VII SA/Wa 426/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić skarżącemu W. R. przywrócenia terminu do wniesienia skargi [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] stwierdził, że odwołanie W. R. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] nakładające na W. R. obowiązek wykonania robót budowlanych w budynku przy ul. B. w W. polegających na odłączeniu kominka od przewodów kominowych nr 4 i 7 będących częścią budynku sąsiedniego, usytuowanego przy ul. B. w W., zostało wniesione z uchybieniem terminu. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 grudnia 2015 r. (zpo w aktach administracyjnych). Postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i trybie zaskarżenia tego postanowienia. W dniu 28 stycznia 2016 r. (data stempla pocztowego) W. R., reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, wniósł skargę na postanowienie organu wojewódzkiego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku wskazano, że W. R. po otrzymaniu postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania (w terminie do wniesienia skargi) udał się do organu powiatowego celem wyjaśnienia, bowiem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego przesyłając akta sprawy do rozpoznania organowi II instancji stwierdził, że odwołanie strony zostało wniesione w terminie. Skarżący wskazał, że w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowalnego został poinformowany, że zostanie sporządzone i przesłane do organu II instancji pismo wyjaśniające okoliczności doręczenia W. R. decyzji, co spowoduje, że organ II instancji zmieni swoje postanowienie w trybie samokontroli. Skarżący podał ponadto, że w organie I instancji uzyskał informację, iż nie musi podejmować żadnych czynności, gdyż wszystko zostanie wyjaśnione pomiędzy organami. Skarżący wskazał, że PINB wystosował pismo do organu wojewódzkiego z opisem sytuacji i wyjaśnieniem, że niedotrzymanie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez stronę. Odpowiedź organu wojewódzkiego, w którym organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, skarżący otrzymał w dniu 21 stycznia 2016 r. tj. już po upływie terminu do wniesienia skargi na postanowienie. W ocenie skarżącego był on bez swojej winy pozbawiony możliwości zaskarżenia w terminie postanowienia organu II instancji. Był bowiem zapewniany przez pracownika organu administracji, że sprawa zostanie wyjaśniona pomiędzy organami i nie będzie wymagała podejmowania przez skarżącego żadnych działań. Skarżący dodał, że dotrzymał terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, gdyż dopiero z pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego, doręczonego skarżącemu w dniu 21 stycznia 2016 r., dowiedział się, że uchybił terminowi do złożenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W świetle art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Stosownie do § 3 wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd może przywrócić termin do wniesienia skargi jedynie pod warunkiem wniesienia za pośrednictwem organu wniosku o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu wniosek W. R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi spełnia wymogi w art. 87 p.p.s.a. Wniosek ten został złożony wraz ze skargą za pośrednictwem organu. Ponadto skarżący wskazał, że przyczyną uchybienia terminowi było przekonanie, że organ w trybie samokontroli uchyli własne postanowienie i dopiero w chwili otrzymania pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r., w którym organ podtrzymał swoje stanowisko, ustała przyczyna uchybienia przez skarżącego terminowi do wniesienia skargi. Uznać zatem należy, że wniosek został złożony w terminie określonym w art. 87 p.p.s.a.. W ocenie Sądu wniosek nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że przy ocenie, czy uchybienie terminu było zawinione, należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por. postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 91/15 LEX nr 1643289). W niniejszej spawie nie sposób uznać, aby przekonanie skarżącego, że organ II instancji w trybie samokontroli uchyli własne postanowienie na podstawie przedstawionych przez organ powiatowy okoliczności sprawy, stanowiło o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Podkreślić należy, że skarżący otrzymując postanowienie organu II instancji o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania został prawidłowo pouczony o przysługującym mu środku zaskarżenia. W związku z powyższym, jeśli nie zgadzał się z rozstrzygnięciem organu II instancji, winien złożyć skargę do sądu administracyjnego. Tymczasem skarżący zamiast wnieść skargę do sądu udał się do organu administracji I instancji celem wyjaśnienia przyczyn uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Wskazać należy, że potrzeba skarżącego wyjaśnienia organowi okoliczności uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, nie zwalniała go ze spełnienia wymogów potrzebnych do zaskarżenia postanowienia. W ocenie Sądu, przesłanie przez organ powiatowy do organu II instancji wyjaśnień, wskazujących na okoliczności leżące u podstaw wydania kwestionowanego przez skarżącego rozstrzygnięcia, nie zwalniało skarżącego ze złożenia w przepisanym terminie skargi. Reasumując, w ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, że niezachowanie terminu było wynikiem istnienia przeszkody nie do przezwyciężenia. Tym samym nie uprawdopodobnił on braku winy w niedotrzymaniu terminu do wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.