VII SA/Wa 427/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. i M. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: przywrócić A. S. termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 14 września 2011 r. Sąd oddalił skargę A. S. i M. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącej w dniu 24 października 2011 r. W dniu następnym skarżąca złożyła wniosek o ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2012 r. przyznano A. S. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W dniu 10 kwietnia 2012 r. skarżąca reprezentowana przez adw. P. S. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jednocześnie składając skargę kasacyjną od w/w wyroku. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu adw. P. S. wskazał, iż pismem z dnia 13 marca 2012 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła adw. P. S. pełnomocnikiem A. S.. Adw. P. S. wskazał, iż otrzymał w/w pismo ORA w W. w dniu 19 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Na wstępie zauważyć należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu 7-dniowy termin, o którym mowa w art. 87 w/w ustawy, nie ma zastosowania. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu wraz ze skargą kasacyjną wynosi 30 dni od momentu, kiedy to pełnomocnik dowiedział się o swoim umocowaniu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 29 października 2010 r. I FZ 324/10 Lex nr 740905, z dnia 7 lipca 2009 r. II FZ 228/09 Lex nr 552691, z dnia 14 maja 2009 r. II FZ 125/09 Lex nr 564223, z dnia 14 września 2011 r. I OZ 666/11 Lex nr 964713). W niniejszej sprawie adw. P. S. poinformowany został przez Okręgową Radę Adwokacką w W. o wyznaczeniu pełnomocnikiem z urzędu dla A. S. w dniu 19 marca 2012 r. W tej sytuacji należy stwierdzić, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej złożony w dniu 10 kwietnia 2012 r. został wniesiony z zachowaniem terminu. Odnosząc się natomiast do przedstawionych przez pełnomocnika skarżącego argumentów, które mają uprawdopodabniać brak winy skarżącego w uchybieniu terminu, stwierdzić należy, że przy ocenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej złożonego przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu należy mieć na względzie, kiedy zaistniała rzeczywista możliwość wniesienia skargi kasacyjnej. Oczywistym jest, że możliwość taka istnieje dopiero po poinformowaniu adwokata lub radcy prawnego przez właściwą okręgową radę adwokacką bądź okręgową izbę radców prawnych o wyznaczeniu go pełnomocnikiem strony (w niniejszej sprawie adw. P.S. uzyskał informację o wyznaczeniu go pełnomocnikiem skarżącej w dniu 19 marca 2012 r.). Z uwagi zatem na okoliczność, iż adw. P. S. nie miał wcześniejszej możliwości zapoznania się z aktami sprawy, ani kontaktu ze skarżącą, składając skargę kasacyjną nie przekroczył natomiast trzydziestodniowego terminu od dnia, w którym dowiedział się o wyznaczeniu go pełnomocnikiem skarżącej, uznać należy, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę powyższe należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy.