekających w sprawie należy się zgodzić. Badając w pierwszej kolejności przesłanki z art. 35 ust. 1 pkt 1a P.b., w sprawie ustalono, że planowana inwestycja znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego strefy ochrony konserwatorskiej w Milanówku. Teren, którego dotyczy inwestycja, tj. dz. nr [...] i nr [...], położone są na terenie oznaczonym symbolem "Strefa II". W Rozdziale 2 m.p.z.p. określa ustalenia dla całego obszaru objętego planem, w tym jako podstawową funkcję terenu wolnostojącą zabudowę mieszkaniową indywidualną (§ 7), przy czym plan zezwala na usytuowanie na działce jednego budynku mieszkalnego (§ 8), a także dopuszcza realizację na działce jednego budynku towarzyszącego (garaż, altana, budynek gospodarczy), nawiązującego architektonicznie do charakteru otoczenia (§ 9). Jednocześnie w § 10 m.p.z.p. plan nakazuje utrzymanie wysokości nowoprojektowanych i przekształcanych budynków na: 9,0 m - przy stropodachach (pkt 1) oraz do 12,0 m - przy dachach połaciowych do poziomu kalenicy (dwie kondygnacje nadziemne w elewacji) (pkt 2). Dodatkowo dla Strefy II ustalono: minimalną wielkość działki na 2500 m2 (§ 11 tiret 2), maksymalny wskaźnik zabudowy równy 15 % powierzchni działki (§ 12 tiret 2) oraz nakazano zachowanie w formie powierzchni biologicznie i ekologicznie czynnej, tzn. zazielenionej (tj. niezabudowanej, nieutwardzonej, czy też zdegradowanej do roli klepiska) 50 % powierzchni działki (§ 13 tiret 2). Jak wynika natomiast z akt sprawy, przedmiotowa inwestycja spełnia wszystkie wskazane w m.p.z.p. parametry, tj. dotyczy budowy rozbudowy, nadbudowy i przebudowy budynku gospodarczego, który będzie pełnił funkcję towarzysząca dla wolnostojącego budynku mieszkalnego znajdującego się na działce. Jak wynika z części opisowej projektu zagospodarowania działki (str. 8 projektu budowlanego), a także rysunku pn. "Projekt zagospodarowania działki" (str. 10A projektu budowlanego) oraz części rysunkowej projektu architektoniczno-budowalnego (rysunek nr 8 pn. Przekrój A-A — str. 29 projektu budowlanego), projektowana inwestycja będzie posiadać stropodach, przy czym jej wysokość to 7,52 m, wskaźnik zabudowy to 15 %, natomiast powierzchnia biologicznie czynna zachowana na działce wynosi 60,49 %. Zgodnie przy tym z § 16 m.p.z.p., inwestor przedłożył decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 12 października 2021 r. nr WN.5152.2.45.2020.WER, pozwalającą ze stanowiska konserwatorskiego inwestorowi na prowadzenie robót budowlanych polegających na rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz częściowej rozbiórce budynku zlokalizowanego przy ul. [...] w Milanówku (dz. nr [...]), zgodnie z projektem stanowiącym integralny załącznik do decyzji. Dodatkowo przedłożono pismo Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 14 września 2021 r. świadczące nadanie ww. decyzji klauzuli ostateczności. W konsekwencji nie można podzielić zarzutów skargi zarzucających zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów m.p.z.p. Z akt sprawy nie wynika również, aby powierzchnia zabudowy projektowanego budynku wynosiła 137,43 m2, jak wskazano w skardze, bowiem wynosi ona 132,54 m2 (str. 8 projektu budowlanego) i nie przekracza wskaźnik z § 12 m.p.z.p. Ponownie należy przypomnieć, że w toku prowadzonego postępowania projekt budowlany, na wezwanie organów, był poprawiany i uzupełniany, zaś wzięte za podstawę rozstrzygnięcia organu odwoławczego dane i wskaźniki oparte zostały na ostatniej, kompletnej wersji tego projektu. W sprawie wyjaśniono również, zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1b P.b., że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie jest dla niej wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Następnie Wojewoda prawidłowo ustalił, mając na uwadze art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b., że przedłożony projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, tj.: § 12 warunków technicznych (dotyczącym odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 warunków technicznych (dotyczącym przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 57 warunków technicznych (dotyczącym nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 warunków technicznych (dotyczącym m.in. nasłonecznienia pokoi mieszkalnych). Planowana inwestycja jest również zgodna z § 14 warunków technicznych (dotyczącym dojść i dojazdów do planowanej inwestycji), § 23 warunków technicznych (dotyczącym odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi). Inwestycja ta nie wpływa także na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 235 oraz § 271 warunków technicznych). Eksploatacja budynku nie spowoduje spływu wód opadowych na sąsiednie nieruchomości (§ 29 warunków technicznych dotyczący zakazu dokonywania zmian spływu wód). Zgodnie przy tym z § 206 warunków technicznych, w projekcie budowlanym znajduje się ekspertyza techniczna budynku gospodarczego, który ma zostać poddany rozbudowie, nadbudowie i przebudowie, która uwzględnia zarówno stan techniczny konstrukcji i elementów budynku oraz stan podłoża gruntowego, jak również odnosi się do oceny stanu technicznego budynku zlokalizowanego w bezpośrednim sąsiedztwie, tj. budynku położonego w ostrej granicy na dz. nr [...], co znajduje się na str. 33-41 projektu budowlanego. Za niezasadny Sąd uznał natomiast zarzut skargi odnoszący się do naruszenia § 12 ust. 3 i ust. 4 warunków technicznych, poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji udzielenie pozwolenia na usytuowanie budynku w granicy z działką należącą do skarżącej. Zauważyć bowiem należy, że § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia dopuszcza w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej, niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej, niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi. Z projektu budowlanego wynika natomiast, że od strony wschodniej dz. nr [...] (tj. granicy z dz. nr [...]), w nadbudowanej części nie zaprojektowano okien ani drzwi. Projektanci dokonali także analizy zacieniania i przesłaniania budynku na dz. nr [...], dochodząc do wniosku, że został spełniony warunek określony w § 13 rozporządzenia. Do projektu budowlanego inwestor dołączył bowiem analizę przesłaniania i zacieniania sporządzoną dla istniejącej zabudowy - w szczególności dla budynku skarżącej znajdującego się na dz. nr [...]. Analiza ta wykonana na każdy z dni równonocy oddzielnie (znajdująca się na str. 66-67 projektu budowlanego), wskazuje że dla ww. budynku będą zachowane warunki wynikające z § 13 oraz § 60 warunków technicznych, dotyczące minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń (przy czym w mieszkaniach wielopokojowych wymagania te powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju) wynoszącego co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach między 7:00-17:00. W dalszej kolejności zauważyć należy, że w sprawie dokonano zbadania także spełnienia wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. Do projektu dołączono bowiem oświadczenie projektantów - mgr inż. arch. S.G. (upr. bud. nr [...] oraz [...] w specjalności architektonicznej), mgr inż. arch. P.K. (upr. bud. nr [...] w specjalności architektonicznej) oraz mgr inż. M. T. (upr. bud. nr [...] w specjalności konstrukcyjno-budowlanej) (str. 3-3C), natomiast zaświadczenia o przynależności do izb oraz dokumenty potwierdzające nadane uprawniania znajdują się na str. 5-7 oraz 42-46 projektu budowlanego. Z kolei opis instalacji elektrycznej wraz z rysunkami został wykonany przez mgr inż. K.R., który posiada uprawienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych (upr. bud. nr [...], zaświadczenie o przynależności do właściwej izby znajdują się na str. 54-56A projektu budowlanego). Zgodnie również z informacją o geotechnicznych warunkach posadowienia, znajdującą się na str. 13 projektu budowlanego, projektowany budynek spełnia warunki zaliczające go do pierwszej kategorii geotechnicznej w prostych warunkach posadowienia. Informacja ta została sporządzona na podstawie opinii geotechnicznej opracowanej przez mgr M.R. (nr upr. geol. [...] oraz [...]), która znajduje się na str. 57-65 projektu budowlanego. Projekt budowlany zawiera również informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia (str. 14-17 projektu budowlanego). W konsekwencji nie sposób za błędne uznać ustaleń Wojewody, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 P.b. Odnosząc się natomiast do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego, za nieuzasadniony uznał Sąd zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 76 § 1-3, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., polegający na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnieniu, czy zebrany materiał dowodowy nie jest sprzeczny ze stanem