VII SA/Wa 408/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant st. sekr. sądowy Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2012 r. ze skargi Miejskiego Zakładu Oczyszczania w P. Sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania wynagrodzenia za dozór skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. znak [...] - Dyrektor Izby Skarbowej w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm. – k.p.a.), w związku z art. 18 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.) – po ponownym rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez Miejski Zakład Oczyszczania w P. Spółka z o.o. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] lipca 2010r. nr [...], którym przyznano dozorcy wynagrodzenie za dozór pojazdu marki Ford Escort nr rej. [...] przechowywanego na parkingu depozytowym w okresie od 15 lipca 2009r. do 22 lipca 2009r. w kwocie 97,60zł, a w pozostałej kwocie 222,33 zł brutto żądanie oddalono – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji w części oddalającej żądanie przyznania wynagrodzenia za dozór w kwocie 222,33 zł brutto. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Pojazd marki Ford Escort nr rej. [...] został usunięty z drogi w dniu 29 kwietnia 2008r. z dyspozycji Komisariatu Policji w M. W dniu 21 kwietnia 2009r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., wpłynęła dokumentacja dotycząca przedmiotowego pojazdu skierowana z Komendy Powiatowej Policji w P., Komisariat Policji w M., wraz z wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2009r. o likwidację powyższego samochodu, uznanego jako porzucony z zamiarem wyzbycia się. Ponieważ przedmiotowy pojazd nie został odebrany przez właściciela z parkingu w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia i z mocy ustawy przeszedł na rzecz Skarbu Państwa, Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wydał decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2009r., w której orzekł o przejściu w/w pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Ze względu na przechowywanie w/w samochodu na parkingu w P. przy ul. [...], pismem z dnia 7 lipca 2009r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. przekazał dokumentację dotyczącą przedmiotowego pojazdu, w ramach zlecenia rekwizycyjnego, Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P., celem dokonania likwidacji. Pojazd z parkingu depozytowego został odebrany w dniu 22 lipca 2009r. W dniu 13 sierpnia 2009r. dozorca - jednostka prowadząca parking depozytowy, tj. Miejski Zakład Oczyszczania w P. Spółka z o.o. przy ul. [...] w P., wystąpiła do Urzędu Skarbowego w P. z żądaniem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, dotyczących pojazdu marki Ford Escort nr rej. [...] przechowywanego na w/w parkingu depozytowym w okresie od 15 lipca 2009r. do 22 lipca 2009r., załączając fakturę VAT. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...] przyznał dozorcy z tytułu zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu marki Ford Escort nr rej. [...] kwotę w wysokości 80 zł + 22% vat = 97,60 zł za okres 15 lipca 2009r. – 22 lipca 2009r., w pozostałej kwocie 222,33 zł brutto żądanie oddalił. Na powyższe rozstrzygnięcie Miejski Zakład Oczyszczania w P. Spółka z o. o. złożył zażalenie. W wyniku rozpoznania zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2010r. nr [...], uchylił w całości zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, nakazując organowi likwidacyjnemu przeprowadzenie postępowania uzupełniającego w sprawie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, w oparciu o uzupełniony materiał dowodowy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w dniu [...] lipca 2010r. postanowieniem nr [...] przyznał dozorcy wynagrodzenie za dozór przedmiotowego pojazdu w takiej samej wysokości co poprzednio tj. w kwocie 97,60 zł brutto, (tj. wg stawki: 12,20 zł za dobę przechowywania), a w pozostałej kwocie 222,33 zł brutto żądanie oddalił. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpoznaniu zażalenia Miejskiego Zakładu Oczyszczania w P. Spółka z o. o. - postanowieniem z dnia [...] listopada 2010r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. Strona, nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu II instancji, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2011r. sygn. akt VII SA/Wa 258/11 uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. w części, w której utrzymało ono w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] w części oddalającej żądanie przyznania wynagrodzenia za dozór w pozostałej kwocie 222,33 zł brutto. W związku w wydanym wyrokiem, zapadło zaskarżone postanowienie. W jego uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że podstawę materialnoprawną dokonanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. rozstrzygnięcia stanowi art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z treścią § 2 tego przepisu organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Zwrot wynagrodzenia następuje w wysokości i na podstawie wykazanych koniecznych wydatków poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu, przy czym obowiązek wykazania poniesionych kosztów ciąży na dozorcy. Regulacja