VII SA/Wa 409/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...]kwietnia 2012 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...]września 2008 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Powiatowi [...]pozwolenia na budowę krytej pływalni wraz parkingiem, drogami wewnętrznymi, placem manewrowym, chodnikami, sieciami zewnętrznymi; wodociągową, kanalizacyjną (sanitarną i deszczową), elektryczną, gazową, stacją transformatorową elementami małej architektury na terenie obejmującym działki o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obręb ewidencyjny [...]w miejscowości [...]zmienionej decyzją z dnia [...]lipca 2009 r., znak: [...], decyzją z dnia [...]lipca 2010 r. nr [...]oraz decyzją z dnia [...]grudnia 2010 r. nr [...]. Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...]kwietnia 2012r., znak: [...], odmówił, po rozpoznaniu wniosku B. P., stwierdzenia nieważności opisanej na wstępie decyzji Starosty. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]lipca 2012 r., znak: [...], uchylił ww. decyzję Wojewody cyt. "w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...]grudnia 2010 r. nr [...], w części dotyczącej "wzmocnienia skarpy nad placem manewrowym" na działce o nr ew. [...]i w tym zakresie stwierdził nieważność decyzji Starosty [...]z dnia [...]grudnia 2010 r. nr [...]", a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Wojewody. Zdaniem organu drugiej instancji zaprojektowanie "wzmocnienia skarpy nad placem manewrowym" w poprzek terenu, który przewidziano pod drogi, ulice wewnętrzne (oznaczonego [...]), jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]w obrębie granic administracyjnych miasta z wyłączeniem terenu osiedla "[...]", zatwierdzonego uchwałą Nr [...]Rady Miasta [...]z dnia [...]grudnia 2004 r. W tym zakresie doszło do rażącego naruszenia prawa – art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2312/12, uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lipca 2012 r., znak: [...]. Sąd wskazał, iż organ odwoławczy nie wyjaśnił podstaw, dla których uznał, że decyzja Starosty w części została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Nie wyjaśnił dlaczego zaprojektowane wzmocnienie skarpy nad placem manewrowym miałoby być wprost sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], czy wobec brzmienia uregulowań zawartych w przepisach planu, można mówić o naruszeniu, które miałoby charakter rażący. Sąd stwierdził, że przepisy uchwały nr [...]Rady Miasta [...]z dnia [...]grudnia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]dopuszczały dokonywanie korekt, bez obowiązku zmiany planu, zakresie przebiegu projektowanych dróg, jak również istniejących dróg publicznych, wydzielenia i uzupełnienia sieci dróg wewnętrznych (ulic) dojazdowych, dojazdów - dojść do poszczególnych działek. Sąd podkreślił także znaczenie stanowiska Burmistrza miasta [...], który w piśmie z dnia [...]października 2011r.wskazał na interpretacje planu, zgodnie z którą przebieg dróg po ich realizacji, może być różny od tego jaki przewidziany został w planie zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, zdaniem Sądu, w uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji nie odniósł się wyczerpująco do zarzutów odwołania, a i wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Odnosząc się do stanowiska skarżącego Sąd stwierdził, że nie znajduje potwierdzenia zarzut, jakoby wskutek realizacji inwestycji został pozbawiony dostępu do drogi publicznej. Z akt sprawy wynika, że dojazd do działki nr [...], jest zapewniony drogą asfaltową przebiegającą po działkach nr ew. [...],[...],[...],[...]obr. ew. [...]Miasta [...]. Skarżący nie ma też racji, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z dwiema inwestycjami, ponieważ przedmiotem decyzji była realizacja inwestycji krytej pływalni wraz z dojazdem, jak również nie można zgodzić się, że nastąpiły korekty granic terenów usługowych, produkcyjno-usługowych, czy też innych, chociaż taka korekta jest dopuszczalna w świetle przepisów planu. Wreszcie, Sąd uznał za całkowicie chybiony zarzut skarżącego, że lokalizacja pływalni jest sprzeczna z prawem z uwagi na jej sprzeczność z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska. Organ dokonał sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Ponadto, w przedmiotowej sprawie, nie była wydawana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zatem inwestycja nie musiała spełniać szczególnych warunków ochrony środowiska i nie stanowiła przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem Sądu, w toku postępowania, nie doszło też do naruszenia zasad wynikających z art. 6, 8, 9 i art. 11 k.p.a., W wyniku rozpoznania sprawy ponownie, po ww. wyroku Sądu, zapadła zaskarżona, opisana na wstępie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji pozwolenia na budowę. W jej uzasadnieniu organ przedstawił przebieg postępowania. Nawiązał do specyfiki trybu nadzwyczajnego postępowania nieważnościowego, prowadzonego w świetle art. 156 k.p.a. oraz do zasady wyrażonej w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zgodnie z którą ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że skoro istnieje możliwość dokonywania korekt przebiegu dróg wewnętrznych bez konieczności zmiany planu oraz nie zostało określone w tekście miejscowego planu żadne ograniczenie co do zakresu, sposobu i rodzaju dokonywanych korekt, to brak jest podstaw do twierdzenia, że zaprojektowanie w poprzek terenu [...] "wzmocnienia skarpy nad placem manewrowym", jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]Jak wynika z planu działka o nr ew. [...]oraz część działki [...], na których zaprojektowano miejsca parkingowe, drogę wewnętrzną, stację transformatorową znajdują się na terenie oznaczonym symbolem [...]. Teren ten został przeznaczony pod zabudowę produkcyjno-usługową oraz obsługi technicznej i gospodarczej i podlega ochronie konserwatorskiej. Zgodnie z rozdziałem 4 ust. 2 pkt 2.3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie [...]istnieje konieczność uzgadniania wszelkiej działalności inwestycyjnej na tym terenie na etapie remontów i przebudowy istniejących obiektów i urządzeń, a także zamiaru realizacji nowych obiektów z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków oraz uzgadnianie z nim projektów budowlanych remontów, przebudowy i rozbudowy oraz nowych obiektów. W aktach sprawy znajduje się opinia konserwatorska z dnia [...]lipca 2008 r., znak: [...],opiniująca pozytywnie lokalizację stacji transformatorowej na działce o nr ew. [...]zasilającej projektowaną krytą pływalnię, a w projekcie budowlanym (nr rys. [...]kopii projektu zagospodarowania terenu, na którym stacja transformatorowa została zaprojektowana na działce o nr ew. [...]) znajduje się pieczęć Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków o treści, iż zaopiniowano "bez uwag jak w piśmie [...] z dn. [...].07.2008 r.". W aktach brak natomiast uzgodnienia przyłącza kanalizacji sanitarnej oraz części miejsc parkingowych i części drogi wewnętrznej na działce o nr ew. [...]znajdującej się na terenie oznaczonym w ww. planie symbolem [...]i objętym ochroną konserwatorską. Organ stwierdził, że brak uzgodnienia w opisanym zakresie nie stanowi rażącego naruszenia prawa, gdy zważyć, że takie kwalifikowane naruszenie musi wynikać z łącznego zaistnienia trzech przesłanek – oczywistości naruszenia, charakteru przepisu skutków gospodarczych i ekonomicznych, które wywołuje decyzja. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że nie kwalifikuje, jako rażącego naruszenia prawa, zaprojektowania stacji transformatorowej na działce o nr ew. [...], w odległości ok. 2,5 m od krawędzi planowanej jezdni - drogi wewnętrznej [...], choć narusza to zapis planu, zgodnie z którym przednia linia zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi [...]wynosi 6 m. Organ wskazał, kryteria inwestycji w świetle planu, co do jej funkcji, kondygnacji geometrii dachu i ocenił, że projekt im odpowiada. Stwierdził, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania tego terenu, droga wewnętrzna winna mieć minimalną szerokość w liniach rozgraniczających - 5,0 m jako ciąg pieszo jezdny, planowana droga wewnętrzna ma szerokość 5 m., nie oznacza to jednak rażącego naruszenia wymogu zgodności z planem. Następnie organ stwierdził, że wniosek inwestora odpowiadał wymogom art. 32 ustawy Prawo budowlane, w szczególności inwestor załączył oświadczenia o prawie do dysponowania ww. działkami na cele budowlane. Projektowana inwestycja spełniała też wymogi przewidziane w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2002 r. Nr 75, poz. 690 według stanu prawnego na dzień 3 września 2008 r., 7 lipca 2009 r., 2 lipca 2010 r., 28 grudnia 2010). Ściana południowa krytej pływalni z otworami okiennymi i drzwiowymi została zaprojektowana w najbliższym punkcie w odległości 5,14 m od granicy z działką o nr ew. [...]. Ściana północna krytej pływalni z otworami okiennymi i drzwiowymi została zaprojektowana w odległości ponad 15 m od granicy z działką o nr ew. [...]. Ściana zachodnia z otworami okiennymi i drzwiowymi została zaprojektowana w odległości ponad 50 m od granicy z działką o nr ew. [...]. Ściana wschodnia z otworami okiennymi i drzwiowymi została zaprojektowana w odległości ponad 50 m od granicy z działką o nr ew. [...]. W ocenie organu, weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza w sposób rażący również innych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz nie jest dotknięte wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ani którąkolwiek z pozostałych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że powyższa argumentacja wykazuje na zasadność rozstrzygnięcia o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji kontrolowanej w niniejszym postępowaniu nieważnościowym, i uzasadnia utrzymanie w mocy decyzji organ pierwszej instancji – decyzji Wojewody [...]z dnia [...]kwietnia 2012r. Jako bezzasadny uznał organ zarzut B. P., co do tego, że inwestycja objęta kontrolowaną decyzją pozwolenia na budowę w szczególności na skutek zaprojektowania na działce o nr ew. [...]w poprzek terenu [...] "wzmocnienia skarpy nad placem manewrowym", uniemożliwi mu prowadzenie działalności gospodarczej, bowiem "ewentualna komunikacja drogą osiedlową biegnącą działką nr [...]jest niemożliwa dla samochodów dostawczych o większych gabarytach". Organ powołała się na stanowisko Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie przedstawione w uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku. Sąd stwierdził - dojazd do działki o nr ew. [...]jest zapewniony do drogi publicznej (ul. [...]) poprzez drogę asfaltową przebiegającą po działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...]. Natomiast argument, że poprzez tą jezdnię asfaltową nie jest możliwy dojazd przez samochody o większych gabarytach jest bez znaczenia dla oceny, czy działka o nr ew. [...]ma dostęp do drogi publicznej. Także, jako nie uzasadniony w świetle wcześniej wskazanych okoliczności, organ ocenił zarzut rażącego naruszenia art. 35 ust. pkt 1 ustawy Prawo budowlane "poprzez zezwolenie (...) na wykonanie wzmocnienia skarpy murem oporowym, na odcinku stanowiącym część działki we. [...]". Ponadto, za bezzasadny organ uznał również zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bez wymaganego badania zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno- budowlanymi i braku badania kompletności tego projektu. (...) oraz prawidłowości projektu w zakresie, w którym przewidywał umocnienie skarpy, na działce o nr ew. [...]płytami betonowymi oraz wykonaniem ściany/ stopy betonowej. Wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem pozwolenia na budowę bada zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Nie bada natomiast zgodności przyjętych rozwiązań projektowych z wiedzą techniczną. W myśl art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane projektant, a także sprawdzający, o którym mowa w ust. 2, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Do projektu zamiennego, którym przewidziano wzmocnienia skarpy nad placem manewrowym, zostały załączone oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Projekt i dotyczące go projekty zamienne odpowiadały przepisom prawa – były kompletne, zawierały wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Do projektu zamiennego, którym przewidziano wzmocnienia skarpy nad placem manewrowym, zostały załączone zaświadczenia projektanta i sprawdzającego, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Natomiast odnośnie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, w projekcie zamiennym został zawarta informacja, iż "informacja [...]według projektu zatwierdzonego w decyzji z dnia [...]września 2008 r., znak: [...], decyzją z dnia [...]lipca 2009 r., znak: [...], decyzją z dnia [...]lipca 2010 r. Nr [...], znak: [...], pozostaje bez zmian". Co do zarzutu pominięcia B. P. "przy kolejnych istotnych zmianach decyzji " organ wskazał, że okoliczność ta stanowić może podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), nie jest natomiast przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji. Podobnie, zarzuty tyczące się naruszenia prawa - art. 24 § 1 pkt 1, art. 25 i art. 26 k.p.a. stanowić mogą ewentualnie podstawę do wznowienia postępowania. Odnosząc się do podnoszonego w odwołaniu zarzutu, iż "kryta pływalnia zawiera się w liniach rozgraniczających terenu [...], przekracza linię zabudowy ustaloną na 6 m od drogi [...]", organ podniósł, iż z planu zagospodarowania wynika, że róg planowanego budynku pływalni został zaprojektowany w odległości ok. 5 m zamiast 6 m od terenu oznaczonego symbolem [...]. To naruszenie jednak w żadnej mierze nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania przez praworządne państwo, a co za tym idzie nie może być ocenione jako rażące. Zarzut naruszenia § 3 ust. 1 uchwały nr [...]Rady Miasta [...]z dnia [...]grudnia 2004 r., w myśl którego oznaczone graficznie na rysunku planu linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania mogą być uściślone w projektach zagospodarowania terenu lub działek na etapie opracowania projektu budowlanego, w zakresie wynikającym z obowiązku spełnienia wymogów przepisów szczególnych - pod warunkiem, że nie będzie to kolidować z innymi ustaleniami planu miejscowego oraz bez naruszania praw osób trzecich także został uznany za bezzasadny. Organ wskazał, że w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 30 kwietnia 2013 r., Wojewódzki Sądu Administracyjny w Warszawie stwierdził, że "nie można zgodzić się, że nastąpiły korekty granic terenów usługowych, produkcyjno-usługowych, czy też innych, chociaż taka korekta jest dopuszczalna w świetle przepisów planu". Organ wskazał jednocześnie, że stwierdzenie powyższego w sposób jednoznaczny jest utrudnione ze względu na fakt, iż na projekcie zagospodarowania omawianej inwestycji nie zaznaczono granic poszczególnych terenów określonych w miejscowym planie, to część kilku zaprojektowanych miejsc parkingowych znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...]. Jednakże jak wynika z przytoczonego powyżej § 3 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczalne są korekty linii rozgraniczających poszczególne tereny na etapie opracowania projektu budowlanego pod warunkiem, że nie będzie to kolidować z innymi ustaleniami planu miejscowego oraz bez naruszania praw osób trzecich. W ocenie organu zaprojektowanie części miejsc parkingowych na terenie oznaczonym symbolem [...]nie koliduje z innymi ustaleniami planu miejscowego oraz nie narusza praw osób trzecich. Z tych samych przyczyn za nieuzasadniony organ uznał podnoszony zarzut naruszenia art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, zawierający definicję budowli oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, nakazujący projektowanie obiektu budowlanego z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich oraz zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Organ za niezrozumiały uznał zarzut, iż decyzja Starosty [...]z dnia [...]września 2008 r., znak: [...] została wydana z rażącym naruszeniem 32 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy Prawo budowlane określającym, których przepisów ustawa Prawo budowlane nie narusza, a nie jak wskazuje odwołujący się "zakazuje naruszania przepisów odrębnych". Organ podkreślił , że skarżący nie podniósł przy tym żadnych okoliczności, z których wynikałoby naruszenia art. 32 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Także zarzut naruszenia § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r., (Dz. U z 2009 r., Nr 124, poz. 1030) w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg przeciwpożarowych poprzez zaprojektowanie drogi przeciwpożarowej wzdłuż krótszego boku budynku krytej pływalni, uznany został za nietrafny, gdyż w dacie wydawania pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...]września 2008 r. powyższe rozporządzenie nie obowiązywało. Organ stwierdził, że w projekcie budowlanym (projekt zagospodarowania terenu, karta nr [...], rys. [...]) znajduje się pieczęć A. P. -rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych - z dnia [...]lipca 2008 r. o stwierdzeniu zgodności projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Wreszcie w ocenie organu nie doszło również do rażącego naruszenia art. 6, 7, 8, 9 k.p.a., wyrażających zasadę praworządności, kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu, prawdy obiektywnej, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, obowiązku organów udzielania informacji faktycznej i prawnej. Skargę, do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygnięcie złożył B. P.. Zarzucił naruszenie: art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez niewydanie decyzji stwierdzającej nieważność pomimo zaistnienia przesłanek nakazujących takie orzeczenie, a to w związku z: - art. 3 pkt 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane oraz - Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego (dalej: [...]) miasta [...], poprzez przyjęcie, iż: - dopuszczalna jest korekta w pozwoleniu na budowę postanowień planu w zakresie, który powoduje istotną zmianę jego postanowień. Zdaniem skarżącego doszło też do naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, z uwagi na brak wymaganych prawem uzgodnień z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków. Skarżący, powtórzył też, podnoszony na etapie postępowania administracyjnego, zarzut naruszenia art. 6, 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na jednostronnej ocenie materiału dowodowego oraz pominięcie zgłaszanych dowodów w postępowaniu pierwotnym, jak i w następstwie uchylenia pierwotnej decyzji z dnia [...]lipca 2012 r., znak [...]. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie w całości nieważności decyzji Starosty [...]nr [...]z dnia [...]września 2008 r., znak: [...], zmienionej decyzja Starosty [...]nr [...], znak: [...], zmienionej decyzją Starosty [...]nr [...]z dnia [...]grudnia 2010 r., znak: [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację dotyczącą niedopuszczalności przewidzianych w planie korekt i ich nadinterpretacji przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Wezwał Sąd do dokonania wiążącego rozstrzygnięcia w przedmiocie dopuszczalności zawarcia w miejscowym planie postanowień upoważniających do zmiany planu poprzez modyfikacje wprowadzane na drodze pozwolenia na budowę, co jest nie zgodne z procedurą przewidzianą w art. 14 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podniósł, że Sąd nie może pozostawić zagadnienia bez osądu z uwagi na wpływ, jaki niesie dla rozstrzygnięcia całej sprawy Skarżący wskazał, że doszło do naruszenia jego praw wynikających z decyzji podziałowej z dnia [...]czerwca 2010 r., nr [...], wydanej przez Burmistrza Miasta [...], w sprawie wydzielenia działki nr [...], należącej do skarżącego. Działka miała mieć zapewnioną drogę dojazdowa (skoro nie ustanowiono służebności) poprzez działkę o nr ew. [...]w decyzji uznaną za drogę publiczną, tymczasem działka ta została objęta inwestycją. Zamiana planu, którą organ chce uznać za "korektę", narusza prawo skarżącego do dostępu do drogi publicznej. Zdaniem skarżącego, organ nie odniósł się do zarzutu sprzeczności lokalizacji inwestycji z przepisami Ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2001, nr 62, poz. 627) i nie rozpatrzył zarzutu związanego z poprowadzeniem drogi pożarowej, bezpieczeństwa pożarowego inwestycji wskazując jedynie na podstawę prawną i fakt opieczętowania projektu przez rzeczoznawcę z zakresu zabezpieczeń przeciwpożarowych. Skarżący zwrócił uwagę na częściowy brak wymaganych prawem uzgodnień z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków. Zdaniem strony skarżącej stosowanie kryterium skutków gospodarczych i społecznych musi zostać dostosowane do skali przedsięwzięcia, jego oddziaływania na tereny sąsiednie, nie można także tracić z oczu faktu, jakiego rodzaju podmiotem jest inwestor. Zgodnie z tym, większą uwagę i wyższe standardy należy postawić przed inwestycją dużą, wymagającą poważnych przygotowań i realizowanej przez inwestora w postaci samorządu, niż w przypadku niewielkiej inwestycji realizowanej przez indywidualnego inwestora niedysponującego całym aparatem administracyjnym. Realizacje inwestycji przez inwestora publicznego powinny być realizacjami przykładnymi, które w żaden sposób nie można podważyć. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. I tak, zarówno organ - Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, jak i Sąd oceniający decyzję organu, w świetle wskazanych powyżej kryteriów, związany był stanowiskiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wyrażonym w wyroku, który poprzedzał wydanie tej decyzji (art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270). Sąd podziela argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja pozwolenia na budowę nie jest obarczona wadami kwalifikowanymi, które skutkowałyby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego w świetle art. 156 k.p.a., w szczególności nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Zasadnie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał na, wywodzącą się z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, wykładnię przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako naruszenia wynikającego z łącznego zaistnienia trzech przesłanek – oczywistości naruszenia, charakteru przepisu, skutków gospodarczych i ekonomicznych, które wywołuje decyzja. Organ prawidłowo ocenił projekt budowlany zatwierdzony decyzją kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym (z uwzględnieniem jej zmian) w zakresie zgodności z przepisami, w tym techniczno budowlanymi oraz zgodności z prawem miejscowym, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Sąd podziela stanowisko organu - brak uzgodnienia z konserwatorem zabytków li tylko w zakresie przyłącza kanalizacji sanitarnej oraz części miejsc parkingowych i części drogi wewnętrznej na działce o nr ew. [...]znajdującej się na fragmencie terenu objętego ochroną konserwatorską nie jest kwalifikowaną wadą, gdy zważyć na dopełnione inne uzgodnienia projektu na tym terenie i brak negatywnych skutków społeczno