faktycznym, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i warunkami technicznymi. Przede wszystkim zauważyć należy, że w toku postępowania odwoławczego Wojewoda dwukrotnie uzupełniał i oceniał materiał dowodowy w sprawie (por. postanowienie z 5 lipca 2021 r. zlecające Staroście przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego oraz wezwanie z 20 września 2021 r.). O każdym wezwaniu do uzupełnienia dokumentacji informowane były strony postępowania, w tym skarżąca. Organ pismem z 27 października 2021 r. zawiadomił następnie wszystkie strony postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego, jak również umożliwił im przeglądanie akt (skarżąca zapoznała się z aktami w dniu 18 listopada 2021 r. i sporządziła ich fotokopię) i wypowiedzenie się odnośnie do ich treści (organ przedłużył skarżącej termin na złożenie wyjaśnień w dniu 22 listopada 2021 r., umożliwiając ich złożenie w terminie późniejszym niż wyznaczony dla innych osób, co skutkowało złożeniem przez nią oświadczenia końcowego z 20 listopada 2021 r.). Następnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ opisywał stan faktyczny sprawy, odniósł się do znajdujących zastosowanie przepisów prawa i uznał, że organ pierwszej instancji w tak ustalonym stanie faktycznym prawidłowo udzielił pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu, analiza treści zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości, że Wojewoda dokonał sprawdzenia ustawowo wymaganych w art. 35 P.b. elementów, dokonał analizy zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, analizy z punktu widzenia wymogów zachowania odległości od granic działki i budynków istniejących na działce sąsiedniej, a także odniósł się do licznych zarzutów podniesionych w odwołaniu i oświadczeniu końcowym skarżącej. W tych okolicznościach brak jest podstaw do stwierdzenia, że Wojewoda nie podjął wszelkich kroków zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 września 2021 r. sygn. akt I GSK 355/21 (LEX nr 3264850), istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 K.p.a., polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy obu instancji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, by dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. W razie potrzeby organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję (art. 136 § 1 K.p.a.). Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś jedynie na kontroli zasadności argumentów postawionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 17 lutego 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 16/19; LEX nr 3010062). Podsumowując wskazać należy, że zasadnie Wojewoda, mając na względzie uzupełniony projekt budowlany, uznał decyzję Starosty za prawidłową, zarówno w odniesieniu do rozbudowy, nadbudowy, przebudowy budynku gospodarczego na terenie dz. nr [...] (jako że spełnione zostały wymogi określone w art. 32 P.b. i art. 35 ust. 1 P.b.), jak i częściowej rozbiórki budynku gospodarczego na terenie dz. nr [...] (z uwagi na spełnienie przez inwestora wszystkich obowiązków nałożonych art. 30b P.b., które szczegółowo wykazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji). W konsekwencji nie można mu zarzucić naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W ocenie Sądu, organy prowadzące postępowanie wypełniły również zawarty w art. 7 K.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto wypełniły obowiązki wynikające z art. 80 K.p.a. Stwierdzić także należy, że uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa materialnego, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Podjęły też niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. W związku z tym uznać należy, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez skarżącą zarzutów prowadzą do przekonania, że brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji i wskazują na bezzasadność skargi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym miało miejsce w związku zobowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a brak jest możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem rozpoznanie sprawy stało się konieczne z uwagi na datę wpływu skargi do sądu i dotychczasowy okres oczekiwania stron na zakończenie postępowania sądowego. Brak było jednocześnie, wobec wielości stron postępowania oraz utrzymujących się zachorowań wywołanych wirusem Sars-CoV-2, możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.