przyjęta w art. 102 § 2 ustawy egzekucyjnej nie oznacza ustalania wydatków odpowiadających przeciętnym wydatkom związanym z dozorowaniem rzeczy danego rodzaju, tylko odnosi się do konkretnych wydatków poniesionych na dozór konkretnego pojazdu. Organ stwierdził, że Miejski Zakład Oczyszczania w P. Spółka z o. o. przy obliczaniu kwoty opłaty za dobę parkowania pojazdu marki Ford Escort nr rej. [...] na strzeżonym parkingu depozytowym Miejskiego Zakładu Oczyszczania w P. Spółka z o. o. wykazał m.in. koszty miesięcznej amortyzacji lawety VOLVO FLH rok produkcji 2009., wskazując, że to specjalistyczne urządzenie zostało zakupione w celu usuwania z dróg pojazdów na polecenie policji, zatem z uwagi na fakt, że do przetransportowania przedmiotowego pojazdu laweta była wykorzystana, zaliczenie jej amortyzacji jako części kosztów dozoru w tym zakresie jest w pełni uzasadnione. Organ drugiej instancji podał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. - dokonując ponownej analizy kalkulacji kosztów będącej podstawą dla przyznania dozorcy - Miejskiemu Zakładowi Oczyszczania w P. Spółka z o. o. - zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu - zakwestionował wysokość niektórych pozycji oraz nie uwzględnił w tej kalkulacji kosztów miesięcznej amortyzacji lawety. Organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 kwietnia 2011r. sygn. akt VII SA/Wa 258/11 stwierdził, iż prawidłowo organy orzekły, że na wysokość poniesionych niezbędnych kosztów składają się koszty związane z dzierżawą terenu, wartość podatku od nieruchomości, koszty konserwacji systemu oraz sprzątania i odśnieżania. Ponadto Sąd stwierdził, że prawidłowo organy zakwestionowały sposób wyliczenia kosztów w odniesieniu do faktycznej ilości pojazdów znajdujących się na parkingu w okresie dozorowania przedmiotowego pojazdu, jak również prawidłowo zakwestionowały wysokość miesięcznej amortyzacji kamery. Potwierdził też prawidłowość ustaleń organu, co do kosztów ogólnych spółki oraz kosztów obsługi parkingu. Jednak zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił w części, w której utrzymuje ono w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w części oddalającej przyznania wynagrodzenia za dozór, stwierdzając, że zostało wydane przedwcześnie. Wykonując zalecenia Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej w W. pismem z dnia 12 października 2011r. przekazał akta egzekucyjne wraz z odpisem ww. wyroku Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. - celem przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego i dowodowego, polegającego na ustaleniu rodzaju amortyzacji, wliczonej przez skarżącą do żądanych kosztów. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. pismem z dnia 25 października 2011r. wezwał Miejski Zakład Oczyszczania w P. Spółka z o.o. do przedłożenia materiału dowodowego potwierdzającego fakt, iż pojazd marki Ford Escort nr rej. [...] został usunięty przy wykorzystaniu lawety marki VOLVO FLH 4x2 rok prod. 2009 oraz wskazania rodzaju amortyzacji wliczonej przez spółkę do żądanych kosztów za przechowywanie w/w pojazdu. W odpowiedzi na wezwanie Miejski Zakład Oczyszczania w P. Spółka z o.o pismem z dnia 28 października 2011r. poinformował, że do transportu pojazdu marki Ford Escort nr rej. [...] na parking skarżącej w dniu 29 kwietnia 2008r., była użyta laweta marki VOLVO FLC rok produkcji 1998r., dla której z dniem 1 maja 2006r. wyczerpał się okres księgowy amortyzacji. W związku z powyższym w koszty wykonania dozoru oraz wynagrodzenia za dozór spółka przyjęła kwotę miesięcznej amortyzacji liniowej nowej lawety - samochodu ciężarowego VOLVO FLH 4 x 2 rok produkcji 2009. Celem potwierdzenia powyższego skarżąca spółka przedłożyła kserokopię: faktury Vat, dowodu rejestracyjnego pojazdu marki VOLVO FLC, naliczeń miesięcznych amortyzacji samochodu VOLVO FLC oraz umowę leasingu. W ocenie organu, powyższe jednoznacznie wskazuje, że laweta VOLVO FLH 4x2 rok produkcji 2009, nie była użyta do transportu pojazdu marki Ford Escort nr rej. [...] na parking skarżącej. Zatem zaliczenie przez spółkę amortyzacji przedmiotowej lawety do niezbędnych kosztów dozoru było nieuzasadnione. Skoro dozorca wzywany do przedłożenia stosownych zestawień i wyliczeń, nie uzasadnił we właściwy sposób wysokości swoich roszczeń związanych z przechowywaniem pojazdu marki Ford Escort nr rej. [...], Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że słusznie Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] odmówił Miejskiemu Zakładowi Oczyszczania w P. Spółka z o.o. przyznania wynagrodzenia za dozór w pozostałej w kwocie 222,33 zł brutto. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Miejski Zakład Oczyszczania w P. Sp. z o. o. Skarżący zwrócił się o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego w całości oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji w części oddalającej żądanie przyznania wynagrodzenia za dozór w kwocie 222,33 zł brutto jako naruszającego art. 735 i art. 836 Kodeksu cywilnego oraz art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżący w okresie od dnia 14 listopada 2007 r. do 31 grudnia 2009 r. posiadał umowę ze Starostą Powiatu P. na usuwanie przez skarżącego z dróg na terenie całego Powiatu P. pojazdów i ich zabezpieczaniu na strzeżonym parkingu depozytowym zlokalizowanym na terenie skarżącego w P. - ul. [...], na podstawie pisemnych dyspozycji wydawanych przez jednostki Policji w sytuacjach i na zasadach określonych w art. 50a i art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 z późn. zm.). Zdaniem skarżącego, do kosztów składających się na należność z tytułu opłaty za dozór i parkowanie przedmiotowego pojazdu za jedną dobę we wskazanym okresie powinna zostać wliczona kwota uwzględniająca miesięczną amortyzację lawety. Laweta to specjalistyczne urządzenie, które zostało zakupione przez skarżącego wyłącznie na potrzeby usuwania z dróg pojazdów na polecenie Policji i w związku z prowadzeniem strzeżonego parkingu depozytowego na podstawie umowy ze starostą. Dlatego wliczenie kosztów amortyzacji lawety do koniecznych wydatków związanych z przechowywaniem i wynagrodzeniem za dozór przedmiotowego pojazdu jest w pełni uzasadnione. Wartość kwestionowanej amortyzacji lawety ustalona w kalkulacji wynosi 15 zł dziennie. Skarżący wyjaśnił, że samochód został usunięty z drogi w dniu 29 kwietnia 2008 r. przy wykorzystaniu lawety marki VOLVO FLC, rok produkcji 1998 r. W związku z faktem, iż w/w laweta przed jej nabyciem przez spółkę w dniu 16 kwietnia 2003 r. była wykorzystywana i używana co najmniej przez okres 6 miesięcy, został zastosowany w stosunku do niej rodzaj amortyzacji indywidualnej związanej z eksploatacją i zużyciem zgodnie z art. 16a, 16b, 16g ust. 13 i 16j ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 11.74.397). Amortyzacja nie mogła jednak zostać uwzględniona przy sporządzeniu kalkulacji kosztów za okres parkowania przedmiotowego pojazdu od 15 lipca 2009 r. do 22 lipca 2009 r., gdyż z dniem 1 maja 2006 r. wyczerpał się jej księgowy okres. W związku z powyższym, w koszty wykonywania dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu została włączona kwota miesięcznej amortyzacji liniowej nowej lawety - samochodu ciężarowego VOLVO FLH 4x2, rok produkcji 2009, którego spółka stała się użytkownikiem w marcu/kwietniu 2009 r. na podstawie umowy leasingu z dnia 5 marca 2009 r. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Na wstępie podnieść trzeba, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 258/11. Stosownie zaś do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Jak stwierdził Sąd w cytowanym wyroku, okolicznością, która nie została należycie wyjaśniona, przy poprzednim rozpoznaniu sprawy, była zasadność żądania zaliczenia do kosztów dozoru amortyzacji lawety. Zdaniem Sądu, tylko amortyzacja techniczna lawety (związana z jej eksploatacją, zużyciem), a nie wartość miesięcznej raty lesingowej oraz refaktury ubezpieczenia umowy lesingowej, winna być zaliczona do niezbędnych kosztów dozoru, pod warunkiem, że laweta ta faktycznie była użyta do transportu na parking skarżącej. Tym samym Sąd wskazał, że przedwcześnie organ uznał, iż w/w koszty są niezasadne, bowiem z przedstawionej przez skarżącą kalkulacji nie wynika jednoznacznie, w jaki sposób została przez dozorcę wyliczona kwestionowana kwota, a w konsekwencji jaką amortyzację spółka wliczyła w koszty dozoru. W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonego postanowienia organ uwzględnił stanowisko wyrażonego w powyższym wyroku. Jak wynika z akt sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej w W. pismem z dnia 12 października 2011r. zobowiązał Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. do przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego i dowodowego w zakresie zasadności żądania zaliczenia do kosztów dozoru amortyzacji lawety. W tym celu polecono dokonać ustaleń, czy wskazana przez spółkę laweta VOLVO FLH 4x2, rok produkcji 2009, faktycznie była użyta do transportu pojazdu marki Ford Escort nr rej. [...] na parking skarżącej spółki oraz ustalić rodzaj amortyzacji wliczonej przez skarżącą do żądanych kosztów. Zebrany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. materiał dowodowy w postaci pisma Miejskiego Zakładu Oczyszczania w P. Spółka z o.o. z dnia 28 października 2011r. wykazał, że do transportu w/w pojazdu na parking skarżącej w dniu 29 kwietnia 2008r. użyto lawety marki VOLVO FLC rok produkcji 1998r., dla której z dniem 1 maja 2006r. wyczerpał się okres księgowy amortyzacji. Ponieważ laweta VOLVO FLH 4x2 rok produkcji 2009 nie była użyta do transportu pojazdu marki Ford Escort nr rej. [...] na parking skarżącej, zaliczenie przez spółkę amortyzacji tej lawety do niezbędnych kosztów dozoru pojazdu było nieuzasadnione. Jednocześnie stwierdzić należy, iż dozorca wzywany do przedłożenia stosownych zestawień i wyliczeń, nie uzasadnił we właściwy sposób wysokości swoich roszczeń związanych z przechowywaniem pojazdu. Jak wynika z treści art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Zwrot wydatków następuje zatem wówczas, gdy konieczne wydatki poniesione przez dozorcę zostaną wykazane w odniesieniu do określonego pojazdu. Zarzut naruszenia art. 735 i art. 836 Kodeksu cywilnego oraz art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Mając na uwadze powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).