gospodarczych spowodowanych tym naruszeniem. Prawidłowe jest stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że nie jest rażącym – kwalifikowanym naruszeniem prawa, zaprojektowanie stacji transformatorowej na działce o nr ew. [...], w odległości ok. 2,5 m od krawędzi planowanej jezdni - drogi wewnętrznej na terenie planistycznym [...], choć narusza to zapis planu, zgodnie z którym przednia linia zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wynosi 6 m. Taka ocena znajduje pełna aprobatę, gdy zważyć że, jak podkreślał Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie w poprzednim wyroku, przebieg dróg po ich realizacji może być odmienny od wskazanego w planie. Zdaniem Sądu, organ wskazał i wyczerpująco zbadał kryteria inwestycji w świetle planu, co do jej funkcji, kondygnacji, geometrii dachu i właściwie ocenił, że projekt im odpowiada. Zasadnie wskazał też, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu droga wewnętrzna winna mieć minimalną szerokość w liniach rozgraniczających - 5,0 m,. jako ciąg pieszo jezdny i choć planowana droga wewnętrzna ma szerokość 5 m., nie oznacza to jednak rażącego naruszenia wymogu zgodności z planem. Organ prawidłowo ocenił, prawo inwestora do dysponowania działkami na cele budowlane w świetle złożonego oświadczenia. Wyczerpująco zbadał założenia projektu budowlanego i ich zgodność z wymogami przewidzianymi w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2002 r. Nr 75, poz. 690 według stanu prawnego na dzień 3 września 2008 r., 7 lipca 2009 r., 2 lipca 2010 r., 28 grudnia 2010). Sąd w pełni podziela, dokonaną przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ocenę zarzutów zgłoszonych przez B. P.. I tak, zasadnie organ nawiązał do wiążącego w sprawie stanowiska Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie zawartego w uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku. Sąd stwierdził - dojazd do działki o nr ew. [...]jest zapewniony do drogi publicznej (ul. [...]) poprzez drogę asfaltową przebiegającą po działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...]. Natomiast argument, że poprzez tą jezdnię asfaltową nie jest możliwy dojazd przez samochody o większych gabarytach jest bez znaczenia dla oceny, czy działka o nr ew. [...]ma dostęp do drogi publicznej. Prawidłowa była też argumentacja organu związana z zarzutem skarżącego, co do braku badania zgodności przyjętych rozwiązań projektowych z wiedzą techniczną. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem pozwolenia na budowę bada zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. W myśl art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane projektant, a także sprawdzający, o którym mowa w ust. 2, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Sąd w pełni podziela ocenę projektu i dołączonych dokumentów, jaką w nawiązaniu do tego zarzutu przedstawił organ drugiej instancji Także prawidłowe są wyjaśnienia w zakresie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w związku z niezawinionym brakiem udziału strony w postępowaniu. Mogą zostać tylko uzupełnione przez stwierdzenie, że przesłanki wznowieniowe oraz nieważnościowe to dwa odrębne katalogi, które odnoszą się do odrębnych postępowań. Okoliczność stanowiąca przesłankę wznowieniową nie może być skutecznie podnoszona w postępowaniu nieważnościowym. Podobnie zarzuty dotyczące się naruszenia prawa - art. 24 § 1 pkt 1, art. 25 i art. 26 k.p.a. stanowić mogą ewentualnie podstawę do wznowienia postępowania (art. 1445 1 pkt 3 kp a ). Prawidłowo organ odniósł się także do zarzutu, iż "kryta pływalnia zawiera się w liniach rozgraniczających terenu [...], przekracza linię zabudowy ustaloną na 6 m od drogi [...]". Z planu zagospodarowania wynika, że róg planowanego budynku pływalni został zaprojektowany w odległości ok. 5 m zamiast 6 m od terenu oznaczonego symbolem [...]. Sąd podziela ocenę Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - naruszenie to nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania przez praworządne państwo, a co za tym idzie nie może być ocenione jako rażące. Zasadnie organ w odniesieniu do zarzutu naruszenia § 3 ust. 1 uchwały nr [...]Rady Miasta [...]z dnia [...]grudnia 2004 r. wskazał, że w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzki Sądu Administracyjny w Warszawie Sąd stwierdził że "nie można zgodzić się, że nastąpiły korekty granic terenów usługowych, produkcyjno-usługowych, czy też innych, chociaż taka korekta jest dopuszczalna w świetle przepisów planu". Sąd podziela także stwierdzenie organu, że w okolicznościach sprawy brak jest uzasadnienia dla zarzutu naruszenia art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, zawierającego definicję budowli oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, nakazującego projektowanie obiektu budowlanego z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich oraz zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Organ, właściwie zakwalifikował także, jako niezrozumiały zarzut, iż decyzja Starosty została wydana z rażącym naruszeniem 32 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo stwierdził, że w sprawie zakończonej decyzją z [...]września 2008 r. nie mogło mieć zastosowania rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r., (Dz. U z 2009 r., Nr 124, poz. 1030) w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg przeciwpożarowych (...). Należy podkreślić, że projekt został uzgodniony w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego - w części projektu budowlanego, projekcie zagospodarowania terenu, karta nr [...], rys. [...]znajduje się pieczęć A. P. – rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń - z dnia [...]lipca 2008 r., o stwierdzeniu zgodności projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Jako prawidłowe, Sąd ocenił też wskazanie organu, że kontrolowana decyzja nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa , przepisów art. 6, 7, 8, 9 k.p.a., wyrażających zasadę praworządności, kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu, prawdy obiektywnej, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, obowiązku organów udzielania informacji faktycznej i prawnej. Nawiązując do zarzutów skargi Sąd stwierdza, co następuje. Sąd nie miał żądnych podstaw do analizowania, zgodności z prawem aktu prawa miejscowego - planu zagospodarowania przestrzennego opisanego szczegółowo powyżej. Istotą postępowania, w którym zapadła zaskarżona decyzja, było zbadanie m. in. zgodności inwestycji objętej kontrolowaną decyzją pozwolenia na budowę z postanowieniami planu, postanowieniami takimi jakie zostały wprowadzone w życie i maja moc aktu obowiązującego. Uchybienia w zakresie uzgodnień z konserwatorem zabytków zostały powyżej omówione. Powtórzmy, wbrew stanowisku skarżącego nie stanowiły rażącego naruszenia prawa – ze względu na zakres, jak i skutki społeczno gospodarcze jakie wywołują. Na marginesie Sąd zauważa, że skarżący podnosząc zarzut nie podał żadnej argumentacji polemizującej z oceną uchybień dokonaną przez organ. Zarzut, co do pozbawienia skarżącego, w związku z inwestycją, dostępu jego nieruchomości do drogi publicznej, nie mógł być badany w niniejszym postępowaniu, po tym, jak w ww. wyroku Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie stwierdził, że taka okoliczność nie ma miejsca. Także, w świetle przedstawionej powyżej argumentacji, zarzuty skarżącego dotyczące sprzeczności lokalizacji inwestycji z przepisami ochrony środowiska oraz dotyczące bezpieczeństwa przeciwpożarowego inwestycji są w sposób oczywisty bezzasadne. Kwestionowana forma opieczętowania projektu, jest właściwą forma jego uzgodnienia z rzeczoznawcą ds. pożarowych. Odpowiada regulacji zawartej w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. (Dz.U.2003.121.1137 z póz zm ). Jak stanowi § 6 projekty budowlane obiektów budowlanych (...) uzgadniane są z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Uzgodnienie projektu rzeczoznawca potwierdza przez ostemplowanie i podpisanie projektu. Sąd nie podziela argumentacji skarżącego, zgodnie z którą inwestorom dużej skali przedsięwzięć powinno się stawiać wyższe wymagania w postępowaniu o pozwolenie na budowę niż w przypadku niewielkiej inwestycji realizowanej przez indywidualnego inwestora. Każdy, podkreślmy każdy podmiot postępowania administracyjnego powinien mieć tak samo kształtowane prawa i obowiązki oparte wyłącznie na przepisach prawa. Tak tylko mogą zostać urzeczywistniane konstytucyjne zasady - działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa oraz poszanowania równości wobec prawa – art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Od zasady równości Konstytucja nie zna żadnych odstępstw i wyjątków. Przepis prawa w nadzwyczajnym postępowaniu nieważnościowym – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak wskazano wyżej, wprowadza pojecie rażącego naruszenia prawa, wady kwalifikowanej. Dla jej oceny niezbędne jest odniesienie do skutków społeczno – gospodarczych jakie wywołuje decyzja. Sąd w pełni aprobuje stanowisko organu, decyzja kontrolowana w postępowaniu administracyjnym nie jest wolna od naruszenia prawa, ale zakres i skutki społeczno gospodarcze, które te naruszenia wywołują nie dają podstaw do przyjęcia, że jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270).